Κυριακή 8 Ιανουαρίου 2017
Σάββατο 7 Ιανουαρίου 2017
Συσκοτίζουν τις σύγχρονες ανάγκες... (Σχόλιο από το Ριζοσπάστη, 7 Γενάρη 2017)...
Ο καβγάς ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ για το ποιος έκανε τα ...λιγότερο χειρότερα στο δημόσιο σύστημα Υγείας, δεν πρέπει να αποπροσανατολίσει το λαό από βασικά ερωτήματα όπως : Τι σχέση έχει το σημερινό χάλι στην Υγεία, είτε επί ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, είτε επί ΣΥΡΙΖΑ, με το υψηλό επίπεδο υπηρεσιών που αντικειμενικά μπορεί να απολαύσει ο λαός, δωρεάν και αποκ-λειστικά από το κράτος, με βάση την τεράστια ανάπτυξη της τεχνολογίας και της παρα-γωγικότητας της εργασίας; Γιατί τα νοσοκομεία έχουν χιλιάδες κενά, εκατοντάδες πολυϊατρεία του ΙΚΑ υπολειτουργούν, Κέντρα Υγείας φυτοζωούν με ελάχιστο προσωπικό, όταν χιλιάδες υγειονομικοί είναι άνεργοι ή μεταναστεύουν στο εξωτερικό; Γιατί ενώ είναι εκατοντάδες κάθε χρόνο οι φοιτητές των ιατρικών σχολών, από την κυβέρνηση παρου-σιάζεται ως μεγάλη επιτυχία η πρόσληψη μερικών συμβασιούχων στα νοσοκομεία;
Οι αντικειμενικές δυνατότητες για σύγχρονες δομές Υγείας γίνονται αντιληπτές αν δει κανείς τα πολυτελή ιδιωτικά νοσοκομεία, κλινικές, μαιευτήρια και διαγνωστικά κέντρα.
Την ίδια στιγμή που αυτά ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια, η εργατική - λαϊκή οικογένεια δεν έχει ουσιαστική πρόσβαση ούτε στην Πρωτοβάθμια Φροντίδα. Έτσι, ενώ υπάρχουν σήμερα σύγχρονες κατακτήσεις της ιατρικής, που μέχρι πριν λίγα χρόνια φάνταζαν αδιανόητες, το βασικό θέμα της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ είναι να αποδείξουν αν το σύστημα Υγείας ήταν υπό κατάρρευση το 2014 ή το 2016... Καιρός, λοιπόν, να πάει η συζήτηση στις πραγματικές ανάγκες, που συνθλίβονται από τη λειτουργία του συστήματος Υγείας με ιδιωτικοοικονο-μικά κριτήρια, στο πλαίσιο της γενικότερης πολιτικής του κεφαλαίου, που συνυπηρετούν όλες οι αστικές δυνάμεις, είτε από τη θέση της κυβέρνησης, είτε από αυτή της αντιπολί-τευσης.
Οι αντικειμενικές δυνατότητες για σύγχρονες δομές Υγείας γίνονται αντιληπτές αν δει κανείς τα πολυτελή ιδιωτικά νοσοκομεία, κλινικές, μαιευτήρια και διαγνωστικά κέντρα.
Την ίδια στιγμή που αυτά ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια, η εργατική - λαϊκή οικογένεια δεν έχει ουσιαστική πρόσβαση ούτε στην Πρωτοβάθμια Φροντίδα. Έτσι, ενώ υπάρχουν σήμερα σύγχρονες κατακτήσεις της ιατρικής, που μέχρι πριν λίγα χρόνια φάνταζαν αδιανόητες, το βασικό θέμα της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ είναι να αποδείξουν αν το σύστημα Υγείας ήταν υπό κατάρρευση το 2014 ή το 2016... Καιρός, λοιπόν, να πάει η συζήτηση στις πραγματικές ανάγκες, που συνθλίβονται από τη λειτουργία του συστήματος Υγείας με ιδιωτικοοικονο-μικά κριτήρια, στο πλαίσιο της γενικότερης πολιτικής του κεφαλαίου, που συνυπηρετούν όλες οι αστικές δυνάμεις, είτε από τη θέση της κυβέρνησης, είτε από αυτή της αντιπολί-τευσης.
Παρασκευή 6 Ιανουαρίου 2017
«Μανιφέστο»... (Μπέρτολτ Μπρεχτ)...
Σε άλλες εποχές η πείνα βασάνιζε τον κόσμο, όταν οι σιτοβολώνες άδειαζαν.
Τώρα όμως, κι αυτό είναι αδιανόητο, πεινάμε όταν αυτοί παραείναι γεμάτοι…
Την ίδια στιγμή που κάπου το ύφασμα στοιβάζεται σε μπάλες, κάπου αλλού
οι ξεπαγιασμένες ρακένδυτες οικογένειες, που έχουν πεταχτεί σε μια μέρα
έξω από το νοικιασμένο σπίτι, διασχίζουν ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα
που πλέον είναι χωρίς κατοίκους.
