15 Σεπτέμβρη 1968... Ιδρύεται η Κομμουνιστική Νεολαία Ελλάδας (ΚΝΕ)...

Ήταν η πρώτη φορά μετά το 1943, χρονιά αυτοδιάλυσης της Ομοσπονδίας 
Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας (ΟΚΝΕ), ώστε να δημιουργηθεί η 
ΕΠΟΝ, που συγκροτούνταν Οργάνωση με μαρξιστικά - λενινιστικά 
χαρακτηριστικά, με σκοπό να προωθεί την πολιτική του ΚΚΕ στη νεολαία, 
πρωταρχικά την εργατική, και να διαπαιδαγωγεί τα πιο πρωτοποριακά 
τμήματα των νέων γενιών στις αρχές της ταξικής πάλης, του Μαρξισμού - 
Λενινισμού.

14 Αυγούστου 1956... Έφυγε από τη ζωή ο κομμουνιστής Μπέρτολτ Μπρεχτ (Eugen Berthold Friedrich Brecht) (1898 - 1956), κορυφαίος Γερμανός δραματουργός, σκηνοθέτης και ποιητής...

Το νέο Πολιτικό Γραφείο της ΚΕ του ΚΚΕ...

Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ, σε συνεδρίασή της, εξέλεξε το Πολιτικό Γραφείο, το οποίο αποτελείται από 13 μέλη. Η σύνθεση του Πολιτικού Γραφείου της ΚΕ του ΚΚΕ είναι η εξής :

Κουτσούμπας Δημήτρης, Γενικός Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ
Αβραμόπουλος Κώστας
Αρβανιτάκης Δημήτρης
Δημουλάς Τηλέμαχος
Μαρίνος Γιώργος
Μπέλλου Ελένη
Παπαδόπουλος Μάκης
Παπασταύρου Κύριλλος
Παρασκευάς Κώστας
Πρωτούλης Γιάννης
Ράζου Λουίζα
Σοφιανός Νίκος
Χιώνης Θοδωρής

Συνεδρίασε, επίσης, η Κεντρική Επιτροπή Οικονομικού Ελέγχου (ΚΕΟΕ), η οποία εξέλεξε πρόεδρό της την Κακουλίδου Χρύσα.

*Αναδημοσίευση από το Ριζοσπάστη

Ο "Οδηγητής" του Κώστα Βάρναλη, σε μια καταπληκτική εκτέλεση στην έναρξη του 20ού Συνεδρίου του ΚΚΕ...

Ξεκίνησε σήμερα 30 Μάρτη 2017 το 20ό Συνέδριο του ΚΚΕ... Καλή επιτυχία στις εργασίες του...

Χαιρετιστήριο μήνυμα προς το 20ό Συνέδριο του ΚΚΕ από το Συριακό Κομμουνιστικό Κόμμα...

«Προς το 20ό Συνέδριο του ΚΚΕ

Αγαπητοί σύντροφοι,

Εκ μέρους των Σύρων κομμουνιστών και των φίλων τους, η ΚΕ του Συριακού ΚΚ απευ-
θύνει θερμούς χαιρετισμούς στους αντιπροσώπους του 20ού Συνεδρίου του ΚΚΕ και 
μέσω αυτών σε όλα τα μέλη του ένδοξου ΚΚΕ που έγραψε λαμπρές σελίδες της σύγχ-
ρονης ιστορίας της ένδοξης πατρίδας του, μέσω του πρωτοπόρου αγώνα για τις υποθέ-
σεις των ανθρώπων του μόχθου.

Το Συριακό ΚΚ εύχεται κάθε επιτυχία στο 20ό συνέδριο του ΚΚΕ, που σίγουρα θα εξυ-πηρετήσει την υλοποίηση των καθηκόντων του ταξικού, πατριωτικού και διεθνιστικού αγώνα του αδελφού μας κόμματος το οποίο αποτελεί φάρο σταθερότητας στις αρχές, 
στην πίστη και στα διδάγματα του Μαρξισμού-Λενινισμού και του προλεταριακού διεθνισμού.

Εκμεταλλευόμαστε αυτήν την ευκαιρία, για να σας εκφράσουμε τη βαθιά μας ευγνωμο-
σύνη, για τις αλληλέγγυες θέσεις του ΚΚΕ με το δίκαιο αγώνα που διεξάγει ο Συριακός 
λαός κατά της λυσσαλέας επίθεσης των ιμπεριαλιστικών κέντρων και του παγκόσμιου σιωνισμού, κατά της πατρίδας μας, της Συρίας, με στήριγμα τις τρομοκρατικές αντιδ-ραστικές σκοταδιστικές δυνάμεις και τα καθεστώτα μαριονέτες.
Οι Σύροι κομμουνιστές διεξάγουν μαζί με όλες τις πατριωτικές δυνάμεις της Συρίας, μια κρίσιμη μάχη για τη διατήρηση της εθνικής ανεξαρτησίας της χώρας τους, της πλήρους εθνικής κυριαρχίας και εδαφικής ακεραιότητάς της.
Το σύνθημα των Σύρων κομμουνιστών είναι : Υπεράσπιση της πατρίδας και του ψωμιού 
του λαού. Είμαστε σίγουροι ότι βασιζόμενοι στο λαό θα καταφέρουμε τη νίκη επί των εχθρών της πατρίδας!

Αγαπητοί σύντροφοι,

Το κόμμα μας εκτιμά ιδιαίτερα τις αγωνιστικές συντροφικές σχέσεις σύνδεσής του με το ΚΚΕ, ακρογωνιαίος λίθος αυτών των σχέσεων είναι η πίστη των δύο κομμάτων μας στις αρχές του Μαρξισμού-Λενινισμού και του προλεταριακού διεθνισμού. Θα δαπανήσουμε μεγαλύτερο κόπο για την εμπέδωση και ανάπτυξη αυτής της δοκιμασμένης αδελφικής σχέσης των δυο επαναστατικών κομμάτων στην αντιμετώπιση του παγκόσμιου ιμπερια-λισμού για τη νίκη του σοσιαλισμού σε όλο τον κόσμο.

Για άλλη μία φορά, δεχτείτε τις ειλικρινείς μας ευχές για επιτυχία των εργασιών του Συνεδρίου σας!

Ζήτω ο Μαρξισμός Λενινισμός!

Ζήτω ο προλεταριακός διεθνισμός!

Μαζί θα νικήσουμε

Δαμασκός, 10/3/2017

Η ΚΕ του Συριακού ΚΚ

Ο γενικός γραμματέας Αμάρ Μπαγκντάς».

Χαιρετιστήριο μήνυμα προς το 20ό Συνέδριο του ΚΚΕ, του Κομμουνιστικού Κόμματος Τουρκίας...

«Αγαπητοί σύντροφοι και συντρόφισσες,

Οι αστικές επαναστάσεις που έλαβαν χώρα κατά τον 19ο αιώνα στον ιστορικό γεωγρα-
φικό χώρο όπου ζούμε σίγουρα σηματοδότησαν μία ιστορική πρόοδο. Ο ξεσηκωμός και 
ο αγώνας για την απελευθέρωση του ελληνικού λαού ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρα-τορία και η επανάσταση του 1923 στην Τουρκία, στις αρχές του 20ού αιώνα, μπορούν 
να αξιολογηθούν μέσα σε αυτά τα πλαίσια.

