Τετάρτη 4 Ιανουαρίου 2017
Ο "μεταφυσικός" τρόπος σκέψης... (Φρίντριχ Ένγκελς)...
"... Για τον μεταφυσικό διανοούμενο, τα πράγματα και οι αντανακλάσεις τους στη
σκέψη, οι έννοιες, είναι αντικείμενα έρευνας απομονωμένα, που πρέπει να εξετασ-
τούν το ένα ύστερα από το άλλο και χωριστά, ακίνητα, στέρεα, μια για πάντα δεδο-
μένα. Ο μεταφυσικός σκέφτεται με ολότελα αποκομμένες αντιθέσεις.
Ο λόγος του είναι «ναι - ναι και όχι – όχι» και ο,τιδήποτε υπάρχει πέρα απ' αυτό
είναι εκ του πονηρού. Γι' αυτόν, ένα πράγμα ή υπάρχει ή δεν υπάρχει.
Ένα πράγμα δεν μπορεί να είναι ο εαυτός του και ταυτόχρονα κάτι άλλο. Το θετικό
και το αρνητικό αποκλείονται απόλυτα μεταξύ τους. Η αιτία και το αποτέλεσμα βρί-
σκονται κι αυτά σε μόνιμη αντίθεση μεταξύ τους.
Ο τρόπος αυτός σκέψης μάς φαίνεται με την πρώτη ματιά ολότελα κανονικός, γιατί
είναι ο λεγόμενος κοινός νους. Μα όσο αξιοσέβαστος σύντροφος κι αν είναι ο κοινός
νους όταν βρίσκεται κλεισμένος στους τέσσερις τοίχους, συναντάει τις πιο καταπλη-
κτικές περιπέτειες μόλις ριψοκινδυνέψει να βγει έξω, στον ευρύ κόσμο της έρευνας.
Ο μεταφυσικός τρόπος αντίληψης, όσο δικαιολογημένος και όσο αναγκαίος κι αν εί-
ναι σε περιοχές που η έκτασή τους μεταβάλλεται ανάλογα με τη φύση του αντικειμέ-
νου, θα σκοντάψει αργά η γρήγορα σε κάποιο εμπόδιο, και πέρα απ' αυτό θα γίνει μονόπλευρος, στενός, περιορισμένος, αφηρημένος, θα περιπλανηθεί μέσα σε αξεδιά-
λυτες αντιφάσεις, γιατί μπροστά στα ξεχωριστά αντικείμενα ξεχνάει το συσχετισμό
τους, μπροστά στην ύπαρξή τους ξεχνάει τη γέννηση και το θάνατό τους, μπροστά
στην ηρεμία τους ξεχνάει την κίνησή τους. Γιατί τα δέντρα τον εμποδίζουν να
δει το δάσος..."
*Απόσπασμα από το 2ο κεφάλαιο του έργου του Φρίντριχ Ένγκελς "Σοσιαλισμός,
ουτοπικός και επιστημονικός"
σκέψη, οι έννοιες, είναι αντικείμενα έρευνας απομονωμένα, που πρέπει να εξετασ-
τούν το ένα ύστερα από το άλλο και χωριστά, ακίνητα, στέρεα, μια για πάντα δεδο-
μένα. Ο μεταφυσικός σκέφτεται με ολότελα αποκομμένες αντιθέσεις.
Ο λόγος του είναι «ναι - ναι και όχι – όχι» και ο,τιδήποτε υπάρχει πέρα απ' αυτό
είναι εκ του πονηρού. Γι' αυτόν, ένα πράγμα ή υπάρχει ή δεν υπάρχει.
Ένα πράγμα δεν μπορεί να είναι ο εαυτός του και ταυτόχρονα κάτι άλλο. Το θετικό
και το αρνητικό αποκλείονται απόλυτα μεταξύ τους. Η αιτία και το αποτέλεσμα βρί-
σκονται κι αυτά σε μόνιμη αντίθεση μεταξύ τους.
Ο τρόπος αυτός σκέψης μάς φαίνεται με την πρώτη ματιά ολότελα κανονικός, γιατί
είναι ο λεγόμενος κοινός νους. Μα όσο αξιοσέβαστος σύντροφος κι αν είναι ο κοινός
νους όταν βρίσκεται κλεισμένος στους τέσσερις τοίχους, συναντάει τις πιο καταπλη-
κτικές περιπέτειες μόλις ριψοκινδυνέψει να βγει έξω, στον ευρύ κόσμο της έρευνας.
