Τρίτη 2 Απριλίου 2019
Κρίκος... (Σχόλιο από το Ριζοσπάστη) (2 Απρίλη 2019)...
Με τη συμμετοχή της Γαλλίας αναμένεται να ενισχυθεί το επόμενο διάστημα η τριμερής Ελλάδας - Κύπρου - Αιγύπτου, ενώ παράλληλα αναβαθμίζεται η συνεργασία Γαλλίας - Κύπρου, στον στρατιωτικό κυρίως τομέα. Η εξέλιξη αυτή ακολουθεί τη συμπλήρωση της τριμερούς Ελλάδας - Κύπρου - Ισραήλ από τις ΗΠΑ, που σφραγίστηκε με τη συμμετοχή Πομπέο στην πρόσφατη Συνάντηση Κορυφής στην Ιερουσαλήμ. Θυμίζουμε ότι όλες αυτές
οι πολυμερείς συνέργειες γίνονται με την ομπρέλα του ΝΑΤΟ και αποτελούν όχημα για την εμπέδωση του αμερικανοΝΑΤΟικού συστήματος «ασφαλείας» στην ευρύτερη περιοχή, απέναντι στο σχεδιασμό της Ρωσίας αλλά και της Κίνας. Το σενάριο όμως προβλέπει κι άλλες «εκπλήξεις». Οπως γράφεται το τελευταίο διάστημα, η Ελλάδα αναμένεται να γίνει κρίκος μιας ακόμα τριμερούς, αυτή τη φορά με την Κύπρο και τη Γεωργία! Για όσους δεν θυμούνται, η χώρα αυτή της Κασπίας αποτελεί πεδίο αντιπαράθεσης ανάμεσα στη Ρωσία και το ΝΑΤΟ, που προσπαθεί να πατήσει γερά το πόδι στις πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, θα ακολουθήσουν κι άλλες τέτοιες συνεργασίες και «σχήματα» με κράτη της Κασπίας, ενισχύοντας την περικύκλωση της Ρωσίας. Αν αυτά τα δημοσιεύματα επιβεβαιωθούν - με βάση την αμερικανική θεωρία των «κύκλων» που τέμνονται στη χώρα μας - η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ επεκτείνει τη δράση της και στο «μαλακό υπογάστριο» της Ρωσίας, κάνοντας ένα ακόμα γενναίο βήμα εμπλοκής σε σχέδια και ανταγωνισμούς που εκθέτουν τον λαό σε μεγάλους κινδύνους.
οι πολυμερείς συνέργειες γίνονται με την ομπρέλα του ΝΑΤΟ και αποτελούν όχημα για την εμπέδωση του αμερικανοΝΑΤΟικού συστήματος «ασφαλείας» στην ευρύτερη περιοχή, απέναντι στο σχεδιασμό της Ρωσίας αλλά και της Κίνας. Το σενάριο όμως προβλέπει κι άλλες «εκπλήξεις». Οπως γράφεται το τελευταίο διάστημα, η Ελλάδα αναμένεται να γίνει κρίκος μιας ακόμα τριμερούς, αυτή τη φορά με την Κύπρο και τη Γεωργία! Για όσους δεν θυμούνται, η χώρα αυτή της Κασπίας αποτελεί πεδίο αντιπαράθεσης ανάμεσα στη Ρωσία και το ΝΑΤΟ, που προσπαθεί να πατήσει γερά το πόδι στις πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, θα ακολουθήσουν κι άλλες τέτοιες συνεργασίες και «σχήματα» με κράτη της Κασπίας, ενισχύοντας την περικύκλωση της Ρωσίας. Αν αυτά τα δημοσιεύματα επιβεβαιωθούν - με βάση την αμερικανική θεωρία των «κύκλων» που τέμνονται στη χώρα μας - η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ επεκτείνει τη δράση της και στο «μαλακό υπογάστριο» της Ρωσίας, κάνοντας ένα ακόμα γενναίο βήμα εμπλοκής σε σχέδια και ανταγωνισμούς που εκθέτουν τον λαό σε μεγάλους κινδύνους.
Δευτέρα 1 Απριλίου 2019
Για τη θρησκεία και την επιστήμη (Stephen Hawking)...
