Πέμπτη 24 Νοεμβρίου 2016
Τετάρτη 23 Νοεμβρίου 2016
Για την εμφάνιση και τη διαμόρφωση του διαλεκτικού υλισμού...
"... Είναι αδύνατο να κατανοηθεί το προτσές της εμφάνισης και της διαμόρφωσης του διαλεκτικού υλισμού, αν δεν παρθεί υπόψη η οργανική σύνδεση αυτού του προτσές με
την ανάπτυξη των φυσιογνωστικών επιστημών.
Οι θεμελιωτές του μαρξισμού, από τα πρώτα βήματα της δράσης τους ως το τέλος της
ζωής τους, παρακολουθούσαν προσεκτικά τις επιτυχίες της επιστήμης και της τεχνικής.
Οι θεμελιακές αρχές του διαλεκτικού υλισμού -η διδασκαλία για την υλική ουσία του κόσμου, για την ύλη και τις μορφές της ύπαρξής της, για τους πιο γενικούς νόμους ανάπτυξης του Είναι, για την αμοιβαία σχέση ύλης και συνείδησης- μπόρεσαν να
εκπονηθούν μόνο πάνω στο στέρεο θεμέλιο των γνώσεων για τη φύση.
Η επανάσταση στον τομέα της φιλοσοφίας, που πραγματοποιήθηκε από τον Μαρξ και
τον Ένγκελς και που σήμαινε την εμφάνιση του διαλεκτικού υλισμού, υπήρξε προϊόν
της μεγαλοφυούς γενίκευσης της ανάπτυξης των φυσιογνωστικών επιστημών και της κοινωνικοϊστορικής πράξης.
Η επιστημονική μελέτη του καπιταλισμού, των αντιφάσεών του, της ταξικής πάλης
ανάμεσα στο προλεταριάτο και την αστική τάξη, έδωσε τη δυνατότητα να εκδιωχτεί
ο ιδεαλισμός από το τελευταίο καταφύγιό του -από τον τομέα της κοινωνικής επιστή-
μης, από την ιστορία- και να δημιουργηθεί ο ιστορικός υλισμός.
Μόνες όμως οι αντικειμενικές συνθήκες δεν ήταν αρκετές για τη δημιουργία του δια-
λεκτικού υλισμού. Χρειάζονταν ιδεολόγοι που να μπορούν να αναλύσουν και να γενι-
κεύσουν τα νέα δεδομένα της επιστήμης, τις νέες αντιφάσεις του καπιταλισμού..."
* Απόσπασμα από το εγχειρίδιο "Βασικές αρχές της Μαρξιστικής Φιλοσοφίας"...
Εκδόσεις : Σύγχρονη Εποχή
την ανάπτυξη των φυσιογνωστικών επιστημών.
Οι θεμελιωτές του μαρξισμού, από τα πρώτα βήματα της δράσης τους ως το τέλος της
ζωής τους, παρακολουθούσαν προσεκτικά τις επιτυχίες της επιστήμης και της τεχνικής.
Οι θεμελιακές αρχές του διαλεκτικού υλισμού -η διδασκαλία για την υλική ουσία του κόσμου, για την ύλη και τις μορφές της ύπαρξής της, για τους πιο γενικούς νόμους ανάπτυξης του Είναι, για την αμοιβαία σχέση ύλης και συνείδησης- μπόρεσαν να
εκπονηθούν μόνο πάνω στο στέρεο θεμέλιο των γνώσεων για τη φύση.
Η επανάσταση στον τομέα της φιλοσοφίας, που πραγματοποιήθηκε από τον Μαρξ και
τον Ένγκελς και που σήμαινε την εμφάνιση του διαλεκτικού υλισμού, υπήρξε προϊόν
της μεγαλοφυούς γενίκευσης της ανάπτυξης των φυσιογνωστικών επιστημών και της κοινωνικοϊστορικής πράξης.
Η επιστημονική μελέτη του καπιταλισμού, των αντιφάσεών του, της ταξικής πάλης
ανάμεσα στο προλεταριάτο και την αστική τάξη, έδωσε τη δυνατότητα να εκδιωχτεί
ο ιδεαλισμός από το τελευταίο καταφύγιό του -από τον τομέα της κοινωνικής επιστή-
μης, από την ιστορία- και να δημιουργηθεί ο ιστορικός υλισμός.
Μόνες όμως οι αντικειμενικές συνθήκες δεν ήταν αρκετές για τη δημιουργία του δια-
λεκτικού υλισμού. Χρειάζονταν ιδεολόγοι που να μπορούν να αναλύσουν και να γενι-
κεύσουν τα νέα δεδομένα της επιστήμης, τις νέες αντιφάσεις του καπιταλισμού..."
* Απόσπασμα από το εγχειρίδιο "Βασικές αρχές της Μαρξιστικής Φιλοσοφίας"...
