Ο κομμουνισμός... η συνέχεια του καπιταλισμού...

Ο κομμουνισμός δεν είναι το αντίθετο του καπιταλισμού...
Ο κομμουνισμός αποτελεί τη συνέχεια του καπιταλισμού...

Με βάση τον ιστορικό υλισμό, ο κομμουνισμός αποτελεί τη νομοτελειακή συνέχεια 
της ιστορικής εξέλιξης των κοινωνιών...
Έτσι, για να «θυμόμαστε» που και που, τον Μαρξ και τους κλασικούς του μαρξισμού, και ειδικά στους καιρούς που ζούμε, στους οποίους η ιδεολογική «θολούρα» κυριαρχεί
και την διακρίνεις όπου και αν κοιτάξεις...
Γι αυτό, είναι αναγκαίο… και επιβάλλεται να πλουτίζουμε συνεχώς τις μαρξιστικές μας γνώσεις και να «κοντρολάρουμε» με τέτοιο τρόπο τη μαρξιστική μας σκέψη, ώστε να είμαστε σε θέση να διαμορφώνουμε και να εκφράζουμε σωστά τον πολιτικό μας λόγο, 
αλλά και γενικότερα την πολιτική μας στάση απέναντι στις εξελίξεις και στα γεγονότα…
Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση... απλά «παίζουμε» το ρόλο του χειροκροτητή και του «συνειδητού» βαδιστή… και τίποτα παραπάνω… 

Κοσμάς Λεοντιάδης

Η ταξική πάλη... κινητήριος μοχλός της ιστορικής εξέλιξης...

Η ταξική πάλη... διεξαγόταν, διεξάγεται και θα συνεχίσει να διεξάγεται... μεταξύ των δυνάμεων του κεφαλαίου και των δυνάμεων της εργασίας.
Όσοι αυτό το λησμονούν (ηθελημένα ή "αθέλητα")... δεν κάνουν τίποτα άλλο, από το 
να προσφέρουν τεράστιες υπηρεσίες στο καπιταλιστικό σύστημα... να διχάζουν τον 
κόσμο της εργασίας και φυσικά στο τέλος, να στρέφονται εναντίον του... 
Εκτιμώ, πως δεν χρειάζεται να γράψουμε τίποτα περισσότερο... Τα παραπάνω αρκούν, 
για να καταλάβουν πολλά κάποιοι, οι οποίοι δυστυχώς, προσπαθούν να ισοπεδώσουν 
τα πάντα στο διάβα τους...

Κοσμάς Λεοντιάδης

8 Δεκέμβρη 2016... ΑΠΕΡΓΙΑ...

Όλη η Γη μια πατρίδα...

Για την κοινωνική ιατρική... (Τσε Γκεβάρα)...

"... Η μάχη κατά της αρρώστιας πρέπει να βασίζεται στην αρχή της δημιουργίας ενός 
γέρου σώματος, όχι μέσω της περίτεχνης εργασίας ενός γιατρού πάνω σ’ έναν αδύναμο οργανισμό, αλλά δημιουργώντας ένα γερό σώμα μέσω της δουλειάς ολόκληρου του 
συνόλου, ιδιαίτερα ολόκληρου του κοινωνικού συνόλου. 
Μια μέρα η ιατρική θα πρέπει να γίνει μια επιστήμη που θα προλαμβάνει τις ασθένειες, 
που θα προσανατολίζει το κοινό προς τις ιατρικές υποχρεώσεις του και η οποία θα χρει-άζεται να παρεμβαίνει μόνο σε περιπτώσεις εξαιρετικά επείγουσες για να πραγματοποι-
ήσει μια χειρουργική επέμβαση ή να αντιμετωπίσει κάτι εξαιρετικά ασυνήθιστο στη νέα κοινωνία που δημιουργούμε… Εκείνο που απαιτείται γι’ αυτό το οργανωτικό έργο, όπως 
και για όλα τα επαναστατικά έργα, είναι το άτομο. 
Η επανάσταση δεν τυποποιεί, όπως ισχυρίζονται κάποιοι, τη συλλογική βού-
ληση, τη συλλογική πρωτοβουλία. Το αντίθετο, απελευθερώνει τις ατομικές ικανότητες των ανθρώπων. 
Αυτό που πράγματι κάνει η επανάσταση είναι να κατευθύνει αυτή την ικανότητα. 
Αποστολή μας σήμερα είναι να προσανατολίσουμε το δημιουργικό ταλέντο όλων των επαγγελματιών του τομέα της υγείας προς το έργο της κοινωνικής ιατρικής..." 