"...Το τι θα μπορούσε να καθορίσει τον Θεό, είναι να σκεφτούμε τον Θεό,
ως την ενσωμάτωση των νόμων της φύσης. Ωστόσο, αυτό δεν είναι αυτό
που οι περισσότεροι άνθρωποι θα σκεφτόταν για τον Θεό.
Τον έκαναν ένα ανθρωπόμορφο ον, με το οποίο μπορεί κανείς να έχει μια προσωπική σχέση.
Υπάρχει μια θεμελιώδης διαφορά μεταξύ της θρησκείας, η οποία βασίζεται
στην εξουσία και της επιστήμης, η οποία βασίζεται στην παρατήρηση και
στην λογική. Η επιστήμη θα νικήσει, επειδή λειτουργεί..."
ως την ενσωμάτωση των νόμων της φύσης. Ωστόσο, αυτό δεν είναι αυτό
που οι περισσότεροι άνθρωποι θα σκεφτόταν για τον Θεό.
Τον έκαναν ένα ανθρωπόμορφο ον, με το οποίο μπορεί κανείς να έχει μια προσωπική σχέση.
Υπάρχει μια θεμελιώδης διαφορά μεταξύ της θρησκείας, η οποία βασίζεται
στην εξουσία και της επιστήμης, η οποία βασίζεται στην παρατήρηση και
στην λογική. Η επιστήμη θα νικήσει, επειδή λειτουργεί..."
1η Απρίλη 1955... Έναρξη του ένοπλου αγώνα της αντικομμουνιστικής και εθνικιστικής Οργάνωσης Κυπρίων Αγωνιστών (ΕΟΚΑ)...
Η ΕΟΚΑ, που στόχο είχε την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, είχε έντονο αντικομμου-νιστικό και εθνικιστικό χαρακτήρα.
Τα σχέδια ίδρυσης της οργάνωσης εξυφαίνονταν ήδη από το 1950 με την ενεργή στήριξη μερίδας της ελληνικής αστικής τάξης.
Επικεφαλής της υπήρξε ο Γεώργιος Γρίβας, ο οποίος στην κατοχή είχε δράση ως αρχηγός της αντικομμουνιστικής οργάνωσης Χ, ενώ τη συγκατάθεσή του είχε δώσει και ο Αρχιε-πίσκοπος Μακάριος.
Η πάλη της ΕΟΚΑ δεν στηριζόταν στο μαζικό ένοπλο αγώνα. Τη δύναμή της αποτελούσαν λίγες εκατοντάδες ενόπλων, σαμποτέρ και εκτελεστών, ενώ στο στόχαστρό της βρέθηκαν τουρκοκύπριοι, αλλά και συνδικαλιστές, μέλη και στελέχη του ΑΚΕΛ. Η δράση της ΕΟΚΑ και της ΒΟΛΚΑΝ (τουρκοκυπριακή εθνικιστική οργάνωση) συντέλεσε στην έξαψη του εθνικιστικού μίσους, το οποίο ο βρετανικός ιμπεριαλισμός αξιοποίησε στο έπακρο στα πλαίσια της προώθησης της δικής του πολιτικής υπαγόρευσης λύσεων κατά τα στρατηγικά του συμφέροντα.
*Αναδημοσίευση από το 902.gr
Τα σχέδια ίδρυσης της οργάνωσης εξυφαίνονταν ήδη από το 1950 με την ενεργή στήριξη μερίδας της ελληνικής αστικής τάξης.
Επικεφαλής της υπήρξε ο Γεώργιος Γρίβας, ο οποίος στην κατοχή είχε δράση ως αρχηγός της αντικομμουνιστικής οργάνωσης Χ, ενώ τη συγκατάθεσή του είχε δώσει και ο Αρχιε-πίσκοπος Μακάριος.
Η πάλη της ΕΟΚΑ δεν στηριζόταν στο μαζικό ένοπλο αγώνα. Τη δύναμή της αποτελούσαν λίγες εκατοντάδες ενόπλων, σαμποτέρ και εκτελεστών, ενώ στο στόχαστρό της βρέθηκαν τουρκοκύπριοι, αλλά και συνδικαλιστές, μέλη και στελέχη του ΑΚΕΛ. Η δράση της ΕΟΚΑ και της ΒΟΛΚΑΝ (τουρκοκυπριακή εθνικιστική οργάνωση) συντέλεσε στην έξαψη του εθνικιστικού μίσους, το οποίο ο βρετανικός ιμπεριαλισμός αξιοποίησε στο έπακρο στα πλαίσια της προώθησης της δικής του πολιτικής υπαγόρευσης λύσεων κατά τα στρατηγικά του συμφέροντα.