Αχ, αυτός που δούλεψε τόσο ακούραστα, ξορκίζοντας την εκμετάλλευση,
δε βρίσκει σήμερα κανέναν να τον εκμεταλλευτεί κι άλλο.
Αδιάκοπα διασχίζει την πόλη αναζητώντας εργασία.
Η γιγάνταια δομή της κοινωνίας που έχει οικοδομηθεί από πολλές γενιές
βυθίζεται στη βαρβαρική προϊστορική εποχή.
Και γι’αυτό δεν ευθύνεται η έλλειψη.
Η υπερπληθώρα, το πάρα πολύ είναι αυτό που την κάνει να κλονίζεται.
Γιατί το σπίτι δεν είναι προορισμένο για κατοικία και το ύφασμα δεν είναι
προορισμένο για ένδυση.
Ούτε το ψωμί είναι προορισμένο για φάγωμα. Όχι, πρέπει να αποφέρουν
κέρδος…μόνο κέρδος.
Τα εκατομμύρια εργατών όμως…τα στοιβάζει τώρα σε εργοστάσια κάτεργα
για να τα πετάξει μετά ξανά έξω από τα κάτεργα στους παγωμένους δρόμους.
Αυτά τα εκατομμύρια εργατών συνειδητοποιούν την αλήθεια.
Την ψιθυρίζουν έκπληκτοι μεταξύ τους…
Ο κόσμος της αστικής τάξης…είναι πολύς στενός για να περιλάβει τον πλούτο
που έχει δημιουργήσει…
Μπέρτολτ Μπρεχτ
Τώρα όμως, κι αυτό είναι αδιανόητο, πεινάμε όταν αυτοί παραείναι γεμάτοι…
Την ίδια στιγμή που κάπου το ύφασμα στοιβάζεται σε μπάλες, κάπου αλλού
οι ξεπαγιασμένες ρακένδυτες οικογένειες, που έχουν πεταχτεί σε μια μέρα
έξω από το νοικιασμένο σπίτι, διασχίζουν ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα
που πλέον είναι χωρίς κατοίκους.
Αχ, αυτός που δούλεψε τόσο ακούραστα, ξορκίζοντας την εκμετάλλευση,
δε βρίσκει σήμερα κανέναν να τον εκμεταλλευτεί κι άλλο.
Αδιάκοπα διασχίζει την πόλη αναζητώντας εργασία.
Η γιγάνταια δομή της κοινωνίας που έχει οικοδομηθεί από πολλές γενιές
βυθίζεται στη βαρβαρική προϊστορική εποχή.
Και γι’αυτό δεν ευθύνεται η έλλειψη.
Η υπερπληθώρα, το πάρα πολύ είναι αυτό που την κάνει να κλονίζεται.
Γιατί το σπίτι δεν είναι προορισμένο για κατοικία και το ύφασμα δεν είναι
προορισμένο για ένδυση.
Ούτε το ψωμί είναι προορισμένο για φάγωμα. Όχι, πρέπει να αποφέρουν
κέρδος…μόνο κέρδος.
Τα εκατομμύρια εργατών όμως…τα στοιβάζει τώρα σε εργοστάσια κάτεργα
για να τα πετάξει μετά ξανά έξω από τα κάτεργα στους παγωμένους δρόμους.
Αυτά τα εκατομμύρια εργατών συνειδητοποιούν την αλήθεια.
Την ψιθυρίζουν έκπληκτοι μεταξύ τους…
Ο κόσμος της αστικής τάξης…είναι πολύς στενός για να περιλάβει τον πλούτο
που έχει δημιουργήσει…
Μπέρτολτ Μπρεχτ
Για τη θέση των γυναικών στην Ελληνική κοινωνία... (Από τις Θέσεις για το 20ό Συνέδριο του ΚΚΕ)...
"...Ταυτόχρονα, οι προσπάθειες για την άνοδο της γυναικείας συμμετοχής απαιτούν έντα-
ση της διαπάλης με τις σύγχρονες μορφές χειραγώγησης των γυναικών μέσω των αστικών, μικροαστικών και οπορτουνιστικών απόψεων για τις αιτίες της γυναικείας καταπίεσης, δηλαδή τις εκσυγχρονισμένες θεωρίες περί «πατριαρχικής κοινωνίας», περί «σύγχρονης ανδροκρατίας», αλλά και τις νέες αντιεπιστημονικές θεωρίες για το «κοινωνικό φύλο». Αυτές οι θεωρίες εκφράζονται στις εκκλήσεις της αστικής πολιτικής και των φορέων της (ακόμα και στο συνδικαλιστικό κίνημα) περί αναγκαιότητας αύξησης της γυναικείας συμ-μετοχής σε μια σειρά θεσμούς, χωρίς καμία αναφορά σε ταξικά χαρακτηριστικά, παρουσιά-ζοντας αυτή τη συμμετοχή στενά ως στοιχείο ανταγωνισμού ανάμεσα στον άντρα και τη γυναίκα. Ειδικότερα, προβάλλουν την ανάδειξη γυναικών σε διοικήσεις επιχειρήσεων, ομίλων, θεσμικών κέντρων, ως στοιχείο ισότητας των δύο φύλων. Προτείνουν ως μέτρο
την ποσόστωση στη συμμετοχή των γυναικών στα «κέντρα λήψης αποφάσεων».
Στην πράξη, για την πλειοψηφία των γυναικών που ανήκουν στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα το δικαίωμα του «εκλέγειν και εκλέγεσθαι» παραμένει σε μεγάλο βαθμό τυπικό ή, καλύτερα, υπό τη χειραγώγηση της καπιταλιστικής εξουσίας..."
*Απόσπασμα από τη Θέση 59, από το κεφάλαιο : Οι γυναίκες και η νεολαία των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων στην Κοινωνική Συμμαχία... Η δράση του ριζοσπαστικού γυναικείου κινήματος και η Κοινωνική Συμμαχία.
ση της διαπάλης με τις σύγχρονες μορφές χειραγώγησης των γυναικών μέσω των αστικών, μικροαστικών και οπορτουνιστικών απόψεων για τις αιτίες της γυναικείας καταπίεσης, δηλαδή τις εκσυγχρονισμένες θεωρίες περί «πατριαρχικής κοινωνίας», περί «σύγχρονης ανδροκρατίας», αλλά και τις νέες αντιεπιστημονικές θεωρίες για το «κοινωνικό φύλο». Αυτές οι θεωρίες εκφράζονται στις εκκλήσεις της αστικής πολιτικής και των φορέων της (ακόμα και στο συνδικαλιστικό κίνημα) περί αναγκαιότητας αύξησης της γυναικείας συμ-μετοχής σε μια σειρά θεσμούς, χωρίς καμία αναφορά σε ταξικά χαρακτηριστικά, παρουσιά-ζοντας αυτή τη συμμετοχή στενά ως στοιχείο ανταγωνισμού ανάμεσα στον άντρα και τη γυναίκα. Ειδικότερα, προβάλλουν την ανάδειξη γυναικών σε διοικήσεις επιχειρήσεων, ομίλων, θεσμικών κέντρων, ως στοιχείο ισότητας των δύο φύλων. Προτείνουν ως μέτρο
την ποσόστωση στη συμμετοχή των γυναικών στα «κέντρα λήψης αποφάσεων».
Στην πράξη, για την πλειοψηφία των γυναικών που ανήκουν στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα το δικαίωμα του «εκλέγειν και εκλέγεσθαι» παραμένει σε μεγάλο βαθμό τυπικό ή, καλύτερα, υπό τη χειραγώγηση της καπιταλιστικής εξουσίας..."
*Απόσπασμα από τη Θέση 59, από το κεφάλαιο : Οι γυναίκες και η νεολαία των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων στην Κοινωνική Συμμαχία... Η δράση του ριζοσπαστικού γυναικείου κινήματος και η Κοινωνική Συμμαχία.
Πουλά «ευαισθησία» ενώ τσακίζει το λαό...
Το «κοινωνικό πρόσωπο» της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ επεχείρησε να αναδείξει
ο πρωθυπουργός, Αλ. Τσίπρας, επισκεπτόμενος χτες το Γραφείο του στη Θεσσαλονίκη, προκειμένου να «εργαστεί», όταν οι πολιτικές που εφαρμόζει η κυβέρνησή του τσακίζουν
τη ζωή του λαού.
Συνοδευόμενος από κάμερες, δημοσιογράφους και κυβερνητικά στελέχη, επισκέφτηκε
τα γραφεία του Συλλόγου Γονέων Παιδιών με Σύνδρομο Down στην Καλαμαριά, για να εκπληρώσει μία «ανθρώπινη υπόσχεση», όπως είπε. «Δεν θέλω να δώσω μήνυμα πολιτι-
κής αξιοποίησης», ισχυρίστηκε, ωστόσο περίσσεψαν τα κούφια λόγια για τη «μεγάλη προσπάθεια» που κάνει τάχα η κυβέρνηση, «παρά τις δημοσιονομικές συνθήκες», να κατευθύνονται πόροι σε «κοινωνικές υποδομές».
Την ίδια στιγμή, ωστόσο, η Ειδική Αγωγή αντιμετωπίζει τρομακτικά προβλήματα, με έλλειψη αναγκαίου εκπαιδευτικού προσωπικού, δραστικές περικοπές σε δαπάνες που φορτώνονται οι οικογένειες, χωρίς να μπορούν σε πολλές περιπτώσεις να ανταποκρι-
θούν, αφού ούτε το υστέρημά τους φτάνει, ενώ πετσοκόβονται τα αναπηρικά και άλλα προνοιακά επιδόματα.