Εκδόσεις : Σύγχρονη Εποχή
Για το ιστορικό πέρασμα από τον καπιταλισμό... στον κομμουνισμό...
"... Σε αντίθεση προς τους ουτοπιστές, οι κλασικοί του μαρξισμού, ερμηνεύοντας υλιστι-
κά το περιεχόμενο του σοσιαλιστικού ιδανικού, αποκαλύπτοντας διαλεκτικά την ανειρή-
νευτη αντίθεση που υπάρχει ανάμεσα στο προλεταριάτο και την αστική τάξη, ανάμεσα
στο σοσιαλισμό και τον καπιταλισμό, έδειξαν ότι η εχθρική προς το σοσιαλισμό υλική δύναμη μπορεί να ανατραπεί από μια επίσης υλική δύναμη, στην πορεία της ταξικής
πάλης μέσω της σοσιαλιστικής επανάστασης.
Ο μαρξισμός διδάσκει ότι για να πραγματοποιηθώ έμπρακτα το ιστορικό πέρασμα από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό είναι αναγκαία η ταξική οργάνωση τον προλεταριάτου, είναι αναγκαίο το Κομμουνιστικό Κόμμα
που οδηγεί το προλεταριάτο στη σοσιαλιστική επανάσταση, είναι αναγκαία
η δικτατορία του προλεταριάτου.
Σε αντίθεση προς τον οπορτουνισμό που υποβιβάζει τη σημασία της επαναστατικής φι-λοσοφικής θεωρίας, το Κομμουνιστικό Κόμμα εκτιμά εξαιρετικά το ρόλο της σαν θεω-
ρίας πού οργανώνει, κινητοποιεί και μετασχηματίζει..."
*Απόσπασμα από το έργο "Διαλεκτικός υλισμός" του Ινστιτούτου Φιλοσοφίας της
Ακαδημίας Επιστημών της ΕΣΣΔ
κά το περιεχόμενο του σοσιαλιστικού ιδανικού, αποκαλύπτοντας διαλεκτικά την ανειρή-
νευτη αντίθεση που υπάρχει ανάμεσα στο προλεταριάτο και την αστική τάξη, ανάμεσα
στο σοσιαλισμό και τον καπιταλισμό, έδειξαν ότι η εχθρική προς το σοσιαλισμό υλική δύναμη μπορεί να ανατραπεί από μια επίσης υλική δύναμη, στην πορεία της ταξικής
πάλης μέσω της σοσιαλιστικής επανάστασης.
Ο μαρξισμός διδάσκει ότι για να πραγματοποιηθώ έμπρακτα το ιστορικό πέρασμα από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό είναι αναγκαία η ταξική οργάνωση τον προλεταριάτου, είναι αναγκαίο το Κομμουνιστικό Κόμμα
που οδηγεί το προλεταριάτο στη σοσιαλιστική επανάσταση, είναι αναγκαία
η δικτατορία του προλεταριάτου.
Σε αντίθεση προς τον οπορτουνισμό που υποβιβάζει τη σημασία της επαναστατικής φι-λοσοφικής θεωρίας, το Κομμουνιστικό Κόμμα εκτιμά εξαιρετικά το ρόλο της σαν θεω-
ρίας πού οργανώνει, κινητοποιεί και μετασχηματίζει..."
*Απόσπασμα από το έργο "Διαλεκτικός υλισμός" του Ινστιτούτου Φιλοσοφίας της
Ακαδημίας Επιστημών της ΕΣΣΔ
Τρίτη 22 Νοεμβρίου 2016
Η διδασκαλία του Μαρξ για την ταξική πάλη... (Β.Ι.Λένιν)...
"... Η μεγαλοφυΐα του Μαρξ έγκειται στο ότι ήταν ο πρώτος που εξήγαγε
από εδώ το συμπέρασμα που μας διδάσκει η παγκόσμια ιστορία και το
εφάρμοσε με συνέπεια. Το συμπέρασμα αυτό είναι η διδασκαλία για την
ταξική πάλη.
Οι άνθρωποι ήταν πάντα και θα είναι πάντα τα απλοϊκά θύματα της εξαπάτησης
και της αυτοεξαπάτησης στην πολιτική ωσότου μάθουν να ανακαλύπτουν τα συμ-
φέροντα τούτης ή εκείνης της τάξης πίσω από όλες τις ηθικές, θρησκευτικές, πο-
λιτικές και κοινωνικές φράσεις, διακηρύξεις και υποσχέσεις. Οι υποστηρικτές
των μεταρρυθμίσεων και των βελτιώσεων θα εξαπατούνται πάντα από
τους υπερασπιστές του παλιού ωσότου συνειδητοποιήσουν ότι κάθε πα-
λιός θεσμός, όσο βάρβαρος και σάπιος μπορεί να φαίνεται πως είναι,
διατηρείται από τις δυνάμεις τούτων ή εκείνων των κυρίαρχων τάξεων.
Και υπάρχει μόνο ένας τρόπος για να σπάσουμε την αντίσταση αυτών των τάξεων :
να βρούμε μέσα στην ίδια την κοινωνία που μας περιβάλλει τις δυνάμεις εκείνες
που μπορούν, και λόγω της κοινωνικής τους θέσης οφείλουν, να αποτελέσουν τη
δύναμη την ικανή να σαρώσει το παλιό και να δημιουργήσει το νέο, και να διαφω-
τίσουμε και να οργανώσουμε αυτές τις δυνάμεις για την πάλη.
Ο φιλοσοφικός υλισμός του Μαρξ μόνο έχει δείξει στο προλεταριάτο την
έξοδο από την πνευματική σκλαβιά στην οποία όλες οι καταπιεσμένες τά-
ξεις φυτοζωούσαν ως τώρα.
Μόνο η οικονομική θεωρία του Μαρξ έχει εξηγήσει την αληθινή θέση του προλεταριάτου στο γενικό σύστημα του καπιταλισμού..."
*Απόσπασμα από το άρθρο του Β.Ι.Λένιν "Oι τρεις πηγές και τα τρία συστατικά μέρη
του Μαρξισμού", το οποίο δημοσιεύθηκε το Μάρτη του 1913
από εδώ το συμπέρασμα που μας διδάσκει η παγκόσμια ιστορία και το
εφάρμοσε με συνέπεια. Το συμπέρασμα αυτό είναι η διδασκαλία για την
ταξική πάλη.
Οι άνθρωποι ήταν πάντα και θα είναι πάντα τα απλοϊκά θύματα της εξαπάτησης
και της αυτοεξαπάτησης στην πολιτική ωσότου μάθουν να ανακαλύπτουν τα συμ-
φέροντα τούτης ή εκείνης της τάξης πίσω από όλες τις ηθικές, θρησκευτικές, πο-
λιτικές και κοινωνικές φράσεις, διακηρύξεις και υποσχέσεις. Οι υποστηρικτές
των μεταρρυθμίσεων και των βελτιώσεων θα εξαπατούνται πάντα από
τους υπερασπιστές του παλιού ωσότου συνειδητοποιήσουν ότι κάθε πα-
λιός θεσμός, όσο βάρβαρος και σάπιος μπορεί να φαίνεται πως είναι,
διατηρείται από τις δυνάμεις τούτων ή εκείνων των κυρίαρχων τάξεων.
Και υπάρχει μόνο ένας τρόπος για να σπάσουμε την αντίσταση αυτών των τάξεων :
να βρούμε μέσα στην ίδια την κοινωνία που μας περιβάλλει τις δυνάμεις εκείνες
που μπορούν, και λόγω της κοινωνικής τους θέσης οφείλουν, να αποτελέσουν τη
δύναμη την ικανή να σαρώσει το παλιό και να δημιουργήσει το νέο, και να διαφω-
τίσουμε και να οργανώσουμε αυτές τις δυνάμεις για την πάλη.
Ο φιλοσοφικός υλισμός του Μαρξ μόνο έχει δείξει στο προλεταριάτο την
έξοδο από την πνευματική σκλαβιά στην οποία όλες οι καταπιεσμένες τά-
ξεις φυτοζωούσαν ως τώρα.
Μόνο η οικονομική θεωρία του Μαρξ έχει εξηγήσει την αληθινή θέση του προλεταριάτου στο γενικό σύστημα του καπιταλισμού..."
*Απόσπασμα από το άρθρο του Β.Ι.Λένιν "Oι τρεις πηγές και τα τρία συστατικά μέρη
του Μαρξισμού", το οποίο δημοσιεύθηκε το Μάρτη του 1913
Ο ρόλος των "αντιεξουσιαστών"... (Φρίντριχ Ένγκελς)...
"... Γιατί οι αντιεξουσιαστές δεν περιορίζονται να ωρύονται ενάντια στην πολιτική εξουσία, το κράτος; Όλοι οι Σοσιαλιστές συμφωνούν ότι το πολιτικό κράτος και μαζί με αυτό η πολι-τική εξουσία θα εξαφανιστούν ως αποτέλεσμα της επικείμενης κοινωνικής επανάστασης, δηλαδή, οι δημόσιες υποθέσεις θα χάσουν τον πολιτικό τους χαρακτήρα και θα μεταμορ-φωθούν σε απλές διοικητικές λειτουργίες επίβλεψης στα πραγματικά συμφέροντα της κοινωνίας. Αλλά οι αντιεξουσιαστές απαιτούν το πολιτικό κράτος να καταργηθεί με ένα χτύπημα, ακόμη και πριν οι κοινωνικές συνθήκες που το γέννησαν έχουν καταστραφεί. Απαιτούν η πρώτη πράξη της κοινωνικής επανάστασης να είναι η κατάργηση της εξουσίας. Αυτοί οι κύριοι έχουν δει ποτέ τους μια επανάσταση; Η επανάσταση είναι σίγουρα το πιο εξουσιαστικό πράγμα που υπάρχει· είναι η πράξη όπου μια μερίδα του πληθυσμού επιβάλ-
λει την θέληση της στην άλλη μερίδα, με τουφέκια, ξιφολόγχες και κανόνια, εξουσιαστικά μέσα, αν υπάρχουν τέτοια, και αν η νικήτρια μερίδα δεν θέλει ο αγώνας της να είναι μά-ταιος, θα πρέπει να διατηρήσει την εξουσία της μέσω του τρόμου που τα όπλα της εμπνέ-ουν στους αντιδραστικούς. Θα είχε κρατήσει η Παρισινή Κομμούνα έστω μια μέρα αν δεν είχε χρησιμοποιήσει την εξουσία του οπλισμένου λαού ενάντια στην αστική τάξη; Μήπως αντίθετα θα πρέπει να την κατακρίνουμε που δεν την χρησιμοποίησε τόσο ελεύθερα όσο χρειαζόταν;
Κατά συνέπεια, συμβαίνει ένα από τα δύο: είτε οι αντιεξουσιαστές δεν ξέρουν γιατί μιλάνε, στην οποία περίπτωση σπέρνουν μόνο σύγχυση· είτε όντως ξέρουν και σε αυτήν την περίπτωση προδίδουν το προλεταριακό κίνημα. Όπως και να έχει εξυπηρετούν την αντίδραση..."
*Απόσπασμα από το άρθρο του Φρίντριχ Ένγκελς "Για την εξουσία", το οποίο έγραψε
το 1872 και δημοσιεύθηκε το 1874
λει την θέληση της στην άλλη μερίδα, με τουφέκια, ξιφολόγχες και κανόνια, εξουσιαστικά μέσα, αν υπάρχουν τέτοια, και αν η νικήτρια μερίδα δεν θέλει ο αγώνας της να είναι μά-ταιος, θα πρέπει να διατηρήσει την εξουσία της μέσω του τρόμου που τα όπλα της εμπνέ-ουν στους αντιδραστικούς. Θα είχε κρατήσει η Παρισινή Κομμούνα έστω μια μέρα αν δεν είχε χρησιμοποιήσει την εξουσία του οπλισμένου λαού ενάντια στην αστική τάξη; Μήπως αντίθετα θα πρέπει να την κατακρίνουμε που δεν την χρησιμοποίησε τόσο ελεύθερα όσο χρειαζόταν;
Κατά συνέπεια, συμβαίνει ένα από τα δύο: είτε οι αντιεξουσιαστές δεν ξέρουν γιατί μιλάνε, στην οποία περίπτωση σπέρνουν μόνο σύγχυση· είτε όντως ξέρουν και σε αυτήν την περίπτωση προδίδουν το προλεταριακό κίνημα. Όπως και να έχει εξυπηρετούν την αντίδραση..."
*Απόσπασμα από το άρθρο του Φρίντριχ Ένγκελς "Για την εξουσία", το οποίο έγραψε
το 1872 και δημοσιεύθηκε το 1874
Ο κομμουνιστής ήρωας Χρήστος Μαλτέζος...
Σαν σήμερα... 22 Νοέμβρη 1938, δολοφονήθηκε ο Χρήστος Μαλτέζος με άγρια βασανιστήρια στις Φυλακές της Κέρκυρας.
Στις 22 Νοέμβρη του 1938, λίγες μέρες πριν συμπληρωθούν τα 16 χρόνια από την ίδρυση της ΟΚΝΕ1, ακριβώς στην επέτειο των 20 χρόνων από την ίδρυση του ΚΚΕ, άφησε την τελευταία του πνοή, στις φυλακές της Κέρκυρας όπου εκρατείτο, μια από τις ηρωικό-τερες μορφές του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος, ο νεολαίος επαναστά-της, ο Γραμματέας της Ομοσπονδίας Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας Χρήστος Μαλτέζος.
Ο θάνατός του ήταν αποτέλεσμα φρικτών βασανιστηρίων στα οποία τον υπέβαλαν τα όργανα της μεταξικής δικτατορίας. Το κενό που άφηνε πίσω του δυσαναπλήρωτο.
Το παράδειγμά του ξεχωριστό. «Στην Ακροναυπλία, γράφει ο Βασίλης Μπαρτζιώτας,
έπειτα από τη δολοφονία του Χ. Μαλτέζου, απαγγέλλαμε ένα σονέτο (δεν ξέρω ποιος
το έγραψε) και θυμάμαι μόνο μία στροφή: "Σύντροφοι, τον Χρήστο Μαλτέζο σκότωσαν, έναν απ' αυτούς που ξέραν τι είναι ζωή και τη δόσαν!"».