Όμως, στην εποχή του ιμπεριαλισμού, οι αστικές τάξεις των δύο χωρών πολύ γρήγορα απέκτησαν αντιδραστικό χαρακτήρα και έφραξαν το δρόμο της κοινωνικής επανάστα-
σης. Επιπλέον, οι αστικές τάξεις και των δύο χωρών μετέτρεψαν την εχθρότητα που επιδίωκαν να καλλιεργήσουν μεταξύ των δύο λαών της Ελλάδας και της Τουρκίας σε παραδοσιακό στοιχείο της εσωτερικής τους πολιτικής. Ακόμη και σήμερα γινόμαστε μάρτυρες της τεχνητής έντασης που δημιουργείται ανάμεσα στους λαούς μας με τις προκλητικές ενέργειες στα Ίμια και συνεχίζει να απασχολεί την εσωτερική πολιτική 
των χωρών μας. Δεν μας εκπλήσσει το γεγονός ότι οι ίδιοι πολιτικοί παράγοντες συναγωνίζονται μεταξύ τους για να μετατραπεί το Αιγαίο σε ΝΑΤΟική θάλασσα. 
Ο εθνικισμός, ο φιλελευθερισμός, ο κοσμοπολιτισμός, η σοσιαλδημοκρατία και ο θρησκευτικός φανατισμός όλα τίθενται στην υπηρεσία της αστικής τάξης, έτοιμα να 
τα χρησιμοποιήσει σύμφωνα με τις ανάγκες της.

Από την άλλη μεριά, ήδη από τα πρώτα χρόνια του 20ού αιώνα ξεκίνησε να ανθίζει 
η αδελφοσύνη των δύο λαών μας σαν αποτέλεσμα της πολιτικής της εργατικής τάξης. Γνωρίζουμε ότι αυτή η αδελφική στάση, που θα αποτελέσει καθοριστικό παράγοντα 
για το μέλλον, ξεκίνησε με την αντίσταση των Ελλήνων κομμουνιστών στη Μικρασια-
τική Εκστρατεία. Αργότερα, οι αδελφικοί δεσμοί μεταξύ των Κομμουνιστικών Κομμά-
των Ελλάδας και Τουρκίας έγιναν ακόμη στενότεροι με την ένταξη και των δύο Κομ-
μάτων στην Κομμουνιστική Διεθνή (Κομιντέρν). Τούρκοι κομμουνιστές έλαβαν μέρος 
στον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ.

Όμως, έχει σημασία να υπογραμμίσουμε ότι η διεθνιστική αλληλεγγύη μεταξύ του 
ΚΚΕ και του ΤΚΡ, η οποία διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην περιοχή μας και στην παγκόσμια επαναστατική διαδικασία, απέκτησε καινούριο ρυθμό ιδιαίτερα μετά το 
1990. Αυτό εξασφαλίστηκε από την πάλη του ΚΚΕ και του ΤΚΡ, αρχικά αυτοτελώς 
το ένα από το άλλο, τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο ενάντια στη διάλυση 
των Κομμουνιστικών Κομμάτων, για το χαρακτηρισμό της σοσιαλιστικής επανάστασης 
ως έγκυρου και άμεσου ζητήματος, καθώς και για τη σημασία που απέδωσαν στο προ-λεταριάτο σαν την πρωτοπόρα δύναμη για τη σοσιαλιστική επανάσταση. Σε αυτή την περίοδο η παρέμβαση του ΚΚΕ στο Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα στην κατεύθυνση 
των μαρξιστικών - λενινιστικών αρχών καθώς και η επιθυμία του να συσπειρώσει τα Κομμουνιστικά Κόμματα ήταν εξελίξεις κρίσιμης σημασίας.

Μπορούμε να επισημάνουμε ακόμη ότι η στρατηγική συνεργασία των δύο κομμάτων, 
που σταθερά αυξάνεται τα τελευταία χρόνια, έχει ιδιαίτερη σημασία από δύο απόψεις.
Πρώτα από όλα, γνωρίζουμε τη ζωτική σημασία που έχει για τις δύο χώρες μας η πίστη 
στην εγκυρότητα της σοσιαλιστικής επανάστασης και η συνεργασία για την προετοιμα-
σία, την πραγματοποίησή της, την προστασία και την ανάπτυξή της.

Για να δώσουμε ένα πρόσφατο παράδειγμα, όταν το ΤΚΡ έπεσε θύμα επίθεσης οπορτου-νιστικών δυνάμεων το 2014, η στήριξη του ΚΚΕ, ενός κόμματος που είχε την εμπειρία 
να αντιμετωπίσει τέτοιες επιθέσεις, ενίσχυσε βαθιά το ηθικό των κομμουνιστών στην Τουρκία.

Στην ερχόμενη περίοδο είμαστε σίγουροι ότι αυτή η πορεία θα διανθιστεί με ακόμη πιο πλούσια επιτεύγματα στην περιοχή μας, η οποία διψάει για την επανάσταση.
Τα δύο αδελφικά μας Κόμματα αντλούν δύναμη το ένα από το άλλο στις παρεμβάσεις 
τους σε διεθνές επίπεδο. Γνωρίζουμε ότι η ανύψωση και ενίσχυση ενός επαναστατικού πόλου μέσα στο Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα σε μία περίοδο αναταραχών αποτελεί ζήτημα ζωτικής σημασίας.

Γνωρίζουμε ότι τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και η Χρυσή Αυγή στην Ελλάδα αποτελούν τις δύο 
όψεις του ίδιου εργαλείου της μονοπωλιακής αστικής τάξης. Στηρίζουμε σταθερά την 
ταξική πάλη του ΚΚΕ, της πολιτικής πρωτοπορίας της εργατικής τάξης.

Εκτιμούμε σαν θέμα μεγάλης σημασίας το θεωρητικό πλούτο που συγκεντρώνεται στις Θέσεις για το 20ό Συνέδριο του ΚΚΕ και θα κάνουμε σοβαρή προσπάθεια να τον μεταφέρουμε στα στελέχη του ΤΚΡ.

Στέλνουμε συντροφικούς χαιρετισμούς στο 20ό Συνέδριο του ΚΚΕ, που λαμβάνει χώρα 
σε μια ιστορική στιγμή, και σας ευχόμαστε κάθε επιτυχία.

Ζήτω η ιστορική αδελφοσύνη του ΚΚΕ και του ΤΚΡ!

Ζήτω η πάλη μας για τη σοσιαλιστική επανάσταση!

Ζήτω ο Διεθνισμός!

Η Κεντρική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος Τουρκίας - ΤΚΡ»

Για το ζήτημα της πολιτικής συνειδητοποίησης και ωρίμανσης...

Στη Θέση 40 των Θέσεων της ΚΕ για το 20ό Συνέδριο του ΚΚΕ, αναφέρεται 
ότι «ακόμα και η πιο πρωτοπόρα δράση στους αγώνες δεν δίνει αυθόρμητα 
τη δυνατότητα επεξεργασίας και γενίκευσης, δεν μπορεί από μόνη της να βοηθήσει αποτελεσματικά στην ταξική πολιτική συνειδητοποίηση και ωρίμανση». Γιατί ισχύει κάτι τέτοιο;

Η ταξική διαίρεση της καπιταλιστικής κοινωνίας -που έχει τη ρίζα της στην ατομική ιδιοκτησία των κοινωνικών μέσων παραγωγής- συνεπάγεται την αντίθεση των συμφε-ρόντων καταρχήν ανάμεσα στις δύο βασικές τάξεις της καπιταλιστικής κοινωνίας, στην εκμεταλλεύτρια αστική και την εκμεταλλευόμενη εργατική τάξη. Η πάλη αυτή παίρνει πολλές μορφές, από την κατώτερη οικονομική πάλη, η οποία συνίσταται στην πάλη για 
τους όρους ζωής και εργασίας της εργατικής τάξης, μέχρι την ανώτερη πολιτική πάλη, 
η οποία συνίσταται στην πάλη για την ανατροπή της καπιταλιστικής και την οικοδόμη-
ση της κομμουνιστικής κοινωνίας. Όταν αναφερόμαστε, άλλωστε, στο «εργατικό κίνη-
μα», εννοούμε το σύνολο των μορφών της πάλης της εργατικής τάξης (οικονομική, ιδεο-λογική, πολιτική) απέναντι στην αστική τάξη.