Εξάλλου, ο πρωθυπουργός παρέστη σε εκδήλωση που διοργάνωσε η ΔΕΘ-HELEXPO,
από κοινού με το υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής και το υφυπουργείο Μακεδο-
νίας - Θράκης, για τη φιλοξενία προσφυγόπουλων από 12 δομές φιλοξενίας του νομού Θεσσαλονίκης. Στο γνωστό μοτίβο της κυβερνητικής γραμμής, αναγνώρισε μεν ότι και
σε αυτόν τον τομέα «τα προβλήματα, βεβαίως, είναι μεγάλα», αλλά «παλεύουμε για
να τα αντιμετωπίσουμε μέρα με τη μέρα. Νομίζω ότι βελτιωνόμαστε», πρόσθεσε, σπέρ-νοντας φρούδες ελπίδες, την ώρα που λόγω της πολιτικής της ΕΕ και της Συμφωνίας
ΕΕ - Τουρκίας, που και ο ίδιος υπερασπίζεται, χιλιάδες πρόσφυγες και προσφυγόπουλα εγκλωβίζονται σε άθλιες συνθήκες στην Ελλάδα...
*Απόσπασμα από άρθρο στο Ριζοσπάστη, 6 Δεκέμβρη 2017
ο πρωθυπουργός, Αλ. Τσίπρας, επισκεπτόμενος χτες το Γραφείο του στη Θεσσαλονίκη, προκειμένου να «εργαστεί», όταν οι πολιτικές που εφαρμόζει η κυβέρνησή του τσακίζουν
τη ζωή του λαού.
Συνοδευόμενος από κάμερες, δημοσιογράφους και κυβερνητικά στελέχη, επισκέφτηκε
τα γραφεία του Συλλόγου Γονέων Παιδιών με Σύνδρομο Down στην Καλαμαριά, για να εκπληρώσει μία «ανθρώπινη υπόσχεση», όπως είπε. «Δεν θέλω να δώσω μήνυμα πολιτι-
κής αξιοποίησης», ισχυρίστηκε, ωστόσο περίσσεψαν τα κούφια λόγια για τη «μεγάλη προσπάθεια» που κάνει τάχα η κυβέρνηση, «παρά τις δημοσιονομικές συνθήκες», να κατευθύνονται πόροι σε «κοινωνικές υποδομές».
Την ίδια στιγμή, ωστόσο, η Ειδική Αγωγή αντιμετωπίζει τρομακτικά προβλήματα, με έλλειψη αναγκαίου εκπαιδευτικού προσωπικού, δραστικές περικοπές σε δαπάνες που φορτώνονται οι οικογένειες, χωρίς να μπορούν σε πολλές περιπτώσεις να ανταποκρι-
θούν, αφού ούτε το υστέρημά τους φτάνει, ενώ πετσοκόβονται τα αναπηρικά και άλλα προνοιακά επιδόματα.
Εξάλλου, ο πρωθυπουργός παρέστη σε εκδήλωση που διοργάνωσε η ΔΕΘ-HELEXPO,
από κοινού με το υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής και το υφυπουργείο Μακεδο-
νίας - Θράκης, για τη φιλοξενία προσφυγόπουλων από 12 δομές φιλοξενίας του νομού Θεσσαλονίκης. Στο γνωστό μοτίβο της κυβερνητικής γραμμής, αναγνώρισε μεν ότι και
σε αυτόν τον τομέα «τα προβλήματα, βεβαίως, είναι μεγάλα», αλλά «παλεύουμε για
να τα αντιμετωπίσουμε μέρα με τη μέρα. Νομίζω ότι βελτιωνόμαστε», πρόσθεσε, σπέρ-νοντας φρούδες ελπίδες, την ώρα που λόγω της πολιτικής της ΕΕ και της Συμφωνίας
ΕΕ - Τουρκίας, που και ο ίδιος υπερασπίζεται, χιλιάδες πρόσφυγες και προσφυγόπουλα εγκλωβίζονται σε άθλιες συνθήκες στην Ελλάδα...
*Απόσπασμα από άρθρο στο Ριζοσπάστη, 6 Δεκέμβρη 2017
Κουφάλες δεν ξοφλήσαμε...
Και για να βάζουμε τα πράγματα στη θέση τους… Αφορά όλες τις «κουφάλες»…
Μαζί και όλες τις ενσωματωμένες στο σύστημα ψευτοαριστερές «κουφαλίτσες»…
δηλαδή τους «αριστερούς» αβανταδόρους του συστήματος.
Κοσμάς Λεοντιάδης
Μαζί και όλες τις ενσωματωμένες στο σύστημα ψευτοαριστερές «κουφαλίτσες»…
δηλαδή τους «αριστερούς» αβανταδόρους του συστήματος.
Κοσμάς Λεοντιάδης
Μερικές σκέψεις και κάποια εύλογα ερωτήματα, για την «ατομική τρομοκρατία» και αυτό που αποκαλείται «αντάρτικο πόλεων»...