*Αναδημοσίευση από το 902.gr
Κυριακή 31 Μαρτίου 2019
Ήταν Παλαιστίνιοι...
Ο πατέρας του είπε να μην πάει. Θα τον σκότωναν.
Εκείνος απάντησε πως δεν μπορεί να εγκαταλείψει τους τραυματίες. Πήγε.
Ο Σαγιέντ (Sajed Mezher) ήταν διασώστης- νοσηλευτής. Σκοτώθηκε στον καταυλισμό προσφύγων Dhaishah, στη Βηθλεέμ, κατά την προσπάθειά του
να βοηθήσει τους τραυματίες διαδηλωτές.
Όπως ακριβώς η Ραζάν αλ Νατζάρ, η Παλαιστίνια νοσοκόμα. Όπως ακριβώς
η Ραζάν, βοηθώντας τραυματίες.
Ο Σαγιέντ ήταν 18 χρονών. Η Ραζάν 21... Ήταν Παλαιστίνιοι...
*Της Γιάννας Κούκα, από δημοσίευση στο "ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ"
Εκείνος απάντησε πως δεν μπορεί να εγκαταλείψει τους τραυματίες. Πήγε.
Ο Σαγιέντ (Sajed Mezher) ήταν διασώστης- νοσηλευτής. Σκοτώθηκε στον καταυλισμό προσφύγων Dhaishah, στη Βηθλεέμ, κατά την προσπάθειά του
να βοηθήσει τους τραυματίες διαδηλωτές.
Όπως ακριβώς η Ραζάν αλ Νατζάρ, η Παλαιστίνια νοσοκόμα. Όπως ακριβώς
η Ραζάν, βοηθώντας τραυματίες.
Ο Σαγιέντ ήταν 18 χρονών. Η Ραζάν 21... Ήταν Παλαιστίνιοι...
*Της Γιάννας Κούκα, από δημοσίευση στο "ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ"
Σαν σήμερα... 31 Μάρτη 1727, φεύγει από τη ζωή, ένας πολύ μεγάλος φυσικός επιστήμονας, αλλά πολύ «μικρός» άνθρωπος… Ο Ισαάκ Νεύτων...
*Διαβάστε αναλυτικά τη σχετική ανάρτηση στην ιστοσελίδα μας "Ταξίδια του νου..." (https://kosmasleont.blogspot.de)
31 Μάρτη 1946... Οι πρώτες εκλογές μετά την απελευθέρωση...
Πραγματοποιούνται οι πρώτες εκλογές μετά την απελευθέρωση μέσα σε πρωτοφανείς συνθήκες βίας και νοθείας. Επισήμως, σε σύνολο εγγεγραμμένων 2.211.791, ψήφισαν 1.106.510. Η αποχή, στην οποία καλούσαν το ΚΚΕ και το ΕΑΜ, παρά τις αφόρητες πιέ-
σεις, ξεπέρασε το 50%. Ήταν, δε, πολύ μεγαλύτερη, αφού μεγάλος αριθμός πολιτών δεν
είχε εγγραφεί στους εκλογικούς καταλόγους, ενώ πολλοί βασιλόφρονες διπλοψήφισαν. Εντούτοις, η Επιτροπή του ΟΗΕ διακήρυξε κυνικά ότι «το ποσοστό της αποχής της Αριστεράς δεν υπερέβαινε το 9,3%»! Στις εκλογές επικράτησε το Λαϊκό Κόμμα.
Ανήμερα των εκλογών, ομάδα ενόπλων καταδιωκόμενων αγωνιστών επιτέθηκε κατά
του Σταθμού Χωροφυλακής του Λιτόχωρου. Η ένοπλη διαμαρτυρία ενάντια στο αντιδ-ραστικό καθεστώς της τρομοκρατίας και της βίας και της εκλογικής νοθείας ήταν προ-ειδοποίηση προς την αντίδραση ότι δεν είναι δυνατό να δολοφονεί ατιμώρητα άοπλους πολίτες, γυναίκες και παιδιά.