Παρά το γεγονός ότι οι παραπάνω μορφές πάλης δεν διαχωρίζονται με απόλυτο τρόπο μεταξύ τους, συνεπάγονται διαφορετικό βαθμό συνειδητοποίησης. Για παράδειγμα, στα συνδικάτα -τα οποία αποτελούν οργανώσεις της οικονομικής πάλης της εργατικής τάξης- συμμετέχουν εργατικές μάζες με διαφορετικό επίπεδο συνείδησης και προφανώς με δια-φορετικές ιδεολογικές και πολιτικές επιρροές και αντιλήψεις. Το γεγονός αυτό τα καθιστά αδύνατα να χαράσσουν αυτοτελώς πολιτική, παρόλο που η δράση τους αντικειμενικά έχει πολιτικά χαρακτηριστικά, αφού, ανάλογα με το συσχετισμό, κυριαρχεί σε αυτά είτε η αστική πολιτική είτε η εργατική.

Η συμμετοχή των εργαζομένων στην οικονομική πάλη κάθε είδους αποτελεί σημαντικό βήμα για τη συνειδητοποίηση της ταξικής αντίθεσης με την καπιταλιστική εργοδοσία και της δύναμης που απορρέει από την οργανωμένη συλλογική πάλη των εργαζομένων. 
Από μόνη της όμως -ακόμα κι αν υιοθετεί ανεβασμένες μορφές πάλης- δεν αρκεί για την ανάπτυξη ταξικής πολιτικής συνείδησης, δηλαδή για τη συνειδητοποίηση της αναγκαι-ότητας ανατροπής της καπιταλιστικής εξουσίας και της αναγκαιότητας και δυνατότητας οικοδόμησης της αταξικής κοινωνίας. Η κατανόηση από το προλεταριάτο της ιστορικής αποστολής του δεν μπορεί να γίνει αυθόρμητα από την αγωνιστική του δράση. 
Η αποκάλυψη της «στρεβλής συνείδησης» που αναπτύσσεται στη βάση των καπιταλισ-
τικών σχέσεων παραγωγής προϋποθέτει την ιδεολογική και πολιτική παρέμβαση των κομμουνιστών, προϋποθέτει την ανάδειξη του μηχανισμού της εκμετάλλευσης (της υπεραξίας), της ταξικής φύσης του αστικού κράτους, της ωριμότητας και αναγκαιότη-
τας του σοσιαλισμού - κομμουνισμού και μια σειρά άλλα ζητήματα.

Αυτό γίνεται μέσω της πολύμορφης παρέμβασης του ΚΚ, τόσο αυτοτελώς όσο και προ-σαρμοσμένα στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα. Το ΚΚ συνδέει σε ένα αδιάρρηκτο σύνολο την οικονομική, ιδεολογική και πολιτική πάλη της εργατικής τάξης. 
Παρεμβαίνει με στόχο να αποκτά η πάλη της εργατικής τάξης όλο και πιο ανεβασμένα ποσοτικά και ποιοτικά χαρακτηριστικά, να στρέφεται όλο και περισσότερο ενάντια στην καπιταλιστική ιδιοκτησία και εξουσία, να προσλαμβάνει χαρακτηριστικά πάλης τάξης απέναντι σε τάξη. Με αυτόν τον τρόπο, συμβάλλει τόσο στην άνοδο της συνέπειας και 
της αποτελεσματικότητας της οικονομικής πάλης της εργατικής τάξης (μέσω της κατα-πολέμησης του συντεχνιασμού, της αντιμετώπισης των ελιγμών του αντιπάλου, του ανεβάσματος της μαχητικότητας κ.λπ.) όσο και στην ανάπτυξη της ταξικής πολιτικής συνείδησης στα πιο πρωτοπόρα τμήματά της, στη διεύρυνση της στρατιάς της σοσια-λιστικής επανάστασης.

Σε αυτή του την παρέμβαση, το ΚΚ λαμβάνει υπόψη και το γεγονός ότι η οικονομική 
πάλη έχει σήμερα αντικειμενικά πολύ πιο ανεβασμένα πολιτικά χαρακτηριστικά, συγ-
κριτικά με την περίοδο που έκανε τα πρώτα της βήματα. Η ιδεολογική και πολιτική 
διαπάλη μέσα στις γραμμές του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος αντικειμενικά οξύνεται στη βάση της όξυνσης της αντίθεσης κεφαλαίου - εργασίας. Η ενίσχυση της ιδεολογικής - πολιτικής διαπάλης στο συνδικαλιστικό κίνημα ενισχύεται ακόμα περισ-
σότερο από το γεγονός ότι σε αυτό, εκτός από το ΚΚ, παρεμβαίνουν σήμερα με οργα-
νωμένο τρόπο και όλα τα αστικά και οπορτουνιστικά κόμματα προς όφελος της μη αμφισβήτησης του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης.

Συμπερασματικά, μπορούμε να πούμε ότι η ανάπτυξη ταξικής πολιτικής συνείδησης 
γίνεται στο έδαφος του συνδυασμού της πείρας από την αγωνιστική σύγκρουση με την καπιταλιστική εργοδοσία και εξουσία με την ανάπτυξη επαναστατικής κοσμοαντίληψης.

*Αναδημοσίευση από τη στήλη «Ερώτηση - Απάντηση - 20ό Συνέδριο ΚΚΕ» του «Ριζοσπάστη» της 14ης Φλεβάρη 2017. 

Τι εννοούμε διακυβερνητικό χαρακτήρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

Στις Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για το 20ό Συνέδριο του ΚΚΕ (Θέση 18), όπου γίνεται ανα-
φορά στο Brexit και τις διαπραγματεύσεις για την υλοποίησή του, αναφέρεται :

«Απ' ό,τι φαίνεται, πάντως, η γενική κατεύθυνση των διαπραγματεύσεων θα είναι η διατήρηση "στενής σχέσης" με την ΕΕ. Πάνω σε αυτό το έδαφος πε-ριπλέκονται τα διλήμματα της αστικής πολιτικής στη Γερμανία και στα υπό-
λοιπα κράτη - μέλη της ΕΕ. Καταρχάς, η κυρίαρχη γραμμή της γερμανικής αστικής τάξης κινείται ανάμεσα στη διατήρηση του διακυβερνητικού χαρακ-
τήρα των αποφάσεων της ΕΕ και στην επιβολή στην πράξη της ΕΕ των πολλών ταχυτήτων, των πολλών ομόκεντρων κύκλων με εφαρμογή αυστηρών κανόνων στη δημοσιονομική πολιτική. Ωστόσο, η γερμανική σοσιαλδημοκρατία συμπ-
λέει σε μεγάλο βαθμό με τις προτάσεις εμβάθυνσης της ευρωπαϊκής ενοποίη-
σης που εκπορεύονται από την πλευρά της Γαλλίας και της Ιταλίας».