Έχετε αναρωτηθεί αλήθεια, ποιο άραγε είναι το επαναστατικό ιδανικό για το οποίο
τάχα μάχονται όλοι αυτοί, οι οποίοι έχουν αναγάγει την ατομική τρομοκρατία (σε
όλες τις μορφές της) σε επαναστατική πράξη και με μεγάλη ευκολία αυτοαποκαλού-
νται επαναστάτες;
Έχετε αναρωτηθεί σε τι άραγε χρησίμευσαν, και πόσο αλήθεια βοήθησαν την ανάπ-
τυξη του μαζικού κινήματος και την ταξική συνειδητότητα των λαϊκών ανθρώπων, οι δολοφονίες κατώτερων ιεραρχικά στελεχών ξένων μυστικών υπηρεσιών ή πρεσβειών,
αστυνομικών οργάνων ή διαφόρων μεμονωμένων επιχειρηματιών;
Ποια σχέση είχαν και έχουν οι μεμονωμένες (ατομικές) ενέργειες όλων αυτών των αυτοαποκαλούμενων «επαναστατών» με την ωρίμανση της ταξικής συνείδησης των ανθρώπων της δουλειάς και τη μαζική κινητοποίησή τους στη διεκδίκηση των καθη-
μερινών αναγκών τους, αλλά και στην προοπτική του αγώνα τους;
Προσωπικά, έχοντας την ιστορική πείρα ως παρακαταθήκη, εύκολα θα μπορούσα
να δώσω απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα...
Άλλωστε η πολιτική θέση των κλασικών του Μαρξισμού - Λενινισμού για αυτά τα
ζητήματα, ήταν από την αρχή ξεκάθαρη και δεν άφηνε περιθώρια για παρερμηνείες.
Όπως ξεκάθαρη ήταν και η θέση των επαναστατών - κομμουνιστών, όπως ο Τσε, ο
οποίος δίχως καμιά περιστροφή δήλωνε : «Η δολοφονία και ο τυφλός τερορισμός (τρομοκρατία) δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται. Είναι προτιμότερο να γίνεται μαζι-
κή δουλειά, να εντυπώνεται το επαναστατικό ιδανικό, και να το κάνει να ωριμάσει,
για να μπορούν στη δοσμένη στιγμή, να κινητοποιήσουν αυτές τις μάζες, υποστηρι-
ζόμενες από τον επαναστατικό στρατό και να κάνουν να κλίνει η πλάστιγγα προς
την πλευρά της Επανάστασης.
Είμαστε ειλικρινά πεπεισμένοι ότι η τρομοκρατία είναι ένα αρνητικό όπλο, που δεν προσφέρει απολύτως ποτέ τα αναμενόμενα αποτελέσματα κι ότι μπορεί να απομακ-
ρύνει το λαό από ένα επαναστατικό κίνημα, αφού συνδέεται ολοκληρωτικά με αυτούς
που επιδιώκουν ανθρώπινες απώλειες χωρίς προοπτική για προσδοκώμενα αποτελέσ-
ματα».
Ας κοντρολάρουν λοιπόν κάποιοι τον «επαναστατικό παρορμιτισμό»τους και την
«επαναστατική ευαισθησία» τους, και ας φροντίσουν να είναι περισσότερο προσε-
κτικοί σε όσα εκφράζουν δημόσια, στο χώρο που κινούνται και ζουν, αλλά ακόμα και
μέσα στο χώρο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, ο οποίος «δυστυχώς» έχει γεμίσει
από διάφορους, οι οποίοι περιφέρουν και επιδεικνύουν την «επαναστατική» τους
διάθεση, την οποία συνοδεύουν μάλιστα με πληθώρα συμβόλων της παγκόσμιας
εργατικής τάξης και με προσωπογραφίες ηγετών του επαναστατικού κινήματος.
Κοσμάς Λεοντιάδης
τάχα μάχονται όλοι αυτοί, οι οποίοι έχουν αναγάγει την ατομική τρομοκρατία (σε
όλες τις μορφές της) σε επαναστατική πράξη και με μεγάλη ευκολία αυτοαποκαλού-
νται επαναστάτες;
Έχετε αναρωτηθεί σε τι άραγε χρησίμευσαν, και πόσο αλήθεια βοήθησαν την ανάπ-
τυξη του μαζικού κινήματος και την ταξική συνειδητότητα των λαϊκών ανθρώπων, οι δολοφονίες κατώτερων ιεραρχικά στελεχών ξένων μυστικών υπηρεσιών ή πρεσβειών,
αστυνομικών οργάνων ή διαφόρων μεμονωμένων επιχειρηματιών;
Ποια σχέση είχαν και έχουν οι μεμονωμένες (ατομικές) ενέργειες όλων αυτών των αυτοαποκαλούμενων «επαναστατών» με την ωρίμανση της ταξικής συνείδησης των ανθρώπων της δουλειάς και τη μαζική κινητοποίησή τους στη διεκδίκηση των καθη-
μερινών αναγκών τους, αλλά και στην προοπτική του αγώνα τους;
Προσωπικά, έχοντας την ιστορική πείρα ως παρακαταθήκη, εύκολα θα μπορούσα
να δώσω απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα...
