27 Αυγούστου 1905... Γεννήθηκε στη Λαμία ο Άρης Βελουχιώτης (Θανάσης Κλάρας)...

Το 1922 έγινε μέλος της ΟΚΝΕ και το 1925 μέλος του ΚΚΕ. Ως στρατιώτης οδηγήθηκε 

στον πειθαρχικό ουλαμό Καλπακίου. Μετά την απόλυσή του ανταποκρίθηκε σε διάφορες κομματικές χρεώσεις και διώχθηκε κατά καιρούς από το αστικό κράτος και τις κυβερνήß

σεις του. Την περίοδο της δικτατορίας του Μεταξά εξορίστηκε στη Γαύδο και φυλακίστηκε στην Αίγινα (1938). Το 1939 μεταφέρθηκε στην Κέρκυρα. Υπέγραψε δήλωση μετανοίας και αποφυλακίστηκε. Στη διάρκεια της Κατοχής βρέθηκε στην Αθήνα, όπου τον Ιούλη του 1941 συνδέθηκε με την ΚΕ, η οποία τον αποκατέστησε στο Κόμμα. Τον Αύγουστο του ίδιου έτους του ανέθεσε να συγκροτήσει αντάρτικο στρατό. Αυτό το καθήκον ο Άρης το έφερε σε πέρας με τον καλύτερο τρόπο. Το Μάη του 1943 με τη δημιουργία του Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣ ανέλαβε καπετάνιος του.

Ο Άρης αντιτάχθηκε στη Συμφωνία της Βάρκιζας και τη χαρακτήρισε λαθεμένη. Στο διάσ-τημα Φλεβάρης - Απρίλης του 1945 ανέλαβε με δική του ευθύνη πρωτοβουλίες για τη συγ-κρότηση νέου αντάρτικου στρατού, παρά την αντίθετη απόφαση του ΚΚΕ. Η δράση του αυτή είχε ως αποτέλεσμα τη διαγραφή του από το Κόμμα.

Η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη για το Δοκίμιο Ιστορίας του Κόμματος, περίοδος 1918-1949, 

η οποία πραγματοποιήθηκε στις 23 Ιούνη 2018, αποφάσισε την κομματική αποκατάσταση του Άρη Βελουχιώτη. Συγκεκριμένα στην Απόφαση σημειώνεται: 

«Στην Απόφαση της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης (16 Ιούλη 2011) "Για την Πολιτική Αποκατάσταση του Άρη Βελουχιώτη", αναφερόταν μεταξύ άλλων:

"Η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη αποφασίζει την επίσημη πολιτική αποκατάσταση του Άρη Βελουχιώτη . Θεωρεί ότι είχε δίκιο ως προς την εκτίμηση που έκανε για τη Συμφωνία της Βάρκιζας.

Παράλληλα, η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη σημειώνει ότι η διαφωνία του Αρη με τη Συμφωνία της Βάρκιζας δεν δικαιώνει τη στάση του απέναντι στη συλλογική θέση του Κόμματος και την παραβίαση από αυτόν της κομματικής πειθαρχίας, καθώς και την αξιοποίηση από τον Άρη της φήμης και του σεβασμού που είχε κατακτήσει την προη-γούμενη περίοδο ως καπετάνιος του ΕΛΑΣ και στέλεχος του ΚΚΕ. Η στάση αυτή, που αποτέλεσε ρήξη με τη θεμελιώδη αρχή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, δεν καθισ-

τά δυνατή τη μετά θάνατο αποκατάσταση της κομματικής του ιδιότητας.

Η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη καταγγέλλει την απόπειρα της αστικής και οπορτουνιστικής προπαγάνδας και ιστοριογραφίας, που παίρνουν δήθεν υπό την προστασία τους τον Άρη, για να επιτεθούν στο ΚΚΕ. Στη λαϊκή συνείδηση ο Αρης Βελουχιώτης είναι ταυτισμένος με την ηρωική πορεία του ΚΚΕ, τον αγώνα για την ανατροπή της ιμπεριαλιστικής βαρβαρό-τητας. Ο Αρης Βελουχιώτηςτάχθηκε υπέρ της ένοπλης πάλης, που την απορρίπτουν όσοι επιχειρούν να τον οικειοποιηθούν".