Η απόφαση τότε του ΚΚΕ και του ΕΑΜ για αποχή αποτέλεσε έκτοτε διαχρονικό ζήτημα διαπάλης μέσα στο Κόμμα και πολεμικής απ’ έξω. Οι επικριτές του ΚΚΕ, παραβλέποντας
το πραγματικό πρόβλημα στην πολιτική του, δηλαδή τη μη τοποθέτηση του ζητήματος
της εξουσίας ως άμεσου πολιτικού καθήκοντος και άρα τη μη σύνδεση της αποχής με τη γενίκευση της ένοπλης πάλης, θεωρούν ως μέγα πολιτικό λάθος την αποχή από τις εκλο-
γές του 1946. Οι εκλογές αυτές χαρακτηρίστηκαν από αστικές και οπορτουνιστικές δυνά-
μεις ως η «μεγάλη ευκαιρία» ώστε το ΚΚΕ να διαδραματίσει ουσιαστικό ρόλο -όπως λένε- στο μεταπολεμικό αστικό πολιτικό σκηνικό. Για να στηρίξουν το σκεπτικό τους επικα-λούνται τη συμμετοχή των κομμουνιστικών κομμάτων στις κυβερνήσεις Εθνικής Ενότη-
τας, που σχηματίστηκαν σε σειρά από χώρες της δυτικής Ευρώπης, που ουσιαστικά βοήθησαν στην αποκατάσταση της σταθερότητας της εξουσίας του κεφαλαίου, όπως
και στον ισχυρισμό ότι μια πιθανή συνεργασία με το λεγόμενο «Κέντρο» θα μπορούσε
να αποκόψει τη λεγόμενη «Δεξιά» από το μονοπώλιο της εξουσίας.Ωστόσο, μια τέτοια προσέγγιση «ξεχνά» την κοινή ταξική ταυτότητα «Δεξιάς» - «Κέντρου», που αποδείχ-
θηκε τόσο από τη δραστηριότητα του Γεωργίου Παπανδρέου που στο όνομα της λαοκ-
ρατίας ξεκίνησε τα Δεκεμβριανά, όσο και από το ρόλο των μετεμφυλιακών κυβερνήσεων
του «Κέντρου».
Οι οπορτουνιστικές δυνάμεις που δρούσαν και στο εσωτερικό του Κόμματος δεν άσκη-
σαν κριτική στην αποχή με τη λογική της ανάγκης διάδοσης των θέσεων του ΚΚΕ για
πάλη με όλα τα μέσα, όπως έκανε αργότερα η 3η Συνδιάσκεψη του Κόμματος (1950). Αντίθετα, η κριτική τους συνιστούσε την προϋπόθεση της διατύπωσης του «ειρηνικού, δημοκρατικού δρόμου προς το σοσιαλισμό». Επρόκειτο στην ουσία για την προώθηση
μιας ρεφορμιστικής στρατηγικής στο κομμουνιστικό κίνημα, η οποία δε στηριζόταν στις ειδικές συνθήκες της μεταπολεμικής Ελλάδας (όπως υποστηρίζουν πολλοί από τους εισηγητές της), αλλά θεωρούσε ότι η ταξική πάλη στις σύγχρονες συνθήκες θα πρέπει
να διεξάγεται μέσα στα πλαίσια του αστικού κοινοβουλευτισμού, απαλλαγμένη από τη χρήση της επαναστατικής βίας. Αυτό αποδεικνύεται και από την πολιτική θεωρία και πρακτική όσων πρωταγωνίστησαν στην κριτική για την αποχή από τις εκλογές του 1946
και αργότερα (1968) πρωτοστάτησαν στην ίδρυση του λεγόμενου «ΚΚΕ Εσωτερικού».
*Αναδημοσίευση από το 902.gr
σεις, ξεπέρασε το 50%. Ήταν, δε, πολύ μεγαλύτερη, αφού μεγάλος αριθμός πολιτών δεν
είχε εγγραφεί στους εκλογικούς καταλόγους, ενώ πολλοί βασιλόφρονες διπλοψήφισαν. Εντούτοις, η Επιτροπή του ΟΗΕ διακήρυξε κυνικά ότι «το ποσοστό της αποχής της Αριστεράς δεν υπερέβαινε το 9,3%»! Στις εκλογές επικράτησε το Λαϊκό Κόμμα.