Άλλωστε η πολιτική θέση των κλασικών του Μαρξισμού - Λενινισμού για αυτά τα
ζητήματα, ήταν από την αρχή ξεκάθαρη και δεν άφηνε περιθώρια για παρερμηνείες.
Όπως ξεκάθαρη ήταν και η θέση των επαναστατών - κομμουνιστών, όπως ο Τσε, ο
οποίος δίχως καμιά περιστροφή δήλωνε : «Η δολοφονία και ο τυφλός τερορισμός (τρομοκρατία) δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται. Είναι προτιμότερο να γίνεται μαζι-
κή δουλειά, να εντυπώνεται το επαναστατικό ιδανικό, και να το κάνει να ωριμάσει,
για να μπορούν στη δοσμένη στιγμή, να κινητοποιήσουν αυτές τις μάζες, υποστηρι-
ζόμενες από τον επαναστατικό στρατό και να κάνουν να κλίνει η πλάστιγγα προς
την πλευρά της Επανάστασης.
Είμαστε ειλικρινά πεπεισμένοι ότι η τρομοκρατία είναι ένα αρνητικό όπλο, που δεν προσφέρει απολύτως ποτέ τα αναμενόμενα αποτελέσματα κι ότι μπορεί να απομακ-
ρύνει το λαό από ένα επαναστατικό κίνημα, αφού συνδέεται ολοκληρωτικά με αυτούς
που επιδιώκουν ανθρώπινες απώλειες χωρίς προοπτική για προσδοκώμενα αποτελέσ-
ματα».
Ας κοντρολάρουν λοιπόν κάποιοι τον «επαναστατικό παρορμιτισμό»τους και την
«επαναστατική ευαισθησία» τους, και ας φροντίσουν να είναι περισσότερο προσε-
κτικοί σε όσα εκφράζουν δημόσια, στο χώρο που κινούνται και ζουν, αλλά ακόμα και
μέσα στο χώρο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, ο οποίος «δυστυχώς» έχει γεμίσει
από διάφορους, οι οποίοι περιφέρουν και επιδεικνύουν την «επαναστατική» τους
διάθεση, την οποία συνοδεύουν μάλιστα με πληθώρα συμβόλων της παγκόσμιας
εργατικής τάξης και με προσωπογραφίες ηγετών του επαναστατικού κινήματος.
Κοσμάς Λεοντιάδης
Πέμπτη 5 Ιανουαρίου 2017
Η επιστηµονική διαφορά µεταξύ Σοσιαλισµού και Κοµµουνισµού... (Β.Ι.Λένιν)...
"... Ερχόµαστε λοιπόν έτσι στο ζήτηµα της επιστηµονικής διαφοράς µεταξύ Σοσιαλισµού
και Κοµµουνισµού, το οποίο έθιξε ο Ένγκελς στην κρίση του που αναφέραµε παραπάνω
για την ανακρίβεια του ονόµατος «σοσιαλδηµοκράτης». Η πολιτική διαφορά µεταξύ της πρώτης ή κατώτερης και τής ανώτερης φάσης του κοµουνισµού θα γίνει κάποτε πολύ µεγάλη, θα ήταν όµως αστείο να επιµείνουµε σ’ αυτό από τώρα, µέσα στο καπιταλιστικό σύστηµα, και µόνο ίσως µερικοί αναρχικοί θα µπορούσαν να του αποδώσουν πρωτεύουσα σηµασίά –αν εννοείται υπάρχουν ακόµη άνθρωποι µεταξύ των αναρχικών που δεν διδάχ-θηκαν τίποτε από την «είδους Πλεχάνωφ» µεταµόρφωση των Κροπότκιν, των Γκράβ, των Κορνελίσσεν και άλλων «αστέρων» του αναρχισµού προς τον Σοσιαλσωβινισµό ή προς τον αναρχο-εσχατισµό, όπως οµολόγησε ένας από τους λίγους αναρχικούς που διατηρούν ακό-
µη την τιµή τους (ο Γκαίυ).
Η επιστηµονική όµως διαφορά µεταξύ σοσιαλισµού και κοµµουνισµού είναι φανερή. Αυτό που γενικά ονοµάζεται σοσιαλισµός χαρακτηρίζεται από τον
Μαρξ ως η πρώτη ή κατώτερη φάση τής κοµµουνιστικής κοινωνίας.
Και αφού τα µέσα της παραγωγής γίνονται δηµόσια ιδιοκτησία, η λέξη κοµµουνισµός µπο-
ρεί να εφαρµοσθεί και εδώ, αρκεί να µην ξεχνούµε ότι δεν υπάρχει ακόµα τέλειος κοµµου-νισµός. Η µεγάλη σηµασία της εξήγησης του Μαρξ είναι ότι και σ’ αυτό το ζήτηµα εφαρµό-ζει την υλιστική διαλεκτική µέθοδο, την θεωρία της εξέλιξης, εξετάζοντας τον κοµµουνισµό σαν κάτι που προκύπτει από τον καπιταλισµό.