Η ΕΕ είναι συμμαχία καπιταλιστικών κρατών. Ο διακυβερνητικός χαρακτήρας της εκφ-
ράζει πως η ΕΕ αποτελεί ένα πεδίο «συνεννόησης» των ξεχωριστών αστικών τάξεων,
 όπως εκφράζονται απ' τις ξεχωριστές κυβερνήσεις. Η αστική εξουσία βρίσκεται σε κάθε κράτος - μέλος, τη διαχειρίζεται η αστική κυβέρνηση κάθε κράτους - μέλους και μεταξύ 
τους οι κυβερνήσεις συνεννοούνται σε επίπεδο ΕΕ για διάφορα θέματα, με γνώμονα τη διασφάλιση της διευρυμένης αναπαραγωγής του κεφαλαίου σε κάθε κράτος. 
Φυσικά, πλευρά της συνεννόησης μπορεί να είναι και η συνειδητή εκχώρηση τμήματος 
της εθνικής κυριαρχίας που γίνεται με στόχο την αυξημένη κερδοφορία του κεφαλαίου.
Η «ευρωπαϊκή ολοκλήρωση» εκφράζει μια σταδιακή μετακίνηση πλευρών της αστικής εξουσίας σε επίπεδο ΕΕ, με τις αστικές κυβερνήσεις να αποτελούν εργαλεία υλοποίησης 
της πολιτικής που αποφασίζεται και σχεδιάζεται σε επίπεδο Ένωσης. Πρόκειται για μια 
όλο και πιο μόνιμη μεταφορά πλευρών της εθνικής κυριαρχίας στα όργανα της ΕΕ. 
Πλευρά αυτής της ολοκλήρωσης είναι η ένταξη στην ΟΝΕ, που μετέφερε σημαντικό 
τμήμα της νομισματικής πολιτικής στην ΕΚΤ και αποδυνάμωσε τα αστικά κράτη. 
Ωστόσο, η «ευρωπαϊκή ολοκλήρωση» αντιφάσκει με το γεγονός ότι η αναπαραγωγή 
του κοινωνικού κεφαλαίου διενεργείται κυρίως στο πλαίσιο της εθνοκρατικής συγκρό-
τησης της καπιταλιστικής οικονομίας και με την ανισόμετρη ανάπτυξη των ξεχωριστών καπιταλιστικών οικονομιών, που εμποδίζει μια μόνιμη σύνδεση των διαφορετικών καπιταλιστικών οικονομιών σε ένα υπερμονοπώλιο, σε ένα υπερκράτος, σε μια μόνιμη σταθερή συμμαχία και «ένωση». Το γεγονός αυτό γίνεται ακόμα πιο ορατό στις σημε-
ρινές συνθήκες, όπου οι επιπτώσεις της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης σε κάθε 
κράτος - μέλος είχαν ως αποτέλεσμα να βαθύνουν οι διαφορές, να μεγαλώσει η απόσ-
ταση ανάμεσα σε διαφορετικά καπιταλιστικά κράτη και κατά συνέπεια να οξυνθούν οι αντιθέσεις. Με αφορμή το περίφημο πόρισμα των προέδρων των 5 βασικών θεσμών 
της ΕΕ (Γιούρογκρουπ, Κομισιόν, Ευρωκοινοβούλιο, ΕΚΤ, Ευρωπαϊκό Συμβούλιο) το καλοκαίρι του 2015, που ουσιαστικά προτάσσουν ως απάντηση στα προβλήματα και 
τις αντιφάσεις της ΕΕ μέτρα «εμβάθυνσης» της διαδικασίας, στην οποία πρωταγωνισ-
τικό ρόλο έχει η Γερμανία, δυνάμωσε η διαπάλη για τις προοπτικές της ΕΕ και της Ευρωζώνης.
Η άρχουσα τάξη κάθε αστικού κράτους αποφασίζει κάθε φορά πώς κινείται, με γνώ-
μονα την κερδοφορία της. Φυσικά, τα συμφέροντα διαφορετικών μερίδων της άρχου-
σας τάξης δεν ταυτίζονται πάντα ενώ συχνά μεταβάλλονται και στο χρόνο. 
Έτσι, ουσιαστικά, στο εσωτερικό των αστικών κρατών της ΕΕ διεξάγεται διαπάλη σε 
σχέση με το χαρακτήρα και την προοπτική της ΕΕ καθώς και τη θέση του κάθε αστικού κράτους σε αυτήν.

*Από το Ριζοσπάστη (11 Γενάρη 2017)

Για τη σχέση υποκειμενικού και αντικειμενικού παράγοντα...

Στη θέση 43 για το 20ό Συνέδριο του ΚΚΕ, αναφέρεται ότι «χρειάζεται να απ-οκτήσει μεγαλύτερο βάθος η αφομοίωση εκείνων των πλευρών του Προγράμ-ματος που συνδέονται με τη σχέση ανάμεσα στις αντικειμενικές και τις υπο-κειμενικές συνθήκες που απαιτούνται για να πάρει η ταξική σύγκρουση χαρακτήρα επαναστατικής ανατροπής».

Τι εννοούμε με αυτό;

Η μετατροπή της πάλης ανάμεσα στην αστική και την εργατική τάξη σε συνειδητή επα-ναστατική πάλη για την ανατροπή του καπιταλισμού έχει ορισμένες προϋποθέσεις αν-τικειμενικού και υποκειμενικού χαρακτήρα. Πέρα από την υλική ωριμότητα των προϋ-ποθέσεων του σοσιαλισμού-κομμουνισμού (η οποία απορρέει από την αντίθεση ανάμε-
σα στον κοινωνικό χαρακτήρα της παραγωγής και την καπιταλιστική ιδιοποίηση των αποτελεσμάτων της), στις αντικειμενικές προϋποθέσεις ανήκει και η εμφάνιση συνθη-
κών μέσα στις οποίες δίνεται η δυνατότητα ο συσχετισμός δυνάμεων να ανατραπεί 
προς όφελος της εργατικής τάξης. Στη μαρξιστική-λενινιστική θεωρία αυτές οι συνθή-
κες περιγράφονται ως «επαναστατική κατάσταση» ή «επαναστατική κρίση».
Δηλαδή σε αυτές τις συνθήκες, εξαιτίας αντικειμενικών διεργασιών, η αστική εξουσία καθίσταται ευάλωτη στην επαναστατική ανατροπή. Μια τέτοια κατάσταση έχει τα εξής βασικά γνωρίσματα: Καταρχάς, προϋποθέτει την αντικειμενική αδυναμία του αστικού κράτους (των θεσμών και μηχανισμών του) να επιβάλει την πολιτική κυριαρχία της ασ-
τικής τάξης στις λαϊκές μάζες όπως το κάνει σε συνηθισμένες περιόδους (εδώ δεν ανα-φερόμαστε στις συνηθισμένες δυσκολίες που παρουσιάζονται στο αστικό πολιτικό σύσ-
τημα, στις συχνές εκλογές ή τις εναλλαγές κυβερνήσεων, οι οποίες όμως ξεπερνιούνται μέσω της αναμόρφωσής του). Κατά δεύτερον, προϋποθέτει απότομη και μεγάλη επιδεί-
νωση των όρων εργασίας και ζωής, σε βαθμό τέτοιο που δεν είναι διαχειρίσιμη από τους αστικούς θεσμούς και μηχανισμούς (κυβέρνηση, Τοπική Διοίκηση, ΜΚΟ, Εκκλησία κ.λπ.). 
Η τρίτη προϋπόθεση είναι η απότομη αλλαγή στις διαθέσεις και τη δραστηριότητα των μαζών τη συγκεκριμένη περίοδο και η άνοδος της αυτοτελούς ιστορικής δράσης της εργατικής τάξης.
Η εμφάνιση των παραπάνω γνωρισμάτων έχει αντικειμενικό χαρακτήρα, με την έννοια 
ότι προκύπτει ως αποτέλεσμα της απότομης όξυνσης των αντιθέσεων της καπιταλιστικής κοινωνίας και όχι της δράσης των κομμάτων, είναι ανεξάρτητη από τη θέληση και το σχεδιασμό των κομμάτων. Βεβαίως η προηγούμενη δράση του ΚΚ και η ανάπτυξη του εργατικού κινήματος μπορούν να επιδράσουν στα στοιχεία με τα οποία εκδηλώνεται η «επαναστατική κατάσταση» και πολύ περισσότερο στο πώς αυτή αξιοποιείται. 
Η εμφάνιση αυτών των συνθηκών οδηγεί σε μία κατάσταση προσωρινής ισορροπίας ανάμεσα στην αστική τάξη και την εργατική τάξη, δίνοντας στην τελευταία τη δυνατό-
τητα να γείρει την πλάστιγγα με το μέρος της, να ανατρέψει το συσχετισμό, να πάρει 
την εξουσία. Τέτοιες καταστάσεις εμφανίστηκαν για παράδειγμα το 1905 και 1917 στη Ρωσία, στην ευρωπαϊκή ήπειρο στα χρόνια 1918-1922, και κατά το τέλος του Β' Παγκοσ-
μίου Πολέμου στην Ελλάδα, τον Οκτώβρη του 1944.
Όσον αφορά τις «υποκειμενικές προϋποθέσεις», αυτές συνίστανται στην πολιτική, ιδεο-λογική και οργανωτική ετοιμότητα της επαναστατικής πρωτοπορίας της εργατικής τάξης, του ΚΚ, στη συσπείρωση κατά την επαναστατική κατάσταση της πλειοψηφίας της εργα-τικής τάξης και πρώτα απ' όλα των πιο πρωτοπόρων, συνειδητών στοιχείων της με το ΚΚ, και στην αποφασιστικότητα της εργατικής πλειοψηφίας, ακόμα και ευρύτερων λαϊκών δυνάμεων, να δώσουν την αποφασιστική μάχη.
Αυτές οι προϋποθέσεις όμως δεν αποκτιούνται ξαφνικά όταν προκύψουν συνθήκες «επαναστατικής κατάστασης». Το ΚΚ πρέπει από τα πριν να παλεύει για να κατακτήσει εκείνα τα ποσοτικά και ποιοτικά χαρακτηριστικά που θα το καταστήσουν ικανό να προ-σανατολίσει την κρίσιμη ώρα την εργατική - λαϊκή πάλη στην κατεύθυνση ανατροπής της αστικής εξουσίας. Σε συνθήκες ακόμα αρνητικών συσχετισμών θα πρέπει να διευρυνθεί, 
να προετοιμαστεί και να ατσαλωθεί η εργατική - λαϊκή πρωτοπορία, η οποία την κρίσιμη ώρα θα τραβήξει στην επαναστατική δράση και ευρύτερα λαϊκά στρώματα.
Από τα παραπάνω γίνεται φανερό πως δεν πρέπει να παραγνωρίζεται ότι οι αντικειμενι-
κές συνθήκες καθορίζουν την εμφάνιση αυτών των συνθηκών όπου ο συσχετισμός δυ-νάμεων μπορεί να ανατραπεί προς όφελος της εργατικής τάξης και να μην υπάρχουν αυταπάτες, ψευδαισθήσεις και ανυπομονησία από την ανάπτυξη των αγώνων, αλλά αντίθετα να κρίνονται αντικειμενικά οι διαθέσεις των εργατικών - λαϊκών μαζών. 
Από την άλλη όμως η διαπίστωση αυτή δεν μπορεί να οδηγήσει σε έναν εφησυχασμό 
και μια μακαριότητα, αναμονής της «επαναστατικής κατάστασης» και υποτίμησης των καθηκόντων που αφορούν τη σημερινή δράση σε συνθήκες αρνητικού συσχετισμού για 
την προετοιμασία του Κόμματος και του εργατικού - λαϊκού κινήματος.
Εν κατακλείδει, από σήμερα χτίζεται ο «στρατός» της σοσιαλιστικής επανάστασης, ζή-
τημα που σχετίζεται άμεσα με τη μάχη για την ολόπλευρη ισχυροποίηση του ΚΚΕ, η
 οποία αποτελεί και το βασικό θέμα του 20ού Συνεδρίου.

*Από το Ριζοσπάστη (15 Φλεβάρη 2017)

Τι εννοούμε «κόμμα της επαναστατικής ανατροπής υποχρεωμένο να δρα σε μη επαναστατικές συνθήκες»;

Στη θέση 64 για το 20ό Συνέδριο, αναφέρεται ότι «Υπάρχει μία αντικειμενική αντίφαση 
που διατρέχει κάθε κομμουνιστικό κόμμα, κάθε εργατικό επαναστατικό κίνημα που δρα 
σε μη επαναστατικές συνθήκες. Και αυτή η αντίφαση έγκειται στο γεγονός ότι, ενώ το 
ΚΚ είναι κόμμα της επαναστατικής ανατροπής, δεν δρα σε συνθήκες που ευνοούν την επαναστατική ανατροπή». Τι εννοούμε σε αυτό το σημείο;

Σε μη επαναστατικές συνθήκες, η αστική τάξη διατηρεί γενικά την πολιτική και ιδεολο-
γική κυριαρχία επί της εργατικής τάξης και των υπόλοιπων λαϊκών στρωμάτων. 
Αυτό δεν ισχύει μόνο επειδή έχει στα χέρια της τον κρατικό μηχανισμό, τους μηχανισ-
μούς ιδεολογικής χειραγώγησης (ΜΜΕ, εκπαιδευτικό σύστημα, Εκκλησία κ.λπ.), τις δυνατότητες οικονομικής εξαγοράς, εκβιασμού κ.λπ. αλλά και γιατί η κυριαρχία των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής τροφοδοτεί σε αυτές τις συνθήκες και την κυρι-
αρχία των αντιλήψεων που ταιριάζουν σε αυτές. Με άλλα λόγια, σε μη επαναστατικές συνθήκες και οι ίδιοι οι εργαζόμενοι τείνουν αυθόρμητα να «φοράνε» «αστικά γυαλιά», 
για να ερμηνεύσουν τόσο τις γενικότερες εξελίξεις όσο και αυτές που τους αφορούν πιο άμεσα. Φυσικά, υπάρχει και η παρέμβαση άλλων παραγόντων - και η παρέμβαση του 
ΚΚ, η εξέλιξη της ταξικής πάλης - που συμβάλλουν ανάλογα είτε στο να ενισχύεται ή 
να αποδυναμώνεται αυτή η επίδραση.

