"... Φτάσαμε τώρα στο ζήτημα της επαναστατικής κρίσης σα βάση της επαναστατικής μας δράσης. Και εδώ πρέπει πρώτ' απ' όλα να σημειώσουμε δύο διαδομένα λάθη. Από τη μια μεριά, οι αστοί οικονομολόγοι παριστάνουν αυτή την κρίση σύμφωνα με την κομψή έκφραση των Άγγλων σαν απλή "ανησυχία". Από την άλλη, κάποτε οι επαναστάτες προσπαθούν να αποδείξουν ότι από την κρίση δεν υπάρχει απόλυ-
τα καμιά διέξοδος. Αυτό είναι λάθος. Απόλυτα αδιέξοδη κατάσταση δεν υπάρχει. Η αστική τάξη φέρεται σα ληστής που αποθρασύνθηκε και έχασε τα μυαλά του, κάνει τη
μια ανοησία πάνω στην άλλη, οξύνοντας την κατάσταση, επιταχύνοντας το χαμό της.
Ολα αυτά είναι σωστά. Δεν μπορούμε, όμως, να "αποδείξουμε" ότι δεν έχει απόλυτα καμιά δυνατότητα ν' αποκοιμήσει την τάδε μειοψηφία των εργαζομένων με τις τάδε μικροπαρα-χωρήσεις, και να καταπνίξει το τάδε κίνημα ή εξέγερση του τάδε τμήματος των καταπιεζο-μένων και εκμεταλλευομένων.
Το να προσπαθείς να "αποδείξεις" προκαταβολικά ότι υπάρχει "απόλυτο" αδιέ-ξοδο, θα ήταν κούφιος σχολαστικισμός ή παιχνίδι με τις έννοιες και τις λέξεις. Μόνο η πραχτική μπορεί ν' αποτελέσει πραγματική "απόδειξη" γι' αυτό και για άλλα πα-ρόμοια ζητήματα.
Το αστικό σύστημα περνά σ' όλο τον κόσμο την πιο μεγάλη επαναστατική κρίση. Πρέπει
ν' "αποδείξουμε" τώρα, με την πραχτική των επαναστατικών κομμάτων, ότι τα κόμματα αυτά έχουν αρκετή συνείδηση, οργάνωση, σύνδεση με τις εκμεταλλευόμενες μάζες, απο-φασιστικότητα, ικανότητα για να χρησιμοποιήσουν αυτή την κρίση για την επιτυχή, για
τη νικηφόρα επανάσταση..."
*Απόσπασμα από την ομιλία του Β.Ι. Λένιν για την επαναστατική κρίση, στο 2ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, το οποίο έλαβε χώρα από τις 19 Ιούλη έως τις 7 Αυγούστου 1920 στην Πετρούπολη και τη Μόσχα
τα καμιά διέξοδος. Αυτό είναι λάθος. Απόλυτα αδιέξοδη κατάσταση δεν υπάρχει. Η αστική τάξη φέρεται σα ληστής που αποθρασύνθηκε και έχασε τα μυαλά του, κάνει τη
μια ανοησία πάνω στην άλλη, οξύνοντας την κατάσταση, επιταχύνοντας το χαμό της.
Ολα αυτά είναι σωστά. Δεν μπορούμε, όμως, να "αποδείξουμε" ότι δεν έχει απόλυτα καμιά δυνατότητα ν' αποκοιμήσει την τάδε μειοψηφία των εργαζομένων με τις τάδε μικροπαρα-χωρήσεις, και να καταπνίξει το τάδε κίνημα ή εξέγερση του τάδε τμήματος των καταπιεζο-μένων και εκμεταλλευομένων.
Το να προσπαθείς να "αποδείξεις" προκαταβολικά ότι υπάρχει "απόλυτο" αδιέ-ξοδο, θα ήταν κούφιος σχολαστικισμός ή παιχνίδι με τις έννοιες και τις λέξεις. Μόνο η πραχτική μπορεί ν' αποτελέσει πραγματική "απόδειξη" γι' αυτό και για άλλα πα-ρόμοια ζητήματα.
Το αστικό σύστημα περνά σ' όλο τον κόσμο την πιο μεγάλη επαναστατική κρίση. Πρέπει
ν' "αποδείξουμε" τώρα, με την πραχτική των επαναστατικών κομμάτων, ότι τα κόμματα αυτά έχουν αρκετή συνείδηση, οργάνωση, σύνδεση με τις εκμεταλλευόμενες μάζες, απο-φασιστικότητα, ικανότητα για να χρησιμοποιήσουν αυτή την κρίση για την επιτυχή, για
τη νικηφόρα επανάσταση..."
*Απόσπασμα από την ομιλία του Β.Ι. Λένιν για την επαναστατική κρίση, στο 2ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, το οποίο έλαβε χώρα από τις 19 Ιούλη έως τις 7 Αυγούστου 1920 στην Πετρούπολη και τη Μόσχα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου