Νίκος Πλουμπίδης... Ένας ήρωας της εργατικής τάξης...

14 Αυγούστου 1954... Στις 5.25 τα χαράματα στην Αγία Μαρίνα στο Δαφνί ο Νίκος 
Πλουμπίδης πέφτει νεκρός από τις σφαίρες του εκτελεστικού αποσπάσματος. 
«Εξετελέσθη ζητωκραυγάζων υπέρ του ΚΚΕ», έγραψαν την επόμενη μέρα οι εφη-
μερίδες της εποχής, «αντιμετωπίζοντας με απόλυτον ψυχραιμίαν τας σφαίρας του 
αποσπάσματος…δεν εδέχθη ούτε να κοινωνήσει, ούτε να του δέσουν τους οφθαλ-
μούς του».

Ο Νίκος Πλουμπίδης εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα το 1926. Στο μεσοπόλεμο 
ανέπτυξε συνδικαλιστική δράση μέσα από την «Αριστερή Παράταξη» των δασκάλων 
(που στηρίζονταν από το ΚΚΕ). Το Μάρτη του 1933 εκλέχθηκε στην Εκτελεστική Επι-
τροπή της ταξικής Ενωτικής ΓΣΕΕ, της οποίας ήταν και εκπρόσωπος στην Κόκκινη 
Συνδικαλιστική Διεθνή. Υπήρξε μέλος της αντιπροσωπείας του ΚΚΕ στο 7ο Συνέδριο 
της Κομμουνιστικής Διεθνούς το 1935, ενώ κατά το 6ο Συνέδριο του Κόμματος το 
Δεκέμβρη του ίδιου έτους αναδείχθηκε αναπληρωματικό μέλος της Κεντρικής του 
Επιτροπής. Τον Ιούνη του 1938 σε σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα 
εκλέχθηκε μέλος του ΠΓ της ΚΕ αναλαμβάνοντας τη καθοδήγηση του Γραφείου 
Περιοχής Μακεδονίας – Θράκης.
Την περίοδο της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης υπήρξε Γραμματέας της Κομματικής 
Οργάνωσης Αθήνας του ΚΚΕ, ενώ στη συνέχεια διετέλεσε και πρώτος καθοδηγητής 
της Οργάνωσης Προστασίας Λαϊκού Αγώνα (ΟΠΛΑ). Στο 7ο Συνέδριο του Κόμματος 
το 1945 αναδείχθηκε και πάλι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ. Στη διάρκεια 
του εμφυλίου ο Πλουμπίδης παρέμεινε στην Αθήνα, ενώ από την Άνοιξη του 1949 ανέ-
λαβε υπεύθυνος του παράνομου κομματικού κλιμακίου στην Ελλάδα.
Στις 25/7/1952 το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, στηριζόμενο -σε μεγάλο βαθμό- και σε πληρο-
φορίες στελεχών από την Ελλάδα, καθώς και στην πρωτοβουλία του Πλουμπίδη να 
δημοσιοποιήσει επιστολή με την οποία αναλάμβανε την ευθύνη του παράνομου μηχα-
νισμού του ΚΚΕ, ενώ υπεύθυνος ήταν ο Μπελογιάννης, βγάζει απόφαση «για τον Νίκο Πλουμπίδη (Μπάρμπα)», με την οποία τον διαγράφει, χρησιμοποιώντας ιδιαί-
τερα σκληρούς, άδικους και απαράδεκτους χαρακτηρισμούς (του προδότη, του χαφιέ, 
κλπ.).
Ο Πλουμπίδης, απομονωμένος και χαρακτηρισμένος από την ηγεσία του Κόμματος, 
όχι μόνο δεν το αποκήρυξε, αλλά και το υπεράσπισε μέχρι την τελευταία του πνοή. 
Και ο ίδιος θεωρούσε πως υπήρξε θύμα συγκυριών και λανθασμένων –ενδεχομένως
και προβοκατόρικα διοχετευμένων- παραπλανητικών πληροφοριών: «Δε με χωρίζει 
καμιά διαφορά με την ηγεσία του κόμματός μου», τόνιζε στην εφημερίδα «Προοδευ-
τική Αλλαγή» της 25/7/1954. «Η ανακοίνωση του κόμματος περί αποκηρύξεώς μου 
είχε σκοπό να προφυλάξει το κόμμα από έναν υποτιθέμενο εχθρό και οφείλεται σε 
σφαλερές ενδείξεις και υποβολιμαίες πληροφορίες. Πάντως, πιστεύω ότι το κόμμα
θα επανεξετάσει εν καιρώ το ζήτημα». Όπως και έγινε 4 χρόνια μετά, από την 9η 
Ολομέλεια του Κόμματος το 1958.

*Αναδημοσίευση από το 902.gr

Πυρκαγιές, δασικός πλούτος και καπιταλισμός...

"H φύση, δηλαδή η φύση που δεν είναι το ανθρώπινο σώμα, είναι το ανόρ-
γανο σώμα του ανθρώπου. O άνθρωπος ζει στη φύση σημαίνει: η φύση 
είναι το σώμα του, με το οποίο οφείλει να διατηρεί μια σταθερή διαδικασία 
για να μην πεθάνει. H άποψη ότι η φυσική και η πνευματική ζωή του ανθρώ-
που είναι αναπόσπαστα δεμένες με τη φύση δε σημαίνει τίποτα άλλο από το 
ότι η φύση είναι αναπόσπαστα δεμένη με τον εαυτό της, επειδή ο άνθρωπος 
είναι μέρος της φύσης."

Καρλ Μαρξ

O μαρξισμός αντιλαμβανόταν ότι η εμπορευματική-κεφαλαιοκρατική οργάνωση της 
παραγωγής δεν σήμαινε μόνο την εκμετάλλευση της ζωντανής εργασίας, αλλά και την 
καταλήστευση του φυσικού πλούτου της γης.

Ο καπιταλισμός έχει διαμετρικά αντίθετη θεώρηση, γι΄αυτό το αστικό κράτος σαν 
εκφραστής του, δεν κάνει το παραμικρό για να προστατέψει τον δασικό πλούτο της 
χώρας μας. Ο λόγος είναι ότι οι πυρκαγιές που ξεσπούν καθημερινά, ειδικά τις 
καλοκαιρινές μέρες, είναι το όχημα για την περαιτέρω εμπορευματοποίηση της γης. 
Φυσικά το αστικό κράτος δεν παίρνει κανένα ουσιαστικό μέτρο για να τις εμποδίσει.
Ο καπιταλισμός θεωρεί αντιπαραγωγικό ό,τι δεν αποφέρει άμεσο κέρδος. Τα ίδια τα 
δάση τα βλέπει σαν πηγή αποκόμισης κέρδους. 
Γι’ αυτό και διαχρονικά οι αστικές κυβερνήσεις αφήνουν απροστάτευτα τον δασικό 
μας πλούτο στις ορέξεις καταπατητών,  στο στόχαστρο τουριστικών ομίλων και άλλων 
μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων. 

*Από το ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ

13 Αυγούστου 1961... Ξεκινά η ανέγερση του τείχους του Βερολίνου...

Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 η έντονη στρατιωτικοποίηση στο δυτικό τμήμα της 
Γερμανίας αποτέλεσε σοβαρό παράγοντα ανησυχιών για τις σοσιαλιστικές χώρες και 
ειδικά για τη Λ. Δ. Γερμανίας. Η πολιτική των ανοιχτών συνόρων, ιδιαίτερα με το 
Δυτικό Βερολίνο, δημιουργούσε στη Λ. Δ. Γερμανίας πολύπλευρους και σοβαρούς 
κινδύνους ακόμα και για την κρατική της υπόσταση. Εκτός από το άνετο και συνεχές 
πέρασμα κατασκόπων και δολιοφθορέων, η καταλήστευση ανθρώπινων και οικονο-
μικών πόρων της Λαϊκής Δημοκρατίας έπαιζαν σημαντικό ρόλο στα ιμπεριαλιστικά 
σχέδια. Όπως είχε ομολογήσει σχετικά ο δυτικογερμανός σοσιαλδημοκράτης καθη-
γητής Φρ, Μπάαντε, «σε έναν ορισμένο βαθμό, η ευημερία μας είναι ένα αποτέλεσμα 
των διακρίσεων εις βάρος της ΓΛΔ».

Έτσι στις 12 και 13 Αυγούστου 1961, έπειτα από κοινή έκκληση των κρατών - μελών 
του Συμφώνου της Βαρσοβίας και καθώς είχε φτάσει στο αποκορύφωμα η ιμπερια-
λιστική κατάχρηση των ανοιχτών συνόρων της ΓΛΔ, ένοπλοι σχηματισμοί της, με την 
υποστήριξη του Κόκκινου Στρατού, κατάφεραν αστραπιαία, σε μία και μόνο νύχτα, 
να ασφαλίσουν τα σύνορα με το Δυτικό Βερολίνο. Έκτοτε, το τείχος του Βερολίνου 
θα γίνει για πολλά χρόνια βασικό συστατικό στοιχείο της αντικομμουνιστικής 
υστερίας, ακόμα και μετά την κατεδάφισή του στις 9/11/1989.

*Αναδημοσίευση από το 902.gr

Σαν σήμερα... 13 Αυγούστου 1926, γεννήθηκε ο ηγέτης της Κουβανικής Επανάστασης Φιντέλ Κάστρο (1927 - 2016), Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Κούβας και Πρόεδρος της χώρας του...

Διαλεκτικός υλισμός και ιδεαλισμός... Η βασική τους αντίθεση… με πολύ απλά λόγια…

Σε αντίθεση με τον ιδεαλισμό, ο οποίος υποστηρίζει ότι ο κόσμος είναι δημιούργημα 
του πνεύματος, δηλαδή της «απόλυτης ιδέας», ο διαλεκτικός υλισμός υποστηρίζει ότι 
ο κόσμος δεν είναι δημιούργημα καμιάς «απόλυτης ιδέας», αλλά ότι υπήρχε πάντοτε 
και ότι εξελίσσεται με βάση τους αντικειμενικούς νόμους κίνησης της ύλης, πού είναι ανεξάρτητοι από τη θέληση και τη συνείδηση του ανθρώπου. 
Ο διαλεκτικός υλισμός ξεκινά από την αρχή ότι όλα τα πράγματα και τα φαινόμενα 
στην φύση αποτελούν διάφορες μορφές ύπαρξης της αιωνίως κινούμενης ύλης.

Κοσμάς Λεοντιάδης

Χέρι χέρι η αντιλαϊκή κλιμάκωση με την ένταση του αυταρχισμού...

Στο έδαφος που της έστρωσε ο ΣΥΡΙΖΑ, η ΝΔ θωρακίζει το κράτος και τους θεσμούς, 
για την αδιατάρακτη εφαρμογή της αντιλαϊκής πολιτικής.
Διέξοδος για το λαό η οργάνωση της αντεπίθεσης στο σάπιο σύστημα που συνθλίβει 
τις λαϊκές ανάγκες για τα συμφέροντα του κεφαλαίου.

Τα νομοσχέδια για το «επιτελικό κράτος», την Τοπική Διοίκηση και την κατάργηση 
του πανεπιστημιακού ασύλου που ψηφίστηκαν τη βδομάδα που μας πέρασε στη 
Βουλή, στόχο έχουν να διασφαλίσουν την πιο «άνετη» υλοποίηση της κυρίαρχης 
αντιλαϊκής πολιτικής, που παρέλαβε η ΝΔ από την προηγούμενη κυβέρνηση του 
ΣΥΡΙΖΑ και τους προκατόχους της.
Ο ΣΥΡΙΖΑ και τα άλλα κόμματα δεν διαφωνούν με το «πανεπιστήμιο της αγοράς», 
στο όνομα του οποίου καταργείται το άσυλο, και στηρίζουν τον αντιδραστικό 
«Κλεισθένη», διευκολύνοντας την κυβέρνηση να προωθήσει τις νέες αντιλαϊκές 
προσαρμογές.
Τώρα χρειάζεται να δυναμώσει ο αγώνας, για να μπουν εμπόδια στην αντιλαϊκή 
πολιτική και να διαμορφωθούν προϋποθέσεις αντεπίθεσης, με οδηγό την πάλη 
για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών των εργαζομένων και του λαού.

*Από την κεντρική σελίδα του Ριζοσπάστη (Σάββατο 10 Αυγούστου 2019 - Κυριακή 
11 Αυγούστου 2019)

Ο πλούτος είναι κοινωνικό δεδομένο...

"... Ο Μαρξ ποτέ και σε καμιά περίπτωση δεν ήταν εχθρός του πλούτου. 
Ήταν μόνο εχθρός των πλουσίων κι αυτό είναι κάτι το διαφορετικό. 
Διότι, άλλο πράγμα είναι ο κοινωνικός πλούτος, που μοιράζεται σε όλους, 
είτε κατά τις ανάγκες τους (κομουνισμός) είτε κατά την εργασία τους 
(σοσιαλισμός) κι άλλο η άτσαλη και άναρχη συσσώρευση του πλούτου 
εική και ως έτυχεν σε χέρια ανθρώπων που δεν έχουν καμιά συνείδηση 
πως ο πλούτος είναι κοινωνικό δεδομένο, ότι δηλαδή παράγεται εντός 
της κοινωνίας, χάρη στην ύπαρξη οργανωμένης κοινωνικής ζωής, και 
σε τελική ανάλυση χάρη στην ύπαρξη όλων των ανθρώπων..."

*Απόσπασμα από το βιβλίο του Βασίλη Ραφαηλίδη «Καπιταλισμός, 
Η κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας»

Γιατί οι μέρες που ονειρεύτηκες... σίγουρα θα έρθουν...

Για τις οικονομικές κρίσεις του καπιταλισμού...

Η οικονομική κρίση στις καπιταλιστικές οικονομίες αναπαράγει συνεχώς τις συζη-
τήσεις στα αστικά επιτελεία, για το χαρακτήρα της, την αιτία της, την αντιμετώπισή 
της, τις μορφές διαχείρισής της. Με ένα και μοναδικό στόχο: οι συνέπειες της για το 
κεφάλαιο να είναι όσο γίνεται λιγότερο οδυνηρές. Άλλωστε, κρίση σημαίνει και 
καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων, επομένως και ενός τμήματος του κεφαλαίου. 
Το τελευταίο είναι υπερτιμημένο και με την αγυρτεία του παρασιτισμού και της 
κερδοσκοπίας, και μέσω του απαραίτητου στον καπιταλισμό μηχανισμού των 
Χρηματιστηρίων, και πρέπει να επανέλθει στην πραγματική του αξία. Αυτό θα το 
κάνει η κρίση. Ταυτόχρονα όμως η κρίση καταστρέφει τις μικρότερες καπιταλιστικές 
επιχειρήσεις, που αντικειμενικά θα τις καρπωθούν οι μεγάλοι μονοπωλιακοί όμιλοι, 
επομένως ωθεί και στη συγκεντροποίηση του κεφαλαίου.

Οδυνηρές, βεβαίως, είναι οι συνέπειες για την εργατική τάξη, τα φτωχά λαϊκά στρώ- 
ματα στα οποία ρίχνουν τα βάρη της κρίσης οι αστικές κυβερνήσεις. Η ανεργία λόγω 
απολύσεων ή και κλεισίματος επιχειρήσεων, η φτώχεια λόγω μείωσης μισθών ή μείω-
σης των εργάσιμων ημερών και μισθών ταυτόχρονα, η παραπέρα ελαστικοποίηση του 
εργάσιμου χρόνου που οδηγεί στην αύξησή του, συνολικά η αδυναμία κάλυψης των 
αναγκών των λαϊκών οικογενειών, φέρνουν σε δεινή θέση τους εργαζόμενους και τις 
οικογένειές τους.

Η εκδήλωσή της κρίσης είναι νομοτελειακή, αντικειμενικό γεγονός, πέρα και έξω από 
τη θέληση των ίδιων των καπιταλιστών, των ανθρώπων γενικά. Γιατί η αιτία της οικο-
νομικής κρίσης βρίσκεται στη βασική αντίθεση του καπιταλισμού ανάμεσα στην κοι-
νωνική παραγωγή και στην ατομική - καπιταλιστική ιδιοποίηση των αποτελεσμάτων 
της.

*Απόσπασμα από άρθρο το οποίο δημοσιεύθηκε στον Ριζοσπάστη την Κυριακή 26 Απρίλη 2009

Ελπίζω...

Όλοι αυτοί που "ξεχνούν"... πως η βαρβαρότητα πάει χέρι - χέρι με τον καπιταλισμό...

Για το διαλεκτικό υλισμό και τις λοιπές επιστήμες...

Σαν σήμερα… 1η Αυγούστου του 1973, έφυγε από τη ζωή, ο Νίκος Ζαχαριάδης, ιστορικός ηγέτης του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος, Γενικός γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ και μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας της Κομμουνιστικής Διεθνούς...