Ο μεταφυσικός τρόπος αντίληψης, όσο δικαιολογημένος και όσο αναγκαίος κι αν εί-
ναι σε περιοχές που η έκτασή τους μεταβάλλεται ανάλογα με τη φύση του αντικειμέ-
νου, θα σκοντάψει αργά η γρήγορα σε κάποιο εμπόδιο, και πέρα απ' αυτό θα γίνει μονόπλευρος, στενός, περιορισμένος, αφηρημένος, θα περιπλανηθεί μέσα σε αξεδιά-
λυτες αντιφάσεις, γιατί μπροστά στα ξεχωριστά αντικείμενα ξεχνάει το συσχετισμό
τους, μπροστά στην ύπαρξή τους ξεχνάει τη γέννηση και το θάνατό τους, μπροστά
στην ηρεμία τους ξεχνάει την κίνησή τους. Γιατί τα δέντρα τον εμποδίζουν να
δει το δάσος..."
*Απόσπασμα από το 2ο κεφάλαιο του έργου του Φρίντριχ Ένγκελς "Σοσιαλισμός,
ουτοπικός και επιστημονικός"
Τρίτη 3 Ιανουαρίου 2017
Αντιλαϊκές διεργασίες... (Από το Ριζοσπάστη... 3 Γενάρη 2017)...
Δεν είναι η πρώτη φορά που η κυβέρνηση παρουσιάζει το επιχείρημα ότι «τα πράγματα αλλάζουν στην Ευρώπη» και ως εκ τούτου ο ελληνικός λαός πρέπει να κάνει υπομονή,
να κάτσει στ' αυγά του, να υπομείνει παλιά και νέα βάρβαρα μέτρα, έως ότου φυσήξει
ο «ευνοϊκός άνεμος» που θα τον οδηγήσει σε πιο ασφαλή λιμάνια.
Το επιχείρημα αυτό, που το έχουμε δει να παρουσιάζεται από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ σε πολλές εκδοχές, σε αυτήν τη φάση παρουσιάζει ως αυτονόητη για το λαό την «κάβα» των αντιλαϊκών μέτρων της δεύτερης «αξιολόγησης», τη μονιμοποίηση όλων
των προηγούμενων αντιλαϊκών νόμων και την αποδοχή και νέων, πέραν και του 2018,
ώστε η χώρα «να αποδείξει την αξιοπιστία της» και να οικοδομήσει συμμαχίες, να εκμεταλλευτεί τις διεργασίες σε επίπεδο ΕΕ, τις κόντρες ΕΕ και ΔΝΤ ή τις εξελίξεις που μπορούν να επιφέρουν οι εκλογικές αναμετρήσεις του επόμενου διαστήματος, να επιτύ-
χει μια συμ-βιβαστική λύση που θα εντάσσει την ελληνική οικονομία στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΕ, και έτσι να δοθεί η ώθηση στην οικονομία που τάχα μπο-
ρεί να φέρει την πολυαναμενόμενη καπιταλιστική ανάκαμψη «για όλους».
να κάτσει στ' αυγά του, να υπομείνει παλιά και νέα βάρβαρα μέτρα, έως ότου φυσήξει
ο «ευνοϊκός άνεμος» που θα τον οδηγήσει σε πιο ασφαλή λιμάνια.
Το επιχείρημα αυτό, που το έχουμε δει να παρουσιάζεται από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ σε πολλές εκδοχές, σε αυτήν τη φάση παρουσιάζει ως αυτονόητη για το λαό την «κάβα» των αντιλαϊκών μέτρων της δεύτερης «αξιολόγησης», τη μονιμοποίηση όλων
των προηγούμενων αντιλαϊκών νόμων και την αποδοχή και νέων, πέραν και του 2018,
ώστε η χώρα «να αποδείξει την αξιοπιστία της» και να οικοδομήσει συμμαχίες, να εκμεταλλευτεί τις διεργασίες σε επίπεδο ΕΕ, τις κόντρες ΕΕ και ΔΝΤ ή τις εξελίξεις που μπορούν να επιφέρουν οι εκλογικές αναμετρήσεις του επόμενου διαστήματος, να επιτύ-
χει μια συμ-βιβαστική λύση που θα εντάσσει την ελληνική οικονομία στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΕ, και έτσι να δοθεί η ώθηση στην οικονομία που τάχα μπο-
ρεί να φέρει την πολυαναμενόμενη καπιταλιστική ανάκαμψη «για όλους».
Τζαβαλάς Καρούσος...
Σαν σήμερα… 3 Γενάρη 1969, πεθαίνει στο Παρίσι μια εξέχουσα φυσιογνωμία
του Ελληνικού Θεάτρου, ο κομμουνιστής ηθοποιός Τζαβαλάς Καρούσος.