Ο Χρήστος Μαλτέζος συνελήφθη από τα όργανα της μεταξικής δικτατορίας το Μάη του 1938. Σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιοποίησε η Ασφάλεια το 1949 ο Χρ. Μαλτέζος συνελήφθη, από στις 20 Απριλίου του 1938, γύρω στις 8.30 μ.μ., σε μία από τις παρόδους στους πρόποδες του Λυκαβηττού. Για να μπορέσουν μάλιστα οι αρχές να φτάσουν στη σύλληψή του χρειάστηκε να καταφέρουν ισχυρά χτυπήματα στις φοιτητικές οργανώσεις
της ΟΚΝΕ.
Όταν συνελήφθη ο Μαλτέζος είχε πάνω του κοινή προκήρυξη της Οργάνωσης Αθήνας της ΟΚΝΕ και της Σοσιαλιστικής Πρωτοπορίας που πληροφορούσε τους νέους ότι είχε επέλθει συμφωνία για τη συγκρότηση «Λαϊκού Μετώπου Νεολαίας» μεταξύ της ΟΚΝΕ, της Σοσια-λιστικής Πρωτοπορίας, της Δημοκρατικής Νεολαίας σε κοινή σύσκεψη που είχε πραγματο-ποιηθεί τις μέρες του Πάσχα.
Ο Χρήστος Μαλτέζος βασανίστηκε άγρια από τα αστυνομικά όργανα για να προβεί σε αποκαλύψεις, αλλά δεν υπέκυψε. Έτσι παραπέμφθηκε σε δίκη όπου καταδικάστηκε σε
4 1/2 χρόνια φυλάκιση και δύο χρόνια εκτόπιση στην Ακροναυπλία. Στη συνέχεια μετα-φέρθηκε στην Κέρκυρα όπου υπέστη τα πάνδεινα για να υπογράψει δήλωση μετανοίας. Συγκεκριμένα τον έριξαν στην Αχτίνα Θ' όπου κρατούνταν ο Ν. Ζαχαριάδης και άλλα στελέχη του Κόμματος. Του έκαναν φάλαγγα, τον έκαιγαν με καυτό λάδι, αποπειράθηκαν να του καρφώσουν πέταλα στα πόδια. Αναγκάστηκε να κηρύξει απεργία πείνας παραμέ-νοντας αλύγιστος. Εν τω μεταξύ τα βασανιστήρια συνεχίζονταν χωρίς όμως αποτέλεσμα. Λίγες ημέρες αργότερα, στις 22/11/1938, τον αποτελείωσαν. Σύμφωνα με όσα δημοσιο-ποίησε η Ασφάλεια το 1949 ο Χρ. Μαλτέζος «διέφυγε των χεριών των φυλάκων και ερρίφ-θη από το παράθυρον του διαδρόμου εις το κενόν, αυτοκτονήσας». Πρόκειται για την κλασική μέθοδο εξόντωσης κρατούμενων που ακολουθούσαν οι αρχές ασφάλειας, τη γνωστή εκπαραθύρωση, που πέταγαν τον κρατούμενο από το παράθυρο στο κενό ούτως ώστε το έγκλημα να δείχνει αυτοκτονία. Έτσι πέθανε ο Χρ. Μαλτέζος.
Αξίζει όμως να κλείσουμε αυτό το σημείωμα δίνοντας το λόγο στο Ν. Ζαχαριάδη, ο οποίος στη σύντομη ιστορία του για το ΚΚΕ έγραψε για το Χρ. Μαλτέζο : «Στις 22 Νοέμβρη 1938, εδώ στην Κέρκυρα, ένας ήρωας, ο Χρ. Μαλτέζος πέθανε. Και ένας προ-δότης, ο Μανωλέας έκανε δήλωση. Συμβολική σύμπτωση. Αναδείχνοντας τέ-τοιους ήρωες και ξεκαθαρίζοντας τέτοιους προδότες, το ΚΚΕ στέρεα, ακλόνη-
τα, αποφασιστικά, βαδίζει προς τη νίκη, παρ' όλες τις δυσκολίες, τις θυσίες
και τις προδοσίες».
* Από τον Κυριακάτικο Ριζοσπάστη (18 Νοέμβρη 2001)
Στις 22 Νοέμβρη του 1938, λίγες μέρες πριν συμπληρωθούν τα 16 χρόνια από την ίδρυση της ΟΚΝΕ1, ακριβώς στην επέτειο των 20 χρόνων από την ίδρυση του ΚΚΕ, άφησε την τελευταία του πνοή, στις φυλακές της Κέρκυρας όπου εκρατείτο, μια από τις ηρωικό-τερες μορφές του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος, ο νεολαίος επαναστά-της, ο Γραμματέας της Ομοσπονδίας Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας Χρήστος Μαλτέζος.