Στο διάστημα που πέρασε από την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του 2011, η όλη διαδικασία για τη συγγραφή του Α' τόμου του Δοκιμίου Ιστορίας, ιδιαίτερα της περιόδου 1939 - 1949, έδωσαν τη δυνατότητα μεγαλύτερης εμβάθυνσης στη δράση και την κατάσταση του ΚΚΕ στα χρόνια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Μελετήθηκαν παραπέρα η λειτουργία του Κόμ-ματος και η σχέση του με το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ σε συνθήκες επαναστατικής κατάστασης.

Τεκμηριώνεται το συμπέρασμα ότι η συλλογική λειτουργία των καθοδηγητικών οργάνων (ΠΓ και ΚΕ) ήταν ανεπαρκής, με ανάλογη επίδραση σε όλη τη δομή του ΚΚΕ. Αυτή η ανεπάρκεια εκφράστηκε ακόμα περισσότερο στο διάστημα της απελευθέρωσης και το Δεκέμβρη του 1944, έως την υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας, περίοδο κατά την οποία παραγκωνίστηκε ταυτόχρονα το Γενικό Στρατηγείο του ΕΛΑΣ.

Η υποβάθμιση της συλλογικής λειτουργίας του ΠΓ και της ΚΕ συνεχίστηκε και μετά από 

την υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας, ενώ εκφράστηκε χαρακτηριστικά και στον τρόπο αντιμετώπισης του Αρη Βελουχιώτη από το ΠΓ. Δίχως να δικαιώνεται η απειθαρχία του, συνάγεται ότι η διαρρηγμένη συλλογική λειτουργία όχι μόνο δεν προσέφερε στον Άρη, καθώς και σε χιλιάδες άλλα κομματικά μέλη, πεδίο για μια ουσιαστική συζήτηση, αλλά και τροφοδοτούσε εξ αντικειμένου φυγόκεντρες κινήσεις, που βεβαίως είχαν πολιτική βάση. Προκάλεσε τη μαζική αντίδραση των μελών του Κόμματος και ΕΛΑΣιτών στη Συμφωνία 

της Βάρκιζας, που γρήγορα ανατράπηκε από τη ζωή.

Τα παραπάνω ενισχύουν το σκεπτικό ότι η μη κομματική αποκατάσταση του Άρη Βελουχιώτη δεν εναρμονίζεται με την πολιτική του αποκατάσταση που έγινε το 2011.

Η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ αποφασίζει να αποκατασταθεί ολόπλευρα ο Άρης Βελουχιώτης .

Η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη εκτιμά ότι το ΚΚΕ διαθέτει την απαραίτητη ωριμότητα να κρίνει τα ιστορικά γεγονότα αντικειμενικά και εξάγοντας συμπεράσματα, ένα από τα οποία είναι η ανάγκη τήρησης των αρχών της συλλογικότητας, της σταθερής προσήλωσης στις αρχές λειτουργίας του».

*Το κείμενο αποτελεί αναδημοσίευση από το 902. gr

Όλοι εσείς...

Όλοι εσείς... που ψάχνετε πιο βαθιά και δεν βλέπετε την επιφάνεια...
Όλοι εσείς... που δε συμβιβάζεστε με το «λίγο»... με το «εφικτό»...
Όλοι εσείς... που αγωνίζεστε για να κάνετε το αδύνατο... δυνατό...
Όλοι εσείς... που τα όνειρά σας ζητάνε τη δικαίωσή τους...
Όλοι εσείς... Είστε οι προάγγελοι της νέας ζωής του Ανθρώπου…

Κοσμάς Λεοντιάδης

Αγώνας για τις σύγχρονες ανάγκες, όχι αυταπάτες στα αποκαΐδια των δικαιωμάτων...

Κλιμακώνεται η προσπάθεια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ να καλλιεργήσει 
αυταπάτες και ψευδαισθήσεις για την «έξοδο από τα μνημόνια».

Να δοθεί απάντηση με οργάνωση της πάλης, με σταθμό το συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ στη ΔΕΘ, το Σάββατο 8 Σεπτέμβρη, στις 6 μ.μ. στην πλατεία Αριστοτέλους.