Υπηρέτησε σε όλη του τη ζωή την τέχνη του και συνάμα ήταν πάντα παρών σε
όλους τους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες του λαού μας,
Ο Καρούσος, εξορίστηκε στην Ικαρία, στη Μακρόνησο και στον Αϊ - Στράτη,
αλλά δεν έπαψε ποτέ να υπηρετεί πιστά την τέχνη του, δίνοντας πνοή στο
θέατρο της εξορίας.
Λίγο πριν πεθάνει είχε απολυθεί βαριά άρρωστος από τη Γυάρο όπου τον είχε
εξορίσει η Χούντα.
Γεννήθηκε στη Λευκάδα το 1904 και πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο με το θία-
σο Βεάκη - Νέζερ. Με θεατρικές σπουδές στη Γαλλία και σε άλλες ευρωπαϊκές
χώρες, έπαιξε στο Εθνικό Θέατρο, όπου υπήρξε διάδοχος του Αιμίλιου Βεάκη.
Αργότερα συγκρότησε δικό του θίασο. Μεταπολεμικά συμμετείχε σε παραστά-
σεις του Ελληνικού Λαϊκού Θεάτρου, μαζί με τον Μάνο Κατράκη.
Κοσμάς Λεοντιάδης
του Ελληνικού Θεάτρου, ο κομμουνιστής ηθοποιός Τζαβαλάς Καρούσος.
Υπηρέτησε σε όλη του τη ζωή την τέχνη του και συνάμα ήταν πάντα παρών σε
όλους τους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες του λαού μας,
Ο Καρούσος, εξορίστηκε στην Ικαρία, στη Μακρόνησο και στον Αϊ - Στράτη,
αλλά δεν έπαψε ποτέ να υπηρετεί πιστά την τέχνη του, δίνοντας πνοή στο
θέατρο της εξορίας.
Λίγο πριν πεθάνει είχε απολυθεί βαριά άρρωστος από τη Γυάρο όπου τον είχε
εξορίσει η Χούντα.
Γεννήθηκε στη Λευκάδα το 1904 και πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο με το θία-
σο Βεάκη - Νέζερ. Με θεατρικές σπουδές στη Γαλλία και σε άλλες ευρωπαϊκές
χώρες, έπαιξε στο Εθνικό Θέατρο, όπου υπήρξε διάδοχος του Αιμίλιου Βεάκη.
Αργότερα συγκρότησε δικό του θίασο. Μεταπολεμικά συμμετείχε σε παραστά-
σεις του Ελληνικού Λαϊκού Θεάτρου, μαζί με τον Μάνο Κατράκη.
Κοσμάς Λεοντιάδης
3 Γενάρη του 1911... Πεθαίνει σε ηλικία 60 χρόνων, ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, ο «κοσμοκαλόγερος» των ελληνικών γραμμάτων.
O Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης υπήρξε μια τραγική προσωπικότητα της νεότερης Ελλάδας.
Έζησε μόνος, απένταρος, πιστός στην τέχνη, αδιάφορος για τα χρήματα και την κοινωνική ένταξη. Μοίρασε τη ζωή ανάμεσα στα καπηλειά και στις εκκλησίες, σχεδόν ρακένδυτος.
Υπήρξε ένας μεγάλος τεχνίτης (χειριστής) της γλώσσας και της αφήγησης.
Έργα του, όπως… Η Γυφτοπούλα, Η Φόνισσα, Το Όνειρο στο Κύμα, Τα Ρόδινα Ακρογιάλια, Η Μετανάστις, Οι Έμποροι των Εθνών κά, θα κοσμούν για πάντα
τη λογοτεχνία.
Κοσμάς Λεοντιάδης
Έζησε μόνος, απένταρος, πιστός στην τέχνη, αδιάφορος για τα χρήματα και την κοινωνική ένταξη. Μοίρασε τη ζωή ανάμεσα στα καπηλειά και στις εκκλησίες, σχεδόν ρακένδυτος.
Υπήρξε ένας μεγάλος τεχνίτης (χειριστής) της γλώσσας και της αφήγησης.
Έργα του, όπως… Η Γυφτοπούλα, Η Φόνισσα, Το Όνειρο στο Κύμα, Τα Ρόδινα Ακρογιάλια, Η Μετανάστις, Οι Έμποροι των Εθνών κά, θα κοσμούν για πάντα
τη λογοτεχνία.