Ο θάνατός του ήταν αποτέλεσμα φρικτών βασανιστηρίων στα οποία τον υπέβαλαν τα όργανα της μεταξικής δικτατορίας. Το κενό που άφηνε πίσω του δυσαναπλήρωτο.
Το παράδειγμά του ξεχωριστό. «Στην Ακροναυπλία, γράφει ο Βασίλης Μπαρτζιώτας,
έπειτα από τη δολοφονία του Χ. Μαλτέζου, απαγγέλλαμε ένα σονέτο (δεν ξέρω ποιος
το έγραψε) και θυμάμαι μόνο μία στροφή: "Σύντροφοι, τον Χρήστο Μαλτέζο σκότωσαν, έναν απ' αυτούς που ξέραν τι είναι ζωή και τη δόσαν!"».
Ο Χρήστος Μαλτέζος συνελήφθη από τα όργανα της μεταξικής δικτατορίας το Μάη του 1938. Σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιοποίησε η Ασφάλεια το 1949 ο Χρ. Μαλτέζος συνελήφθη, από στις 20 Απριλίου του 1938, γύρω στις 8.30 μ.μ., σε μία από τις παρόδους στους πρόποδες του Λυκαβηττού. Για να μπορέσουν μάλιστα οι αρχές να φτάσουν στη σύλληψή του χρειάστηκε να καταφέρουν ισχυρά χτυπήματα στις φοιτητικές οργανώσεις
της ΟΚΝΕ.
Όταν συνελήφθη ο Μαλτέζος είχε πάνω του κοινή προκήρυξη της Οργάνωσης Αθήνας της ΟΚΝΕ και της Σοσιαλιστικής Πρωτοπορίας που πληροφορούσε τους νέους ότι είχε επέλθει συμφωνία για τη συγκρότηση «Λαϊκού Μετώπου Νεολαίας» μεταξύ της ΟΚΝΕ, της Σοσια-λιστικής Πρωτοπορίας, της Δημοκρατικής Νεολαίας σε κοινή σύσκεψη που είχε πραγματο-ποιηθεί τις μέρες του Πάσχα.
Ο Χρήστος Μαλτέζος βασανίστηκε άγρια από τα αστυνομικά όργανα για να προβεί σε αποκαλύψεις, αλλά δεν υπέκυψε. Έτσι παραπέμφθηκε σε δίκη όπου καταδικάστηκε σε
4 1/2 χρόνια φυλάκιση και δύο χρόνια εκτόπιση στην Ακροναυπλία. Στη συνέχεια μετα-φέρθηκε στην Κέρκυρα όπου υπέστη τα πάνδεινα για να υπογράψει δήλωση μετανοίας. Συγκεκριμένα τον έριξαν στην Αχτίνα Θ' όπου κρατούνταν ο Ν. Ζαχαριάδης και άλλα στελέχη του Κόμματος. Του έκαναν φάλαγγα, τον έκαιγαν με καυτό λάδι, αποπειράθηκαν να του καρφώσουν πέταλα στα πόδια. Αναγκάστηκε να κηρύξει απεργία πείνας παραμέ-νοντας αλύγιστος. Εν τω μεταξύ τα βασανιστήρια συνεχίζονταν χωρίς όμως αποτέλεσμα. Λίγες ημέρες αργότερα, στις 22/11/1938, τον αποτελείωσαν. Σύμφωνα με όσα δημοσιο-ποίησε η Ασφάλεια το 1949 ο Χρ. Μαλτέζος «διέφυγε των χεριών των φυλάκων και ερρίφ-θη από το παράθυρον του διαδρόμου εις το κενόν, αυτοκτονήσας». Πρόκειται για την κλασική μέθοδο εξόντωσης κρατούμενων που ακολουθούσαν οι αρχές ασφάλειας, τη γνωστή εκπαραθύρωση, που πέταγαν τον κρατούμενο από το παράθυρο στο κενό ούτως ώστε το έγκλημα να δείχνει αυτοκτονία. Έτσι πέθανε ο Χρ. Μαλτέζος.
Αξίζει όμως να κλείσουμε αυτό το σημείωμα δίνοντας το λόγο στο Ν. Ζαχαριάδη, ο οποίος στη σύντομη ιστορία του για το ΚΚΕ έγραψε για το Χρ. Μαλτέζο : «Στις 22 Νοέμβρη 1938, εδώ στην Κέρκυρα, ένας ήρωας, ο Χρ. Μαλτέζος πέθανε. Και ένας προ-δότης, ο Μανωλέας έκανε δήλωση. Συμβολική σύμπτωση. Αναδείχνοντας τέ-τοιους ήρωες και ξεκαθαρίζοντας τέτοιους προδότες, το ΚΚΕ στέρεα, ακλόνη-
τα, αποφασιστικά, βαδίζει προς τη νίκη, παρ' όλες τις δυσκολίες, τις θυσίες
και τις προδοσίες».