*Απόσπασμα από ομιλία του Τσε Γκεβάρα, σε Κουβανούς φοιτητές της Ιατρικής, 
στις 20 Αυγούστου 1960.

Μία, εκ πείρας… «θλιβερή» πολιτική διαπίστωση...

Δυστυχώς υπάρχουν πολλοί, οι οποίοι αυτοαποκαλούνται προοδευτικοί 
και ενίοτε «κομμουνιστές», των οποίων καθόλου, μα καθόλου δε διαφέ-
ρει, τόσο η λεκτική συμπεριφορά, όσο και η όλη εν γένει συγκρότηση 
της πολιτικής τους σκέψης, από τον «όχλο» των χειροκροτητών οπαδών 
των αστικών και ρεφορμιστικών κομμάτων... 
Με προσεγγίσεις πέρα για πέρα συνθηματικές και ιδεολογικά θολές, οι οποίες επι-
κεντρώνονται κυρίως σε πρόσωπα και πολύ λιγότερο έως καθόλου σε ιδεολογικές 
θέσεις και σταθερές, προσπαθούν να «χτίσουν» τον πολιτικό τους λόγο, την πειθώ 
τους και την πολιτική τους αντιπαράθεση.

Ειλικρινά αναρωτιέμαι, πως είναι δυνατόν να πιστεύουν όλοι αυτοί, πως ο λόγος 
που εκπέμπουν, ο οποίος πολλές φορές είναι και «χυδαίος», ακόμα και απέναντι 
σε ανθρώπους της τάξης τους, μπορεί να βοηθάει στην αφύπνιση και στην ανάπ-
τυξη της ταξικής συνειδητότητας των εργαζόμενων... 

Πολλοί βέβαια από αυτούς, επικαλούνται το αυθόρμητο στις συμπεριφο-
ρές τους... Το αυθόρμητο όμως είναι κακός σύμβουλος τις περισσότερες 
φορές και ειδικά όταν προκύπτει από «κομμουνιστικά» (έστω και φαινο-
μενικά) χείλη και γραπτά...

Αυτόν το γραπτό, αλλά και προφορικό λόγο, δε χρειάζεται να ψάξετε και πολύ για 
να τον διακρίνετε... Φαίνεται ξεκάθαρα στις καθημερινές συμπεριφορές των συγ-
κεκριμένων ανθρώπων, τόσο στην κοινωνία, αλλά φυσικά και εντός των μέσων 
κοινωνικής δικτύωσης...

Προσωπικά, αυτόν τον συνθηματικό και ιδεολογικά θολό λόγο, όχι μόνο τον απεχ-
θάνομαι, αλλά τον θεωρώ πολύ «φτηνό»… πέρα για πέρα αποπροσανατολιστικό, 
ιδιαίτερα επικίνδυνο... και φυσικά, με όσες δυνάμεις και μέσα διαθέτω, θα συνεχί-
σω να τον αντιμάχομαι...

Κοσμάς Λεοντιάδης

Τα μάτια ορθάνοιχτα και το μυαλό σε συνεχή εγρήγορση...

«Η διαλεκτική της ιστορίας είναι τέτοια, που η θεωρητική νίκη του μαρξισμού, αναγκάζει πολλούς από τους εχθρούς του, να μεταμφιεστούν σε μαρξιστές»...
Αυτό έλεγε ο Λένιν πριν από περίπου 100 χρόνια... Αυτό συνεχίζει να συμβαίνει αδιάλειπτα μέχρι και τη σημερινή εποχή...
Γι αυτό... τα μάτια ορθάνοιχτα… το μυαλό σε συνεχή εγρήγορση... 
και η διαλεκτική Μαρξιστική μας σκέψη και γνώση πάντα έτοιμες, ώστε να  μπορούμε να αποφεύγουμε τους οπορτουνιστικούς σκοπέλους…

Κοσμάς Λεοντιάδης

Παύλος Σιδηρόπουλος...

Οι ψευτόμαγκες «επαναστάτες» στο θέατρο του βρωμολόγου...

Δυστυχώς κάποιοι, οι οποίοι έχουν «κοτσάρει» αυθαίρετα στον εαυτό τους τον 
τίτλο του επαναστάτη, του κομμουνιστή ή του αντιεξουσιαστή ... συνεχίζουν 
ακάθεκτοι, το «εκλεκτό τους έργο»... 
Γεμάτος ο λόγος τους με βοθρολύματα, με σεξιστικά και ρατσιστικά υπονοούμενα… 
και απολίτικες φανφάρες... Όλα μαζί, τα αμολάνε με περίσσια έπαρση και τάχα "επαναστατική μαγκιά"... και δε δείχνουν κανένα ήθος και κανέναν σεβασμό... 
ούτε σε ιδεολογίες, ούτε σε οράματα...
Το παράδοξο; Πολλοί είναι αυτοί στον περίγυρο τους, στους οποίους «αρέσει» 
αυτός ο «βρώμικος» λόγος... και όχι μόνο τον ανέχονται, αλλά τον επικροτούν 
κιόλας... Βρίσκει δηλαδή ο Φίλιππος, τον Ναθαναήλ...
Σημάδια των καιρών θα μου πείτε... Το «επίπεδο»... επίπεδο... και οι ψευτό-
μαγκες επαναστάτες, παρόντες επί σκηνής, στο θέατρο του βρωμολόγου... 
Και εμείς, με αγωνία, προσπαθούμε να μείνουμε μακριά κι αλάργα από αυτό το κρεμασμένο στα μανταλάκια "επαναστατικό" θέατρο, αλλά και από όπου αυτό 
δίνει τις «παραστάσεις» του... είτε εντός των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, αλλά 
κυρίως εντός της καθημερινότητας της κοινωνικής και πολιτικής ζωής...

Κοσμάς Λεοντιάδης

Πρωτοχρονιάτικο... (Κώστας Βάρναλης)...

Σαράντα σβέρκοι βωδινοί με λαδωμένες μπούκλες
σκεμπέδες, σταβροθόλωτοι και βρώμιες ποδαρούκλες
ξετσίπωτοι, ακαμάτηδες, τσιμπούρια και κορέοι
ντυμένοι στα μαλάματα κ’ επίσημοι κι ωραίοι.

Σαράντα λύκοι με προβιά (γι’ αφτούς βαρά η καμπάνα)
καθένας γουρουνόπουλο, καθένας νταμιτζάνα !
Κι απέ ρεβάμενοι βαθιά ξαπλώσανε στο τζάκι,
κι αβάσταγες ενιώσανε φαγούρες στο μπατζάκι.

Όξ’ ο κοσμάκης φώναζε: «Πεινάμε τέτιες μέρες»
γερόντοι και γερόντισσες, παιδάκια και μητέρες
κ’ οι των επίγειων αγαθών σφιχτοί νοικοκυρέοι
άνοιξαν τα παράθυρα και κράξαν: «Είστε αθέοι».

* Το ποίημα "Πρωτοχρονιάτικο" του Κώστα Βάρναλη, είναι από την ποιητική συλλογή «Ποιήματα», η οποία περιλαμβάνεται στον ποιητικό τόμο «Ποιητικά», μαζί με "Το φως 
που καίει" και τους "Σκλάβους Πολιορκημένους"

Κι εσύ... Τι κάνεις εσύ ;

Μπόχα και βρώμα το πολιτικό αστικό τους σύστημα και όλοι αυτοί που το εκπροσωπούν... 
Κι εσύ εργαζόμενε, άνεργε, φτωχέ αγρότη, μικρομεσαίε, νεολαίε... Τι κάνεις εσύ;
Έχεις βάλει στην πάντα την προλεταριακή σου συνείδηση...
Τους ακολουθείς... τους χειροκροτάς… τους ψηφίζεις… και ψάχνεις να βρεις ανάμεσά 
τους τον «εκλεκτό»… τον σωτήρα που θα σε «σώσει»... τον «πεφωτισμένο» ηγέτη… 
Τους έχεις δώσει το ελεύθερο να σε πάνε και να σε φέρνουν...
Ξεχνάς, δεν σκέφτεσαι, δεν ψάχνεις, δεν αγωνίζεσαι, δεν κουνιέσαι...
Άντε... κουνήσου... Πάρε τη ζωή στα χέρια σου... Αγωνίσου... Δε νυχτώνει... Νύχτωσε...

Κοσμάς Λεοντιάδης

Δεν είναι το μέλλον της Γης ο καπιταλισμός...

Η θέση του σύγχρονου σοσιαλισμού... (Φρίντριχ Ένγκελς)...

"... Είναι πλέον γενικά αποδεκτό ότι το υπάρχον κοινωνικό καθεστώς γεννήθηκε από την κυρίαρχη σήμερα τάξη, την αστική τάξη. Ο τρόπος παραγωγής που ανταποκρίνεται στην αστική τάξη, και που ονομάζεται από τον καιρό του Μαρξ καπιταλιστικός τρόπος παρα-γωγής, ήταν ασυμβίβαστος με τα τοπικά και ταξικά προνόμια, καθώς και με τους αμοι- βαίους προσωπικούς δεσμούς που υπήρχαν στο φεουδαρχικό καθεστώς. Η αστική τάξη γκρέμισε το φεουδαρχικό καθεστώς και στα ερείπιά του οικοδόμησε το αστικό κοινωνικό καθεστώς, το βασίλειο του ελεύθερου ανταγωνισμού, της ελεύθερης μετακίνησης, της νομικής ισότητας για τους κατόχους εμπορευμάτων και όλων των άλλων αστικών μεγα- λείων. Ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής μπορούσε τώρα να αναπτυχθεί ελεύθερα. 
Από τη στιγμή που ο ατμός και τα καινούργια μηχανικά μέσα μεταμόρφωσαν την παλιά μανιφακτούρα σε μεγάλη βιομηχανία, οι παραγωγικές σχέσεις που δημιουργήθηκαν με 
την καθοδήγηση της αστικής τάξης αναπτύχθηκαν με ταχύτητα και σε κλίμακα ανήκουσ-
τες μέχρι τότε. Όπως, όμως, ακριβώς η χειροτεχνική βιοτεχνία και η βιομηχανία, που εί-
χαν αναπτυχθεί επί φεουδαρχίας, ήρθαν κάποια στιγμή σε σύγκρουση με τα συντεχνιακά φεουδαρχικά δεσμά, το ίδιο και η μεγάλης κλίμακας βιομηχανία, όσο αναπτύσσεται σε
τελειότερο βαθμό, έρχεται κι αυτή σε σύγκρουση με τους φραγμούς, μέσα στους οποίους την περιορίζει ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής. Οι νέες παραγωγικές δυνάμεις έχουν ήδη ξεπεράσει την καπιταλιστική μορφή ιδιοποίησής τους και η σύγκρουση αυτή ανάμεσα
στις παραγωγικές δυνάμεις και τον τρόπο παραγωγής δεν είναι καθόλου μια σύγκρουση 
που γεννήθηκε στα κεφάλια των ανθρώπων, όπως λ.χ. το προπατορικό αμάρτημα και η 
θεία δικαιοσύνη : βρίσκεται στα γεγονότα αντικειμενικά, έξω από μας, ανεξάρτητα από 
τη θέληση και τις πράξεις των ανθρώπων, ακόμα κι εκείνων που την προκάλεσαν. 
Ο σύγχρονος σοσιαλισμός δεν είναι τίποτε άλλο παρά αντανάκλαση αυτής ακριβώς της πραγματικής σύγκρουσης, και κυρίως, η αντανάκλαση στη σκέ-
ψη εκείνης πάνω απ’όλα της τάξης που υποφέρει άμεσα από τη σύγκρουση
αυτή, της εργατικής τάξης..."

*Απόσπασμα από το έργο του Φρίντριχ Ένγκελς "Σοσιαλισμός, ουτοπικός και επισ-τημονικός" (κεφάλαιο 3)