Μια «νέα εποχή» για την κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων υπόσχεται η κυβέρνηση, μετά το «τέλος των μνημονίων», με τη διατήρηση όλων των αντεργατικών - αντιλαϊκών νόμων και τη θέσπιση νέων, με βαθύτερη εμπλοκή στους επικίνδυνους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς.
Οι κάλπικες υποσχέσεις και οι εξαγγελίες για ψευτοπαροχές στα πιο φτωχά από τα λαϊκά στρώματα, αλλά και οι διαβεβαιώσεις της κυβέρνησης στο κεφάλαιο και στους «εταίρους» της ότι δεν πρόκειται να υπάρξει καμία ανάκτηση απωλειών, επιβεβαιώνουν ότι η «επόμενη μέρα» για το λαό είναι το ίδιο σκληρή με την «προηγούμενη».
Νέα εποχή για το λαό μπορεί να υπάρξει μόνο με οργανωμένη πάλη, σε συμπόρευση με το ΚΚΕ, για ανάκτηση των απωλειών από τα χρόνια της κρίσης και ικανοποίηση των σύγχ-ρονων αναγκών. Με ανασύνταξη του εργατικού κινήματος και δυνάμωμα της Κοινωνικής Συμμαχίας, ενάντια στη στρατηγική του κεφαλαίου, στην πάλη για την ανατροπή της εξουσίας του.

*Από την κεντρική σελίδα του Ριζοσπάστη του Σαββατοκύριακου (25 - 26 Αυγούστου 2018)

24 Αυγούστου 1349... Πογκρόμ κατά των Εβραίων στην Κολωνία...

Οι Εβραίοι θεωρούνται υπεύθυνοι για την εξάπλωση της πανώλης. Η εβραϊκή συνοικία καίγεται από τον όχλο και χιλιάδες διώχνονται από την πόλη.

Πολιτική γελοιογραφία από τον Ριζοσπάστη (24 Αυγούστου 2018)...

24 Αυγούστου 1572... Η νύχτα (σφαγή) του Αγίου Βαρθολομαίου...

Η νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου (γαλλικά: Massacre de la Saint-Barthélemy = Σφαγή 
του Αγίου Βαρθολομαίου) αναφέρεται στη σφαγή των Γάλλων προτεσταντών (Ουγενό-
των) από τους Καθολικούς στο Παρίσι στις 24 Αυγούστου 1572, ανήμερα του Αγίου Βαρθολομαίου. Η σφαγή αυτή διήρκεσε δύο τουλάχιστον μέρες στην πρωτεύουσα και επεκτάθηκε στην επαρχία και υπολογίζεται πως δολοφονήθηκαν πάνω από 70 χιλιάδες
άνθρωποι.

Το τραγικό αυτό επεισόδιο των Θρησκευτικών Πολέμων της Γαλλίας ήταν αποτέλεσμα 
τόσο θρησκευτικών, όσο και πολιτικών και κοινωνικών αιτίων. Ήταν αποτέλεσμα της βαθιάς διαίρεσης όλων των στρωμάτων του γαλλικού λαού, του ανταγωνισμού των οικογενειών Γκιζ και Βουρβόνων για την διαδοχή της ετοιμοθάνατης βασιλεύουσας δυναστείας των Βαλουά και αντικατόπτριζε επίσης τις εντάσεις μεταξύ της Γαλλίας 
και της Ισπανίας, οι οποίες τροφοδοτούνταν από τις εξεγέρσεις στις Κάτω Χώρες.

Η ιστοριογραφική παράδοση θέλει ως κύριους υπαίτιους της σφαγής το βασιλιά Κάρο-
λο Θ΄ και τη μητέρα του, Αικατερίνη των Μεδίκων. Ελλείψει πηγών, οι ιστορικοί ακόμα 
και σήμερα διαφωνούν για τον ακριβή ρόλο του στέμματος στο γεγονός αυτό. Το μόνο 
που είναι σίγουρο είναι ότι υπήρξε βασιλική έγκριση για το μακελειό. Το πρωινό της 
24ης Αυγούστου, ο Κάρολος Θ΄ είχε διατάξει τη διακοπή των δολοφονιών, αλλά δεν μπόρεσε να ανακόψει την οργή και το ζήλο του λαού.

Η σφαγή του Αγίου Βαρθολομαίου αποτέλεσε σημείο αναφοράς για τους Γαλλικούς Θρησκευτικούς Πολέμους. Το κίνημα των Ουγενότων τραυματίστηκε από το χαμό πολ-
λών επιφανών αριστοκρατών ηγετών του, αλλά και από τις εσωτερικές ανακατατάξεις 
και τη ριζοσπαστική αλλαγή των πεποιθήσεων τους: οι Γάλλοι προτεστάντες πλέον βρίσκονταν σε ανοιχτό πόλεμο με το στέμμα. Σε αντίθεση με τους τρεις προηγούμενους εμφύλιους πολέμους, δεν επρόκειτο για έναν πόλεμο ενάντια στην πολιτική του στέμμα-
τος, αλλά ενάντια στην ίδια την ύπαρξη της Γαλλικής μοναρχίας. Ήταν μια «από τις χειρότερες θρησκευτικές σφαγές του 16ου αιώνα». Σε όλη την Ευρώπη, ως γεγονός 
χάραξε στο μυαλό των Προτεσταντών ότι «ο Ρωμαιοκαθολικισμός ήταν μια αιματο-
βαμμένη και δόλια θρησκεία».

*Από την Βικιπαίδεια

Η καπιταλιστική βαρβαρότητα και η σαπίλα του καπιταλιστικού συστήματος…

Το καπιταλιστικό σύστημα της εκμετάλλευσης, έχει σπρώξει εκατομμύρια ανθρώπους 
σε όλη τη Γη, στην φτώχεια, στην ανέχεια, στην εξαθλίωση, στην προσφυγιά και στο 
θάνατο... 
Ο καπιταλισμός με την ιμπεριαλιστική του κορύφωση, έχει τα χέρια του βαμμένα με 
το αίμα όλων αυτών των προλετάριων που ζουν στη βάση της κοινωνικής πυραμίδας 
και θυσιάζονται για χάρη των κερδών του μεγάλου κεφαλαίου.
Η επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου και η βαρβαρότητα που βιώνουν οι λαοί των 
καπιταλιστικών χωρών δεν έχει τελειωμό...
Οι καπιταλιστές επιλέγουν να αφήσουν πίσω τους συντρίμμια και έτσι να δημιουργή-
σουν μια νέα γενιά εργατών, που θα είναι «αδύναμη» και υποταγμένη, και άρα ακόμα 
πιο εκμεταλλεύσιμη (βλέπε τον «πόνο» που έπιασε τις ιμπεριαλιστικές χώρες τύπου 
Γερμανίας για την υποδοχή των προσφύγων, η οποία δεν ήταν τίποτα άλλο γι αυτούς, 
παρά μια ακόμα καπιταλιστική μπίζνα). 
Οι όποιες βραχυπρόθεσμες απώλειες έχουν κάποιοι καπιταλιστές, είναι μια μικρή αλλά 
απαραίτητη «θυσία», που σαφώς και αξίζει τον κόπο γι αυτούς, επειδή κατ' αυτό το τρό-
πο στο μέλλον θα μπορέσουν να αυξήσουν κατακόρυφα την εκμετάλλευση των εργαζό-
μενων συνολικά και να αποσπάσουν δικαιώματα τα οποία έχουν κερδηθεί με αγώνες 
και θυσίες χρόνων.

Όλη αυτή η κατάσταση δείχνει πεντακάθαρα τη σαπίλα του εκμεταλλευτικού καπιτα-
λιστικού συστήματος, το οποίο υπερασπίζονται, όχι μόνο οι καπιταλιστές και οι πολιτι-
κοί του υπηρέτες, αλλά και οι κάθε λογής οπορτουνιστές, οι οποίοι σπέρνουν απλόχερα 
αυταπάτες στους εργαζόμενους για την τάχα καλύτερη από αυτούς αντιμετώπιση της 
κατάστασης και των νομοτελειακών κρίσεων του καπιταλιστικού συστήματος.
Φυσικά, λόγω της ιδεολογικής τους θέσης, δεν θέλουν να μιλήσουν για τις πραγματικές 
αιτίες που γεννούν όλα αυτά τα δεινά για τους λαούς, αλλά ούτε μπορούν να μιλήσουν 
και για την αναγκαιότητα ανατροπής του καπιταλιστικού συστήματος και της εξουσίας 
των μονοπωλίων… δεν μπορούν να κάνουν και διαφορετικά άλλωστε…

Αυτός είναι λοιπόν ο καπιταλισμός τους... Από τη μια, υπερσυσσωρευμένος αμύθητος 
πλούτος, που σχεδιάζει αδιάκοπα την περαιτέρω διόγκωσή του… και από την άλλη, 
συμπυκνωμένη δυστυχία, φτώχεια, εξαθλίωση, πόλεμοι, πείνα, προσφυγιά και θάνατος...
Αυτό το σάπιο και βάρβαρο σύστημα… χάρισμά σας… 

Εμείς θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για το νέο που θα έρθει…
Όσο περνάνε τα χρόνια... γίνεται ολοένα και πιο φανερό, ιδιαίτερα στους σκεπτόμενους 
ανθρώπους, πως ακόμα και ο «σοσιαλισμός» που γνωρίσαμε στον 20ο αιώνα, με όλες του 
τις αδυναμίες, τα λάθη του και κυρίως τις παρεκκλίσεις από τις αρχές οικοδόμησής του, 
επιβεβαίωσε την ανωτερότητά του ως κοινωνικό και οικονομικό σύστημα, σε σχέση με 
τον ολοκληρωτικό καπιταλισμό και τη σημερινή καπιταλιστική βαρβαρότητα που βιώ-
νουν οι εργαζόμενοι σε όλες τις χώρες. Μια βαρβαρότητα η οποία γεννάει τον πόλεμο 
και το θάνατο… τη δυστυχία, την προσφυγιά, τη φτώχεια και η οποία συνεχώς μεγαλώ-
νει τις κοινωνικές ανισότητες και την αδικία.
Μια βαρβαρότητα η οποία εκτρέφει και αυξάνει το ρατσισμό και τηνξενοφοβία και οδη-
γεί εκατομμύρια ανθρώπους σε φασίζουσες  συμπεριφορές και σε πολιτικές ακραίες 
πρακτικές…
Υπάρχουν βέβαια ακόμα και σήμερα, αυτοί οι κάποιοι, οι αθεράπευτα φανατικοί και 
επιστημονικά ανιστόρητοι, τα πολιτικά και ιδεολογικά θρασίμια του συστήματος, οι 
οποίοι εκτιμούν πως «τελειώσανε» με τον Σοσιαλισμό και τη μελλοντική δίκαιη κοι-
νωνία των Ανθρώπων… 
Ένα μόνο να ξέρουν όλοι αυτοί και να το βάλουν καλά στο μυαλό τους… 
Κούνια που τους κούναγε… Τίποτα άλλο... Δεν μπορείς να σταματήσεις το νέο που 
έρχεται… όσο και αν προσπαθείς να το καθυστερήσεις… 
Ο νέος κόσμος της ειρήνης και της προκοπής… ο κόσμος δίχως εκμετάλλευση ανθρώ-
που από άνθρωπο, θα γίνει πραγματικότητα πάνω στη Γη…

Κοσμάς Λεοντιάδης

Η εποχή που ζούμε είναι εποχή μετάβασης από τον καπιταλισμό στον σοσιαλισμό...

Για όσους δεν το έχουν αντιληφθεί... αλλά και γι αυτούς που συνειδητά κάνουν 
πως δεν το έχουν... Το σφάξε με αγά μου να αγιάσω... ανήκει σε άλλες εποχές... 

Να ξέρουν λοιπόν, πως η εποχή που ζούμε, είναι χρονική εποχή μετάβασης... 
Μετάβαση από τον σκυμμένο... στον όρθιο άνθρωπο... 
Μετάβαση από την εποχή του καπιταλισμού και της βαρβαρότητας, στην 
εποχή του σοσιαλισμού... στην εποχή των Ανθρώπων...
Και σε όσους είναι έτοιμοι να ειρωνευτούν και να χλευάσουν τα παραπάνω, 
αλλά και σε όλους τους βιαστικούς και ανυπόμονους… 
Απλά, θα ήθελα να τους υπενθυμίσω πως… Στην ιστορία και στην ιστορική 
εξέλιξη, ο χρόνος δεν μετριέται με τα χρόνια, αλλά με τους αιώνες…

Κοσμάς Λεοντιάδης

Η παιδική εργασία είναι ντροπή... Είναι η βαρβαρότητα όλων των εκμεταλλευτικών κοινωνικών συστημάτων...

Τιμή και δόξα στους ήρωες της εργατικής τάξης…

Σαν σήμερα… 18 Αυγούστου 1944, δολοφονείται από τους ναζί στο στρατόπεδο
συγκέντρωσης του Μπούχενβαλντ, ο ηγέτης του Γερμανικού Κομμουνιστικού 
Κόμματος Ερνστ Τέλμαν (Ernst Thälmann)...

Στις 3 Μάρτη 1933, στον απόηχο του εμπρησμού του Γερμανικού Κοινοβουλίου
Ράιχσταγκ (προβοκάτσια των ναζί που αποδόθηκε στους κομμουνιστές) και δύο 
μέρες πριν τις βουλευτικές εκλογές, συλλαμβάνεταο ο ηγέτης του Γερμανικού 
Κομμουνιστικού Κόμματος Ερνστ Τέλμαν...
Μετά τη σύλληψή του, ο Ερνστ Τέλμαν βίωσε την πιο τραγική περίοδο της ζωής 
του στα ναζιστικά μπουντρούμια και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. 
Οι ναζί απέφευγαν συστηματικά να κοινοποιούν τον εκάστοτε τόπο κράτησής του 
ακόμη και στην ίδια του την οικογένεια. 
Η απομόνωση στην οποία τον υποχρέωσαν συνοδεύτηκε με βασανιστήρια και 
ταπεινώσεις που αποσκοπούσαν να του σπάσουν το ηθικό, να τον αναγκάσουν 
να προδώσει τους συντρόφους του και να ομολογήσει εγκλήματα που δεν διέπραξε.
Η σύλληψη του Ερνστ Τέλμαν και πολύ περισσότερο οι ειδήσεις για τα βασανιστή-
ρια στα οποία τον υπέβαλαν οι ναζί, διαδόθηκαν σε ολόκληρο τον κόσμο. 
Εκατομμύρια εργάτες ξεσηκώθηκαν για να υπερασπιστούν τον ηγέτη των Γερμανών 
κομμουνιστών. Εκατομμύρια ήσαν οι άνθρωποι, που απαίτησαν από τη γερμανική 
κυβέρνηση να τον απελευθερώσει. Χιλιάδες επιτροπές υπεράσπισης του Τέλμαν 
δημιουργήθηκαν. Τεράστιες διαδηλώσεις προλεταριακής αλληλεγγύης πλημμύρισαν 
τους δρόμους της Μόσχας, του Παρισιού, της Πράγας, του Λονδίνου, της Νέας 
Υόρκης και άλλων μεγαλουπόλεων του πλανήτη. 
Για την απελευθέρωση του Τέλμαν κινητοποιήθηκαν οι σπουδαιότεροι εκπρόσωποι 
της διανόησης σε Ευρώπη και Αμερική. 
Ο Τέλμαν τελικά δολοφονήθηκε από τους ναζί στις  18 Αυγούστου 1944...

*Το κείμενο αποτελεί αναδημοσίευση από το 902.gr

Πολλές οι μορφές του αντικομμουνισμού...

Οι μορφές που μπορεί να πάρει η διαστρέβλωση θέσεων και κατά συνέπεια 
ο αντικομμουνισμός... πολλές... και αυτοί που τον εκκολάπτουν και τον προ-
ωθούν, πολλοί επίσης...
Ξεκινάει από τα διεθνή ιμπεριαλιστικά κέντρα... φτάνει μέχρι τις «πλουρα-
λιστικές» θέσεις και απόψεις κάποιων «αριστερών» υπερασπιστών των 
δικαιωμάτων στα αστικά κοινοβούλια και τα μέσα ενημέρωσης και συνεχίζει 
μέχρι τις απλές αναρτήσεις κάποιων «ελεύθερων» δημοκρατών και «αντιεξου-
σιαστών» σε όλα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης… 
Θέλει πολύ σκέψη, μπόλικη ιδεολογική θωράκιση και «καχυποψία», για να 
μην πέσεις στη «λούμπα»...
Και δυστυχώς είναι αρκετοί αυτοί που την «πατάνε» με διάφορες τάχα «αθώες», 
αλλά ύποπτες και με στόχευση τοποθετήσεις και αναρτήσεις, και «ενδίδουν»... 
Άλλο πάγια και σταθερή θέση και άποψη… και άλλο ευκαιριακή, προβοκατό-
ρικη και με συγκεκριμένο στόχο τοποθέτηση… Υπάρχει σαφής διαφορά μεταξύ 
τους… 
Τα μάτια σας λοιπόν ορθάνοιχτα και το μυαλό πάντα σε εγρήγορση...
Ότι γυαλίζει δεν είναι χρυσός…

Κοσμάς Λεοντιάδης

12 Αυγούστου... Από τη στήλη του Ριζοσπάστη... "Σαν σήμερα"...

1613 Πεθαίνει ο Κρητικός ποιητής Βιτσέντζος Κορνάρος.

1849 Γεννιέται ο Αμερικανός ζωγράφος Άμποτ Θάγιερ, θεωρούμενος και «πατέρας 
του καμουφλάζ» στον πόλεμο.

1927 Η φραξιονιστική - «αντιπολιτευτική» ομάδα των «λικβινταριστών» πετυχαίνει 
οριακή πλειοψηφία (4 έναντι 3) στην Περιφερειακή Επιτροπή της Κομματικής Οργά-
νωσης Πειραιά του ΚΚΕ και επιχειρεί να την χρησιμοποιήσει ως εφαλτήριο της φρα-ξιονιστικής πάλης σε όλο το Κόμμα. Η συντριπτική πλειοψηφία, όμως, των κομματικών μελών και η επαναστατική μειοψηφία στην ΠΕ τους χαλάνε τα σχέδια. Η ενότητα στην 
ΠΕ της ΚΟ Πειραιά αποκαθίσταται στις 4 Νοέμβρη.

1927 Το Λαϊκό Κόμμα αποχωρεί από την κυβέρνηση συνασπισμού, προκαλώντας κυβερνητική κρίση. Σχηματίζεται κυβέρνηση «ευρέος συνασπισμού» με τα υπόλοιπα κόμματα της «οικουμενικής», υπό τον Αλ. Ζαΐμη.

1928 Πεθαίνει ο Τσέχος συνθέτης Λέος Γιάνατσεκ.

1933 Η αυταρχική κυβέρνηση του βιομηχάνου Γκεράρντο Ματσάντο ανατρέπεται στην Κούβα.

1951 Εκδίδεται η εφημερίδα «Ελεύθερα Συνδικάτα» ως όργανο του Κινήματος Ελεύθε-
ρου Συνδικαλισμού. Στη συνέχεια έγινε η εφημερίδα του «Δημοκρατικού Συνδικαλισ-
τικού Κινήματος» (ΔΣΚ).

1953 Ισχυρός σεισμός 7,2 Ρίχτερ πλήττει τα Επτάνησα. Ο συνολικός αριθμός των νεκρών ανήλθε σε 455, ενώ των αγνοουμένων σε 21 και των τραυματιών σε 2.412.

1965 Πεθαίνει ο Σκοτσέζος συνδικαλιστής Ουίλιαμ Γκάλαχερ, πρόεδρος του Κομμουνιστι-κού Κόμματος Μεγάλης Βρετανίας.

«Στάχτη» οι λαϊκές ανάγκες για τα κέρδη. Τώρα οργάνωση της πάλης με το ΚΚΕ...

Ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική, που τσακίζει τα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα και αφήνει απροστάτευτο το λαό και το περιβάλλον.

Οι φονικές πυρκαγιές στην Ανατ. Αττική, με τους 93 νεκρούς έως τώρα και τις μεγάλες καταστροφές, φανέρωσαν με τον πιο τραγικό τρόπο τις συνέπειες από την πολιτική που θυσιάζει τις λαϊκές ανάγκες στο βωμό της ανάπτυξης για το κεφάλαιο.
Οι ευθύνες της σημερινής και των προηγούμενων κυβερνήσεων για την έλλειψη υποδομών, σχεδιασμού και μέσων ουσιαστικής προστασίας του λαού είναι τεράστιες, ενώ στηρίζουν με κάθε τρόπο την κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων.
Η άλλη όψη της ίδιας πολιτικής είναι τα αντεργατικά - αντιλαϊκά μέτρα που κλιμακώνονται, την ώρα που η κυβέρνηση προσπαθεί να ξαναστήσει στα αποκαΐδια το παραμύθι της «καθαρής εξόδου» και της «δίκαιης ανάπτυξης».
Ο λαός οργανωμένος, σε συμπόρευση με το ΚΚΕ, μπορεί να δώσει λύση, διεκδικώντας μέτρα ουσιαστικής προστασίας της ζωής και της περιουσίας του, δυναμώνοντας την πάλη για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών του.

*Από την κεντρική σελίδα του Ριζοσπάστη του Σαββατοκύριακου (11/12 Αυγούστου 2018)