* Από τον Κυριακάτικο Ριζοσπάστη (18 Νοέμβρη 2001)
Η προσωποποιημένη πολιτική ψευτοαντιπαράθεση...
Αλήθεια... Πόσο, μα πόσο δύσκολο είναι στην πράξη, να μπορείς να ξεχωρίσεις τις θέσεις των πολιτικών κομμάτων για τα διάφορα ζητήματα τα οποία αφορούν την καθημερινή ζωή των εργαζόμενων, αλλά και γενικότερα τις θέσεις τους για την κοινωνία;
Δυστυχώς ο τρόπος της πολιτικής σκέψης των περισσότερων από εμάς, έχει διαμορφωθεί και εκφράζεται με τέτοιο τρόπο, ώστε να μην μπορεί να φτάσει βαθύτερα... στέκεται στην επιφάνεια και αυτό φαντάζει αρκετό... Στέκεται απλά, σε αυτά που θέλουν να στέκεται...
και φυσικά το αποτέλεσμα είναι να αποκρύπτει τους πραγματικούς ενόχους, δηλαδή το
ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα, και να τους προσφέρει τα απαραίτητα άλλοθι...
Ο διαλεκτικός τρόπος σκέψης είναι σχεδόν ανύπαρκτος.
Τον αντικαθιστά η προσωποποιημένη πολιτική αντιπαράθεση, η οποία τις περισσότερες
φορές δεν παίρνει υπόψη, ούτε την ιστορική πείρα, αλλά ούτε τις κοινωνικές και ταξικές παραμέτρους.
Έτσι φτάνουμε στο αποτέλεσμα, αυτή η προσωποποιημένη ψευτοαντιπαράθεση να απο-τελεί το βασικό τρόπο έκφρασης του πολιτικού λόγου και να είναι η κυρίαρχη μορφή του...
Δυστυχώς, όλα τα παραπάνω είναι ορατά σε όλα τα πεδία της καθημερινής πολιτικής και κοινωνικής ενασχόλησης... και οι εξαιρέσεις είναι ελάχιστες...
Κοσμάς Λεοντιάδης
Δυστυχώς ο τρόπος της πολιτικής σκέψης των περισσότερων από εμάς, έχει διαμορφωθεί και εκφράζεται με τέτοιο τρόπο, ώστε να μην μπορεί να φτάσει βαθύτερα... στέκεται στην επιφάνεια και αυτό φαντάζει αρκετό... Στέκεται απλά, σε αυτά που θέλουν να στέκεται...
και φυσικά το αποτέλεσμα είναι να αποκρύπτει τους πραγματικούς ενόχους, δηλαδή το
ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα, και να τους προσφέρει τα απαραίτητα άλλοθι...
Ο διαλεκτικός τρόπος σκέψης είναι σχεδόν ανύπαρκτος.
Τον αντικαθιστά η προσωποποιημένη πολιτική αντιπαράθεση, η οποία τις περισσότερες
φορές δεν παίρνει υπόψη, ούτε την ιστορική πείρα, αλλά ούτε τις κοινωνικές και ταξικές παραμέτρους.
Έτσι φτάνουμε στο αποτέλεσμα, αυτή η προσωποποιημένη ψευτοαντιπαράθεση να απο-τελεί το βασικό τρόπο έκφρασης του πολιτικού λόγου και να είναι η κυρίαρχη μορφή του...
Δυστυχώς, όλα τα παραπάνω είναι ορατά σε όλα τα πεδία της καθημερινής πολιτικής και κοινωνικής ενασχόλησης... και οι εξαιρέσεις είναι ελάχιστες...
Κοσμάς Λεοντιάδης
Δευτέρα 21 Νοεμβρίου 2016
Για την επαναστατική κρίση... (Β.Ι.Λένιν)...
"... Φτάσαμε τώρα στο ζήτημα της επαναστατικής κρίσης σα βάση της επαναστατικής μας δράσης. Και εδώ πρέπει πρώτ' απ' όλα να σημειώσουμε δύο διαδομένα λάθη. Από τη μια μεριά, οι αστοί οικονομολόγοι παριστάνουν αυτή την κρίση σύμφωνα με την κομψή έκφραση των Άγγλων σαν απλή "ανησυχία". Από την άλλη, κάποτε οι επαναστάτες προσπαθούν να αποδείξουν ότι από την κρίση δεν υπάρχει απόλυ-
τα καμιά διέξοδος. Αυτό είναι λάθος. Απόλυτα αδιέξοδη κατάσταση δεν υπάρχει. Η αστική τάξη φέρεται σα ληστής που αποθρασύνθηκε και έχασε τα μυαλά του, κάνει τη
μια ανοησία πάνω στην άλλη, οξύνοντας την κατάσταση, επιταχύνοντας το χαμό της.