Τι σημαίνει, λοιπόν, για το ΚΚ πολιτική που να υπηρετεί τους επαναστατικούς του σκο-
πούς σε τέτοιες συνθήκες αρνητικών συσχετισμών; Σε αντίθεση με τις συνθήκες επανα-στατικής κατάστασης, όπου το βασικό καθήκον είναι ο προσανατολισμός της πάλης στην άμεση ανάληψη δράσης για την ανατροπή της αστικής εξουσίας, σε μη επαναστατικές συνθήκες το βασικό καθήκον συνίσταται στην ολόπλευρη ιδεολογικο-πολιτική και οργανωτική ενδυνάμωση του Κομμουνιστικού Κόμματος, αλλά και την ποσοτική και ποιοτική ενίσχυση των πιο πρωτοπόρων εργατικών και λαϊκών δυνάμεων που συσπει-ρώνονται αγωνιστικά σε αντικαπιταλιστική - αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση κάτω από 
την παρέμβαση των κομμουνιστών. Αυτό το γενικό καθήκον περνά μέσα από μια σειρά 
άλλα ιδιαίτερα καθήκοντα, όπως η πάλη για την ανασύνταξη του εργατικού συνδικαλισ-τικού κινήματος, η πάλη για την ανάπτυξη της κοινωνικής συμμαχίας, η πάλη για τη βελτίωση του πολιτικού συσχετισμού, η πάλη ενάντια στον οπορτουνισμό και τις αυτα-
πάτες για φιλολαϊκή αξιοποίηση του αστικού κράτους, η πάλη για τη διατήρηση της πολιτικής αυτοτέλειας του εργατικού κινήματος από όλες τις πτέρυγες της αστικής πολιτικής.

Πρόκειται για μια δράση, η οποία αντικειμενικά είναι πολύ σύνθετη, αφού πάει «κόντρα στο ρεύμα». Το γεγονός μάλιστα ότι πολλά ΚΚ ενσωματώθηκαν - ανεξάρτητα από το αν κράτησαν τον τίτλο τους ή όχι - στην πορεία στον καπιταλισμό δείχνει και τη δυσκολία 
να κρατιέται σταθερά η «πυξίδα» της επαναστατικής δράσης σε όλες τις συνθήκες. 
Η ικανότητα του ΚΚΕ να δρα σε όλες τις συνθήκες ως κόμμα της επαναστατικής ανατρο-
πής κωδικοποιείται στο σύνθημα «Κόμμα παντός καιρού».

Η πίεση προς το ΚΚ για περιορισμό της δράσης του εντός των ορίων της καπιταλιστικής οικονομίας και των αστικών θεσμών μπορεί να πάρει πολλές μορφές (πολιτική, ιδεολογι-
κή, οικονομική κ.λπ.) ενώ αυξάνεται σε συνθήκες αναμόρφωσης του αστικού πολιτικού σκηνικού, όξυνσης των ενδοαστικών αντιθέσεων κ.λπ. Ιστορικά έχει αποδειχτεί μάλιστα 
ότι παραμένει ανεξάρτητα από το αν το ΚΚ δρα σε συνθήκες παρανομίας ή σε συνθήκες σχετικής νομιμότητας. Αυτή η πίεση αυξάνεται επίσης όταν αγγίζει τμήμα της άμεσης πολιτικής επιρροής ή ακόμα και των μελών του ΚΚ.

Η αντιμετώπιση των παραπάνω κινδύνων προϋποθέτει την εδραίωση και ενίσχυση των επαναστατικών χαρακτηριστικών του ΚΚ. Προϋποθέτει την κατάκτηση της ικανότητάς 
του να αντλεί συμπεράσματα από την πορεία της ταξικής πάλης, προϋποθέτει τη βελτίω-
ση της κοινωνικής και ηλικιακής του σύνθεσης, προϋποθέτει τη βελτίωση της ικανότητάς του να δουλεύει με πλατιά λαϊκά στρώματα με τρόπο που δεν θα υποτάσσεται στο χαμηλό επίπεδο της πολιτικής τους συνείδησης, αλλά αντίθετα συμβάλλει στο ανέβασμά του.

Το καθήκον της κατάκτησης επαναστατικών χαρακτηριστικών και της προσαρμογής 
όλων των πλευρών της λειτουργίας του Κόμματος στους επαναστατικούς του σκοπούς - όπως αυτοί αποτυπώνονται στο Πρόγραμμά του - αποτελεί ένα καθήκον που κατακτιέ-
ται σε μη επαναστατικές συνθήκες.

*Αναδημοσίευση από τη στήλη «Ερώτηση - Απάντηση», του Ριζοσπάστη (Πέμπτη 16 Φλεβάρη 2017)

Ποια η διαφορά απόλυτης και σχετικής εξαθλίωσης;

Στις Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για το 20ό Συνέδριο (Θέση 1) περιγράφοντας τις οικονομικές εξελίξεις των προηγούμενων χρόνων, αναφέρεται ως ένα από τα στοιχεία αυτών των εξελίξεων : «Η όξυνση της βασικής αντίθεσης, η ενίσχυση 
της τάσης απόλυτης και σχετικής εξαθλίωσης της εργατικής τάξης πρώτα απ' 
όλα στις πιο αναπτυγμένες καπιταλιστικές οικονομίες, η αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης και όξυνσης όλων των κοινωνικών αντιθέσεων».

Η εξαθλίωση της εργατικής τάξης είναι σύμφυτη με τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής. 
Η γενική τάση της καπιταλιστικής παραγωγής δεν είναι να ανεβάζει, αλλά να κατεβάζει 
το επίπεδο των μισθών, και κατά συνέπεια το βιοτικό, της εργατικής τάξης. Όσο αναπτύσ-σεται ο καπιταλισμός τόσο περιορίζεται η δυνατότητα ικανοποίησης των διευρυνόμενων εργατικών - λαϊκών αναγκών. Το γεγονός αυτό εκδηλώνεται και με σχετικό και με απόλυ-
το τρόπο. Γι' αυτό αναφερόμαστε στη «σχετική» και «απόλυτη» εξαθλίωση. Δηλαδή, και 
με πτώση του βιοτικού επιπέδου σε σχέση με τις δυνατότητες της παραγωγής και τον πλούτο που παράγεται σε κάθε περίοδο της καπιταλιστικής οικονομίας αλλά και με πτώ-
ση του βιοτικού επιπέδου συγκρινόμενο με προηγούμενες περιόδους.

Η σχετική εξαθλίωση είναι λοιπόν η ετήσια μείωση του μεριδίου του παραγόμενου πλού-
του που καρπώνονται οι μισθωτοί. Εκφράζει την αντίθεση ανάμεσα στην ανάπτυξη της παραγωγής και τη δυνατότητα ικανοποίησης των εργατικών - λαϊκών αναγκών από τη μια και το βαθμό ικανοποίησής τους από την άλλη. Η σύγκριση γίνεται με βάση τον πλούτο 
που παράγεται σε κάθε ιστορική φάση, δηλαδή με βάση τις δυνατότητες που διαμορφώ-νονται για την ικανοποίηση των εργατικών - λαϊκών αναγκών. Στην Ελλάδα, για παρά-δειγμα, παρά τη σημαντική αύξηση του ποσοστού του πληθυσμού που εργάζεται ως μισθωτός, το μερίδιο των μισθών στο ΑΕΠ υποχώρησε από το 72% το 1980, σε κάτω από 60% το 2011 και η τάση είναι προς συνεχή υποχώρηση. Οι ανάγκες της εργατικής τάξης αυξάνονται ταχύτερα από την αύξηση του ΑΕΠ, γιατί η ανάπτυξη της τεχνικής και ο παραγόμενος πλούτος διαμορφώνουν τη δυνατότητα ικανοποίησης νέων κοινωνικών αναγκών που δεν υπήρχαν ως τέτοιες σε προηγούμενες ιστορικές περιόδους.

Η απόλυτη εξαθλίωση της εργατικής τάξης, από την άλλη, αφορά την απόλυτη μείωση 
του μισθού, τη μείωση του όγκου των εμπορευμάτων που καταναλώνει η εργατική τάξη, δηλαδή την απόλυτη πτώση του βιοτικού επιπέδου της εργατικής τάξης. Είναι χαρακτη-ριστικά τα στοιχεία που αφορούν την Ελλάδα. 
Μετά τη δραματική μείωση της συνολικής αμοιβής την περίοδο 2009 - 2012 από τα 
85 δισ. στα 66 δισ. ευρώ, την περίοδο 2012 - 2015 υποχώρησε παραπέρα στα 59 δισ. 
Η μέση μηνιαία κατανάλωση των νοικοκυριών στην Ελλάδα έχει υποχωρήσει κατά 
25% την περίοδο από το 2010 έως το 2014 και διαμορφώνεται στα 1.460 ευρώ, έναντι 
1.950 ευρώ το 2010, δηλαδή μείον περίπου 500 ευρώ, ενώ η υποχώρηση από το 2008 ξεπερνά το 33%.

Σχετική και απόλυτη εξαθλίωση συνυπάρχουν στην καπιταλιστική οικονομία και είναι αποτέλεσμα του γεγονότος ότι η εργατική τάξη δεν είναι ιδιοκτήτρια των μέσων παρα-
γωγής και κατά συνέπεια του κοινωνικού πλούτου που η ίδια παράγει. Είναι απόρροια 
του γεγονότος ότι η παραγωγή στον καπιταλισμό γίνεται με σκοπό το καπιταλιστικό 
κέρδος και όχι την ικανοποίηση των εργατικών - λαϊκών αναγκών.

*Αναδημοσίευση από τη στήλη «Ερώτηση - Απάντηση - 20ό Συνέδριο ΚΚΕ» στο «Ριζοσπάστη» της 3ης Γενάρη 2017

∆ιευρύνονται οι ταξικές ανισότητες στον κόσµο...

Στις Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για το 20ό Συνέδριο (Κεφάλαιο 1, Θέση 7) αναφέρεται :

Οι ταξικές ανισότητες σε παγκόσµια κλίµακα διευρύνονται διαρκώς. 
Η ανισοκατανοµή του παγκόσµιου πλούτου διευρύνθηκε περαιτέρω µετά τη διεθνή συγχρονισµένη καπιταλιστική κρίση. Σύµφωνα µε την ετήσια έρευνα για τον παγκό-
σµιο πλούτο (από την Credit Suisse), το 90% του πληθυσµού κατέχει περίπου το 10% 
του πλούτου, µε το φτωχότερο 75% να κατέχει λιγότερο από 3% του πλούτου. Μάλιστα, 
από το 10% του πληθυσµού που κατέχει το 90% του πλούτου, µόνο το 1% κατέχει σχε-
δόν το 50% του πλούτου. Την ίδια στιγµή, το 71% του παγκόσµιου πληθυσµού ζει µε λιγότερα από τα αντίστοιχα των 8 ευρώ ηµερησίως.
Τα αποτελέσµατα αυτών των ταξικών ανισοτήτων αποτυπώνονται και στην έλλειψη πρόσβασης σε καθαρό νερό για 780 εκατοµµύρια ανθρώπους, στην έλλειψη πρόσβα-
σης σε εγκαταστάσεις υγιεινής για 2,5 δισεκατοµµύρια ανθρώπους και στην έλλειψη πρόσβασης σε ηλεκτρική ενέργεια για 1,3 δισεκατοµµύρια ανθρώπους.
Σχεδόν 3 δισεκατοµµύρια άνθρωποι για να µαγειρέψουν µαζεύουν ξύλα και υπολείµ-
µατα βιοµάζας, πρακτική που συνδέεται µε 3,5 εκατοµµύρια πρόωρους θανάτους 
λόγω κακής ποιότητας εσωτερικού αέρα.
Τέλος, σχεδόν 800 εκατοµµύρια άνθρωποι καταγράφονται ως χρόνια υπο-σιτιζόµενοι, ενώ 3,5 εκατοµµύρια παιδιά πεθαίνουν κάθε χρόνο από πείνα.

Σχετικά με τον πόλεμο και την ιμπεριαλιστική "ειρήνη"...

Στις Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για το 20ό Συνέδριο (Κεφάλαιο 1, Θέση 14) αναφέρεται :

Συνολικά, ο πόλεµος αποτελεί ένα σύµφυτο φαινόµενο του καπιταλισµού, 
καθώς και κάθε εκµεταλλευτικής κοινωνίας. Η ιµπεριαλιστική «ειρήνη» 
ετοιµάζει τους νέους ιµπεριαλιστικούς πολέµους. Άλλωστε «ο πόλεµος είναι 
η συνέχεια της πολιτικής µε άλλα µέσα», ιδιαίτερα σε συνθήκες βαθιάς κρίσης υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου και σηµαντικών αλλαγών στο συσχετισµό των δυνά-
µεων του διεθνούς ιµπεριαλιστικού συστήµατος, όπου το ξαναµοίρασµα των αγορών σπανίως γίνεται αναίµακτα, µε βάση την πείρα όλου του 20ού αιώνα.
Το ΚΚΕ, σε αντίθεση µε τα άλλα κόµµατα, αποκαλύπτει µε συνέπεια στον ελληνικό 
λαό τους κινδύνους από τους ιµπεριαλιστικούς πολέµους, συµβάλλει καθοριστικά 
στην ενδυνάµωση της πάλης ενάντια στη συµµετοχή της χώρας στους ιµπεριαλιστι-
κούς σχεδιασµούς, στις ξένες βάσεις, στην αλλαγή και επαναχάραξη των συνόρων 
της περιοχής που µεθοδεύουν τα ιµπεριαλιστικά κέντρα. Παλεύει σταθερά για τον απεγκλωβισµό της Ελλάδας από τις ιµπεριαλιστικές ενώσεις και τον καπιταλιστικό 
δρόµο ανάπτυξης που είναι η αιτία των πολέµων.
Το ΚΚΕ εξετάζει τις εξελίξεις µε κριτήρια τα συµφέροντα των λαών, την αναγκαιό-
τητα συντονισµού της πάλης τους για την αντιµετώπιση του καθεστώτος που προ-
καλεί κάθε εισβολή- κατοχή. Εντάσσει αυτή την πάλη στο στόχο της συνολικής απελευθέρωσης από τα δεσµά της καπιταλιστικής εκµετάλλευσης και της ιµπερια-
λιστικής βαρβαρότητας.

Τι είναι η πολιτική του προστατευτισμού μιας καπιταλιστικής οικονομίας;

Στις Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για το 20ό Συνέδριο (Θέση 2) αναφέρεται : «Την περίοδο 
που διανύουμε, ισχυροποιείται προσωρινά το αστικό ρεύμα του εθνικισμού 
και του προστατευτισμού στην οικονομία, τόσο στις ΗΠΑ και τη Μ. Βρετανία 
όσο και σε ισχυρά κράτη της Ευρωζώνης όπως η Γαλλία και η Ιταλία. Στην ΕΕ, 
το συγκεκριμένο ρεύμα εκφράζουν διάφορα κόμματα του αστικού ευρωσκε-πτικισμού. Το ρεύμα του προστατευτισμού αναπτύσσεται ως επιλογή τμημά-
των της αστικής τάξης στις ΗΠΑ και σε κράτη της ΕΕ για να αμυνθούν στην επιδείνωση των όρων ανταγωνιστικότητας πρώτα απ' όλα του βιομηχανικού κεφαλαίου τους, ιδιαίτερα σε συνθήκες επιβράδυνσης της διεθνούς καπιτα-λιστικής οικονομίας».
Η πολιτική του προστατευτισμού της εγχώριας καπιταλιστικής παραγωγής είναι όλες εκείνες οι ενέργειες και παρεμβάσεις που κάνει ένα καπιταλιστικό κράτος, για να ενισ-
χύσει την ανταγωνιστικότητα του εγχώριου κεφαλαίου του, σε σχέση με τους αλλοδα-
πούς ανταγωνιστές τους, κυρίως στην εγχώρια αγορά. Η ενίσχυση των τάσεων προστα-τευτισμού αποδεικνύει ότι παρά το γεγονός της μεγάλης διεθνοποίησης της κίνησης κεφαλαίου στο πλαίσιο της καπιταλιστικής οικονομίας, των στενών σχέσεων και αλλη-λεξαρτήσεων που υπάρχουν ανάμεσα στις οικονομίες των καπιταλιστικών κρατών, δεν αναιρείται η εθνική - κρατική βάση πάνω στην οποία στηρίζεται και αναπαράγεται το εγχώριο κεφάλαιο. Ετσι, παρ' όλο το διεθνικό χαρακτήρα που έχουν μεγάλοι μονοπω-
λιακοί όμιλοι, αυτός δεν αναιρεί το γεγονός ότι στη μετοχική τους σύνθεση πλειοψη-
φούν, και κατά συνέπεια κατέχουν το μεγαλύτερο μερίδιο της ιδιοκτησίας, μέτοχοι από 
μια συγκεκριμένη χώρα, ότι εδρεύουν σε συγκεκριμένη χώρα και τα συμφέροντα αυτών 
των μονοπωλιακών ομίλων υπερασπίζονται συγκεκριμένα καπιταλιστικά κράτη. π.χ. τα συμφέροντα της «Coca - Cola» υπερασπίζεται ο κρατικός μηχανισμός των ΗΠΑ.

Εκδηλώσεις της πολιτικής προστατευτισμού είναι :
Οι δασμοί στα σύνορα για τα εισαγόμενα εμπορεύματα, ώστε τα εγχώρια εμπορεύματα 
να έχουν μικρότερη τελική τιμή.
Η απαγόρευση εμπορικών σχέσεων με χώρες από τις οποίες οι εισαγωγές είναι περισ-σότερες από τις εξαγωγές.
Η υποτίμηση του νομίσματος, ώστε να ακριβαίνουν οι εισαγωγές και να αυξάνονται οι εξαγωγές.
Η θέσπιση προδιαγραφών που δεν καλύπτονται από εισαγόμενα προϊόντα (για παρά-
δειγμα «περιβαλλοντολογικές» προδιαγραφές, μικρής ενεργειακής δαπάνης κ.ά.).
Οι τάσεις προστατευτισμού αντιφάσκουν με την αντικειμενική τάση διεθνοποίησης της παραγωγής και της κίνησης του κεφαλαίου. Είναι ζήτημα που θα κριθεί στο μέλλον εάν 
και σε ποιο βαθμό θα προχωρήσει η υλοποίηση «προστατευτικών πολιτικών», όπως ακριβώς διακηρύσσονταν προεκλογικά π.χ. από τον Τραμπ στις ΗΠΑ.
Εξάλλου, αυτή η κυρίαρχη τάση της διεθνοποίησης αποτελεί και την οικονομική βάση 
του κοσμοπολιτισμού του κεφαλαίου. Δηλαδή, η ανάπτυξη του κοσμοπολιτισμού όλα τα προηγούμενα χρόνια εδράζεται στην ισχυρή τάση μετακίνησης του κεφαλαίου έξω από 
τα εθνικά σύνορα, στους δεσμούς που αποκτούν τα κεφάλαια διαφορετικών κρατών με-
ταξύ τους, στη γενική τάση εμφάνισης διεθνών αλυσίδων και πολυεθνικών ομίλων κ.ά. 
Ο κοσμοπολιτισμός συνίσταται στην υποβάθμιση του εθνικού χαρακτήρα, των εθνικών 
και γλωσσικών παραδόσεων, του αισθήματος του πατριωτισμού, ώστε να διευκολυνθεί 
η προηγούμενη τάση. Αποτελεί την κυρίαρχη πολιτική του κεφαλαίου εδώ και δεκαετίες.
Ο εθνικισμός από την άλλη είναι το αντίστροφο του κοσμοπολιτισμού και εδράζεται 
στο γεγονός ότι η αναπαραγωγή του κοινωνικού κεφαλαίου διενεργείται κυρίως στο πλαίσιο της εθνοκρατικής συγκρότησης της καπιταλιστικής οικονομίας και εκφράζεται 
και με την ανάπτυξη τάσεων προστατευτισμού. Αστική ιδεολογία που διακηρύσσει την «υπεράσπιση» της εθνικής ταυτότητας, τη δυσπιστία και το μίσος στα άλλα έθνη και 
τους άλλους λαούς.
Κοσμοπολιτισμός και εθνικισμός, προστατευτισμός και διεθνοποίηση είναι 
δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, εκφράζουν την αντικειμενική αντίφαση που διαπερνά τη διεθνή καπιταλιστική οικονομία, ανάμεσα στην ισχυρή τάση διεθνοποίησης και τη διατήρηση της εθνοκρατικής βάσης αναπαραγωγής 
των ξεχωριστών εγχώριων κεφαλαίων.

Για τη θέση των γυναικών στην Ελληνική κοινωνία... (Από τις Θέσεις για το 20ό Συνέδριο του ΚΚΕ)...

"...Ταυτόχρονα, οι προσπάθειες για την άνοδο της γυναικείας συμμετοχής απαιτούν έντα-
ση της διαπάλης με τις σύγχρονες μορφές χειραγώγησης των γυναικών μέσω των αστικών, μικροαστικών και οπορτουνιστικών απόψεων για τις αιτίες της γυναικείας καταπίεσης, δηλαδή τις εκσυγχρονισμένες θεωρίες περί «πατριαρχικής κοινωνίας», περί «σύγχρονης ανδροκρατίας», αλλά και τις νέες αντιεπιστημονικές θεωρίες για το «κοινωνικό φύλο». Αυτές οι θεωρίες εκφράζονται στις εκκλήσεις της αστικής πολιτικής και των φορέων της (ακόμα και στο συνδικαλιστικό κίνημα) περί αναγκαιότητας αύξησης της γυναικείας συμ-μετοχής σε μια σειρά θεσμούς, χωρίς καμία αναφορά σε ταξικά χαρακτηριστικά, παρουσιά-ζοντας αυτή τη συμμετοχή στενά ως στοιχείο ανταγωνισμού ανάμεσα στον άντρα και τη γυναίκα. Ειδικότερα, προβάλλουν την ανάδειξη γυναικών σε διοικήσεις επιχειρήσεων, ομίλων, θεσμικών κέντρων, ως στοιχείο ισότητας των δύο φύλων. Προτείνουν ως μέτρο 
την ποσόστωση στη συμμετοχή των γυναικών στα «κέντρα λήψης αποφάσεων». 
Στην πράξη, για την πλειοψηφία των γυναικών που ανήκουν στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα το δικαίωμα του «εκλέγειν και εκλέγεσθαι» παραμένει σε μεγάλο βαθμό τυπικό ή, καλύτερα, υπό τη χειραγώγηση της καπιταλιστικής εξουσίας..."

*Απόσπασμα από τη Θέση 59, από το κεφάλαιο : Οι γυναίκες και η νεολαία των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων στην Κοινωνική Συμμαχία... Η δράση του ριζοσπαστικού γυναικείου κινήματος και η Κοινωνική Συμμαχία.