Αντί των τεχνητών και σχολαστικών ορισµών και των µάταιων αναζητήσεων της σηµασίας
των λέξεων («τι είναι σοσιαλισµός», «τι είναι κοµµουνισµός») ο Μαρξ αναλύει τι πρέπει να
ονοµάζονται στάδια στην οικονοµική ανάπτυξη του κοµµουνισµού.
Στην πρώτη του φάση ή στο πρώτο στάδιο ο Κοµµουνισµός δεν µπορεί ακόµη
να είναι οικονοµικώς ώριµος και τελείως απαλλαγµένος από κάθε παράδοση
και επίδραση του καπιταλισµού. Βλέπουµε λοιπόν το ενδιαφέρον φαινόµενο ότι η πρώτη φάση του κοµµουνι-σµού διατηρεί «τον στενό ορίζοντα του αστικού νόµου».
Ο αστικός νόµος, στην διανοµή των ειδών της κατανάλωσης προϋποθέτει µοιραία το κεφα- λαιοκρατικό κράτος, γιατί ο νόµος δεν είναι τίποτε, χωρίς µια οργάνωση εκβιασµού του λαού για να υποτάσσεται σ’ αυτόν. Κατά συνέπεια, για ορισµένο καιρό όχι µόνο ο αστικός νόµος αλλά ακόµη και το κεφαλαιοκρατικό κράτος θα διατηρούνται υπό τον κοµµουνισµό, χωρίς την κεφαλαιοκρατική τάξη. Αυτό µπορεί να φανεί ως παραδοξολογία και λογοπαίγ-
νιο, όπως κατηγορούν τον Μαρξισµό οι άνθρωποι που δεν θέλουν να µελετήσουν τις εξαι-ρετικά βαθιές διδασκαλίες του. Πραγµατικά όµως το Παλιό που επιζεί µέσα στο
Νέο, βρίσκεται αντιµέτωπο σε κάθε βήµα της ζωής, τόσο στη Φύση όσο και
στην Κοινωνία.
∆εν είναι µόνο ο ευσεβής πόθος του Μαρξ που αφήνει ένα λείψανο αστικού νόµου µέσα στον κοµµουνισµό. Αυτός απλώς έδειξε τι είναι οικονοµικώς και πολιτικώς αναπόφευκτο
σε µια κοινωνία που προκύπτει από τα σπλάχνα του καπιταλισµού..."
*Απόσπασμα από το έργο του Β.Ι.Λένιν "Κράτος και επανάσταση" (Κεφάλαιο 4, παράγ-ραφος 4)
και Κοµµουνισµού, το οποίο έθιξε ο Ένγκελς στην κρίση του που αναφέραµε παραπάνω
για την ανακρίβεια του ονόµατος «σοσιαλδηµοκράτης». Η πολιτική διαφορά µεταξύ της πρώτης ή κατώτερης και τής ανώτερης φάσης του κοµουνισµού θα γίνει κάποτε πολύ µεγάλη, θα ήταν όµως αστείο να επιµείνουµε σ’ αυτό από τώρα, µέσα στο καπιταλιστικό σύστηµα, και µόνο ίσως µερικοί αναρχικοί θα µπορούσαν να του αποδώσουν πρωτεύουσα σηµασίά –αν εννοείται υπάρχουν ακόµη άνθρωποι µεταξύ των αναρχικών που δεν διδάχ-θηκαν τίποτε από την «είδους Πλεχάνωφ» µεταµόρφωση των Κροπότκιν, των Γκράβ, των Κορνελίσσεν και άλλων «αστέρων» του αναρχισµού προς τον Σοσιαλσωβινισµό ή προς τον αναρχο-εσχατισµό, όπως οµολόγησε ένας από τους λίγους αναρχικούς που διατηρούν ακό-
µη την τιµή τους (ο Γκαίυ).
Η επιστηµονική όµως διαφορά µεταξύ σοσιαλισµού και κοµµουνισµού είναι φανερή. Αυτό που γενικά ονοµάζεται σοσιαλισµός χαρακτηρίζεται από τον
Μαρξ ως η πρώτη ή κατώτερη φάση τής κοµµουνιστικής κοινωνίας.
Και αφού τα µέσα της παραγωγής γίνονται δηµόσια ιδιοκτησία, η λέξη κοµµουνισµός µπο-
ρεί να εφαρµοσθεί και εδώ, αρκεί να µην ξεχνούµε ότι δεν υπάρχει ακόµα τέλειος κοµµου-νισµός. Η µεγάλη σηµασία της εξήγησης του Μαρξ είναι ότι και σ’ αυτό το ζήτηµα εφαρµό-ζει την υλιστική διαλεκτική µέθοδο, την θεωρία της εξέλιξης, εξετάζοντας τον κοµµουνισµό σαν κάτι που προκύπτει από τον καπιταλισµό.
Αντί των τεχνητών και σχολαστικών ορισµών και των µάταιων αναζητήσεων της σηµασίας
των λέξεων («τι είναι σοσιαλισµός», «τι είναι κοµµουνισµός») ο Μαρξ αναλύει τι πρέπει να
ονοµάζονται στάδια στην οικονοµική ανάπτυξη του κοµµουνισµού.
Στην πρώτη του φάση ή στο πρώτο στάδιο ο Κοµµουνισµός δεν µπορεί ακόµη
να είναι οικονοµικώς ώριµος και τελείως απαλλαγµένος από κάθε παράδοση
και επίδραση του καπιταλισµού. Βλέπουµε λοιπόν το ενδιαφέρον φαινόµενο ότι η πρώτη φάση του κοµµουνι-σµού διατηρεί «τον στενό ορίζοντα του αστικού νόµου».
Ο αστικός νόµος, στην διανοµή των ειδών της κατανάλωσης προϋποθέτει µοιραία το κεφα- λαιοκρατικό κράτος, γιατί ο νόµος δεν είναι τίποτε, χωρίς µια οργάνωση εκβιασµού του λαού για να υποτάσσεται σ’ αυτόν. Κατά συνέπεια, για ορισµένο καιρό όχι µόνο ο αστικός νόµος αλλά ακόµη και το κεφαλαιοκρατικό κράτος θα διατηρούνται υπό τον κοµµουνισµό, χωρίς την κεφαλαιοκρατική τάξη. Αυτό µπορεί να φανεί ως παραδοξολογία και λογοπαίγ-
νιο, όπως κατηγορούν τον Μαρξισµό οι άνθρωποι που δεν θέλουν να µελετήσουν τις εξαι-ρετικά βαθιές διδασκαλίες του. Πραγµατικά όµως το Παλιό που επιζεί µέσα στο
Νέο, βρίσκεται αντιµέτωπο σε κάθε βήµα της ζωής, τόσο στη Φύση όσο και
στην Κοινωνία.
∆εν είναι µόνο ο ευσεβής πόθος του Μαρξ που αφήνει ένα λείψανο αστικού νόµου µέσα στον κοµµουνισµό. Αυτός απλώς έδειξε τι είναι οικονοµικώς και πολιτικώς αναπόφευκτο
σε µια κοινωνία που προκύπτει από τα σπλάχνα του καπιταλισµού..."
*Απόσπασμα από το έργο του Β.Ι.Λένιν "Κράτος και επανάσταση" (Κεφάλαιο 4, παράγ-ραφος 4)
Οι "αυθόρμητοι" επαναστατικοί ενθουσιασμοί και ο διαλεκτικά σκεπτόμενος αριστερός άνθρωπος...
Βασικά χαρακτηριστικά του πολιτικά σκεπτόμενου ανθρώπου και κυρίως του αριστερού ανθρώπου... είναι η σεμνότητα στο λόγο του, η αταλάντευτα προσανατολισμένη ταξική σκέψη του και η υπομονετική, μα συνάμα και η διαλεκτικά ολόπλευρη εκτίμηση των πολιτικών και κοινωνικών καταστάσεων, της οποίας η συνισταμένη, είναι αποκλειστικά
και πάντα, μόνο μία... Το συμφέρον και τα δικαιώματα των εργαζόμενων και του λαού.
Οι «αυθόρμητοι» ενθουσιασμοί, δίχως μελέτη και αναλυτικές σε βάθος εκτιμήσεις... οδηγούν συνήθως σε απογοητεύσεις και μακρόχρονους πεσιμισμούς, οι οποίοι γίνονται κυρίαρχοι στην μετέπειτα πορεία του ανθρώπου και στις πολιτικές του καθημερινές πρακτικές και όχι μόνο.
Ας είναι λοιπόν κάποιοι... πιο προσεκτικοί και περισσότερο φειδωλοί στις πρόσκαιρες «αυθόρμητες» εκτιμήσεις τους. Το ταξίδι μας είναι μακρύ και επίπονο...
Κοσμάς Λεοντιάδης
και πάντα, μόνο μία... Το συμφέρον και τα δικαιώματα των εργαζόμενων και του λαού.
Οι «αυθόρμητοι» ενθουσιασμοί, δίχως μελέτη και αναλυτικές σε βάθος εκτιμήσεις... οδηγούν συνήθως σε απογοητεύσεις και μακρόχρονους πεσιμισμούς, οι οποίοι γίνονται κυρίαρχοι στην μετέπειτα πορεία του ανθρώπου και στις πολιτικές του καθημερινές πρακτικές και όχι μόνο.
Ας είναι λοιπόν κάποιοι... πιο προσεκτικοί και περισσότερο φειδωλοί στις πρόσκαιρες «αυθόρμητες» εκτιμήσεις τους. Το ταξίδι μας είναι μακρύ και επίπονο...
Κοσμάς Λεοντιάδης
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)