Ολα αυτά είναι σωστά. Δεν μπορούμε, όμως, να "αποδείξουμε" ότι δεν έχει απόλυτα καμιά δυνατότητα ν' αποκοιμήσει την τάδε μειοψηφία των εργαζομένων με τις τάδε μικροπαρα-χωρήσεις, και να καταπνίξει το τάδε κίνημα ή εξέγερση του τάδε τμήματος των καταπιεζο-μένων και εκμεταλλευομένων.
Το να προσπαθείς να "αποδείξεις" προκαταβολικά ότι υπάρχει "απόλυτο" αδιέ-ξοδο, θα ήταν κούφιος σχολαστικισμός ή παιχνίδι με τις έννοιες και τις λέξεις. Μόνο η πραχτική μπορεί ν' αποτελέσει πραγματική "απόδειξη" γι' αυτό και για άλλα πα-ρόμοια ζητήματα.
Το αστικό σύστημα περνά σ' όλο τον κόσμο την πιο μεγάλη επαναστατική κρίση. Πρέπει
ν' "αποδείξουμε" τώρα, με την πραχτική των επαναστατικών κομμάτων, ότι τα κόμματα αυτά έχουν αρκετή συνείδηση, οργάνωση, σύνδεση με τις εκμεταλλευόμενες μάζες, απο-φασιστικότητα, ικανότητα για να χρησιμοποιήσουν αυτή την κρίση για την επιτυχή, για
τη νικηφόρα επανάσταση..."
*Απόσπασμα από την ομιλία του Β.Ι. Λένιν για την επαναστατική κρίση, στο 2ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, το οποίο έλαβε χώρα από τις 19 Ιούλη έως τις 7 Αυγούστου 1920 στην Πετρούπολη και τη Μόσχα
τα καμιά διέξοδος. Αυτό είναι λάθος. Απόλυτα αδιέξοδη κατάσταση δεν υπάρχει. Η αστική τάξη φέρεται σα ληστής που αποθρασύνθηκε και έχασε τα μυαλά του, κάνει τη
μια ανοησία πάνω στην άλλη, οξύνοντας την κατάσταση, επιταχύνοντας το χαμό της.
Ολα αυτά είναι σωστά. Δεν μπορούμε, όμως, να "αποδείξουμε" ότι δεν έχει απόλυτα καμιά δυνατότητα ν' αποκοιμήσει την τάδε μειοψηφία των εργαζομένων με τις τάδε μικροπαρα-χωρήσεις, και να καταπνίξει το τάδε κίνημα ή εξέγερση του τάδε τμήματος των καταπιεζο-μένων και εκμεταλλευομένων.
Το να προσπαθείς να "αποδείξεις" προκαταβολικά ότι υπάρχει "απόλυτο" αδιέ-ξοδο, θα ήταν κούφιος σχολαστικισμός ή παιχνίδι με τις έννοιες και τις λέξεις. Μόνο η πραχτική μπορεί ν' αποτελέσει πραγματική "απόδειξη" γι' αυτό και για άλλα πα-ρόμοια ζητήματα.
Το αστικό σύστημα περνά σ' όλο τον κόσμο την πιο μεγάλη επαναστατική κρίση. Πρέπει
ν' "αποδείξουμε" τώρα, με την πραχτική των επαναστατικών κομμάτων, ότι τα κόμματα αυτά έχουν αρκετή συνείδηση, οργάνωση, σύνδεση με τις εκμεταλλευόμενες μάζες, απο-φασιστικότητα, ικανότητα για να χρησιμοποιήσουν αυτή την κρίση για την επιτυχή, για
τη νικηφόρα επανάσταση..."
*Απόσπασμα από την ομιλία του Β.Ι. Λένιν για την επαναστατική κρίση, στο 2ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, το οποίο έλαβε χώρα από τις 19 Ιούλη έως τις 7 Αυγούστου 1920 στην Πετρούπολη και τη Μόσχα
Καπιταλιστικά παράσιτα... Τα πλούτη τους... το αίμα δισεκατομμυρίων προλετάριων...
Οι 85 πλουσιότεροι καπιταλιστές της Γης, κατέχουν πλούτο, ίσο με εκείνον που
ισοδυναμεί με τα εισοδήματα του 50% του πληθυσμού του πλανήτη, δηλαδή 3,5 δισεκατομμυρίων ανθρώπων...
ισοδυναμεί με τα εισοδήματα του 50% του πληθυσμού του πλανήτη, δηλαδή 3,5 δισεκατομμυρίων ανθρώπων...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)