Κοσμάς Λεοντιάδης
Δευτέρα 2 Ιανουαρίου 2017
Τι βλέπουνε τα μάτια μας… και τι ακούνε τα αυτιά μας…
Τα προφίλ και οι αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά και ο λόγος
πολλών «προοδευτικών» και «αριστερών»… ξεχειλίζουν από «εθνική» υπερηφά-
νεια, από «πατριωτική» συγκίνηση και από το «μεγαλείο» και τα «δίκαια» της
ελληνικής φυλής … Κρατάτε γερά «πατριώτες»… Θα την πάρουμε την Πόλη…
Έσσεται ήμαρ…
Κοσμάς Λεοντιάδης
πολλών «προοδευτικών» και «αριστερών»… ξεχειλίζουν από «εθνική» υπερηφά-
νεια, από «πατριωτική» συγκίνηση και από το «μεγαλείο» και τα «δίκαια» της
ελληνικής φυλής … Κρατάτε γερά «πατριώτες»… Θα την πάρουμε την Πόλη…
Έσσεται ήμαρ…
Κοσμάς Λεοντιάδης
Κυριακή 1 Ιανουαρίου 2017
1η Γενάρη 1959... Η νικηφόρα επανάσταση στην Κούβα... 1η Γενάρη 2017... 58 χρόνια μετά… Να προσέχετε σύντροφοι… Να προσέχετε πολύ…
1η Γενάρη 1959… Ο λαϊκός αντάρτικος στρατός της Κούβας μπαίνει θριαμβευτικά στην Αβάνα μετά από ένα μακρόχρονο αγώνα του λαού της Κούβας ενάντια στη δικτατορία
και τον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ.
και τον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ.
Γιατί ούτε ντροπή να αισθανθείς δεν σε αφήνουν…
Χρόνια τώρα… δεκαετίες ολάκερες… Μαζεύεις ψέματα και αυταπάτες…
Τα κουβαλάς μαζί σου… έχουν γίνει ένα με τη σάρκα σου…
Τα στοιβάζεις στα θολά κελάρια του μυαλού σου και τα αναμασάς στα λόγια σου,
στις καθημερινές σου συζητήσεις…
Τα κάνεις πλαστικά σημαιάκια στις πλατείες και στις γειτονιές…
Τα κάνεις εργαλεία για να επευφημείς και να χειροκροτάς τους «πεφωτισμένους
σωτήρες», τους «ηγέτες» που σου πλασάρουν…
Προσωρινά… απογοητεύεσαι, αγανακτείς, φωνάζεις, εκρήγνυσαι…
Αλλά έως εκεί… έως εκεί σε έμαθαν να φτάνεις… στα πρέποντα για τους υποταγ-
μένους, τους δειλούς, τους σκυμμένους, τους γονυπετείς…
Και κάθε φορά… άντε πάλι απ’ την αρχή…
Απογοητευμένος μεν, αλλά χειροκροτητής και ενίοτε κλακαδόρος…
Την αλήθεια την έψαξες ποτέ; Τη δική σου αλήθεια… την αλήθεια της τάξης σου;
Όχι… είμαι σίγουρος… το βλέπω τόσα χρόνια τώρα… Με έχεις πείσει πια…
Αυτή, τη δική σου αλήθεια, την προσπερνάς, την «απεχθάνεσαι» και συχνά πυκνά
την χλευάζεις… χωρίς να ντρέπεσαι καθόλου…
Γιατί ούτε ντροπή να αισθανθείς δεν σε αφήνουν…
Κοσμάς Λεοντιάδης
Τα κουβαλάς μαζί σου… έχουν γίνει ένα με τη σάρκα σου…
Τα στοιβάζεις στα θολά κελάρια του μυαλού σου και τα αναμασάς στα λόγια σου,
στις καθημερινές σου συζητήσεις…
Τα κάνεις πλαστικά σημαιάκια στις πλατείες και στις γειτονιές…
Τα κάνεις εργαλεία για να επευφημείς και να χειροκροτάς τους «πεφωτισμένους
σωτήρες», τους «ηγέτες» που σου πλασάρουν…
Προσωρινά… απογοητεύεσαι, αγανακτείς, φωνάζεις, εκρήγνυσαι…
Αλλά έως εκεί… έως εκεί σε έμαθαν να φτάνεις… στα πρέποντα για τους υποταγ-
μένους, τους δειλούς, τους σκυμμένους, τους γονυπετείς…
Και κάθε φορά… άντε πάλι απ’ την αρχή…
Απογοητευμένος μεν, αλλά χειροκροτητής και ενίοτε κλακαδόρος…
Την αλήθεια την έψαξες ποτέ; Τη δική σου αλήθεια… την αλήθεια της τάξης σου;
Όχι… είμαι σίγουρος… το βλέπω τόσα χρόνια τώρα… Με έχεις πείσει πια…
Αυτή, τη δική σου αλήθεια, την προσπερνάς, την «απεχθάνεσαι» και συχνά πυκνά
την χλευάζεις… χωρίς να ντρέπεσαι καθόλου…
Γιατί ούτε ντροπή να αισθανθείς δεν σε αφήνουν…
Κοσμάς Λεοντιάδης
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)