Ανήμερα των εκλογών, ομάδα ενόπλων καταδιωκόμενων αγωνιστών επιτέθηκε κατά
του Σταθμού Χωροφυλακής του Λιτόχωρου. Η ένοπλη διαμαρτυρία ενάντια στο αντιδ-ραστικό καθεστώς της τρομοκρατίας και της βίας και της εκλογικής νοθείας ήταν προ-ειδοποίηση προς την αντίδραση ότι δεν είναι δυνατό να δολοφονεί ατιμώρητα άοπλους πολίτες, γυναίκες και παιδιά.
Η απόφαση τότε του ΚΚΕ και του ΕΑΜ για αποχή αποτέλεσε έκτοτε διαχρονικό ζήτημα διαπάλης μέσα στο Κόμμα και πολεμικής απ’ έξω. Οι επικριτές του ΚΚΕ, παραβλέποντας
το πραγματικό πρόβλημα στην πολιτική του, δηλαδή τη μη τοποθέτηση του ζητήματος
της εξουσίας ως άμεσου πολιτικού καθήκοντος και άρα τη μη σύνδεση της αποχής με τη γενίκευση της ένοπλης πάλης, θεωρούν ως μέγα πολιτικό λάθος την αποχή από τις εκλο-
γές του 1946. Οι εκλογές αυτές χαρακτηρίστηκαν από αστικές και οπορτουνιστικές δυνά-
μεις ως η «μεγάλη ευκαιρία» ώστε το ΚΚΕ να διαδραματίσει ουσιαστικό ρόλο -όπως λένε- στο μεταπολεμικό αστικό πολιτικό σκηνικό. Για να στηρίξουν το σκεπτικό τους επικα-λούνται τη συμμετοχή των κομμουνιστικών κομμάτων στις κυβερνήσεις Εθνικής Ενότη-
τας, που σχηματίστηκαν σε σειρά από χώρες της δυτικής Ευρώπης, που ουσιαστικά βοήθησαν στην αποκατάσταση της σταθερότητας της εξουσίας του κεφαλαίου, όπως
και στον ισχυρισμό ότι μια πιθανή συνεργασία με το λεγόμενο «Κέντρο» θα μπορούσε
να αποκόψει τη λεγόμενη «Δεξιά» από το μονοπώλιο της εξουσίας.Ωστόσο, μια τέτοια προσέγγιση «ξεχνά» την κοινή ταξική ταυτότητα «Δεξιάς» - «Κέντρου», που αποδείχ-
θηκε τόσο από τη δραστηριότητα του Γεωργίου Παπανδρέου που στο όνομα της λαοκ-
ρατίας ξεκίνησε τα Δεκεμβριανά, όσο και από το ρόλο των μετεμφυλιακών κυβερνήσεων
του «Κέντρου».
Οι οπορτουνιστικές δυνάμεις που δρούσαν και στο εσωτερικό του Κόμματος δεν άσκη-
σαν κριτική στην αποχή με τη λογική της ανάγκης διάδοσης των θέσεων του ΚΚΕ για
πάλη με όλα τα μέσα, όπως έκανε αργότερα η 3η Συνδιάσκεψη του Κόμματος (1950). Αντίθετα, η κριτική τους συνιστούσε την προϋπόθεση της διατύπωσης του «ειρηνικού, δημοκρατικού δρόμου προς το σοσιαλισμό». Επρόκειτο στην ουσία για την προώθηση
μιας ρεφορμιστικής στρατηγικής στο κομμουνιστικό κίνημα, η οποία δε στηριζόταν στις ειδικές συνθήκες της μεταπολεμικής Ελλάδας (όπως υποστηρίζουν πολλοί από τους εισηγητές της), αλλά θεωρούσε ότι η ταξική πάλη στις σύγχρονες συνθήκες θα πρέπει
να διεξάγεται μέσα στα πλαίσια του αστικού κοινοβουλευτισμού, απαλλαγμένη από τη χρήση της επαναστατικής βίας. Αυτό αποδεικνύεται και από την πολιτική θεωρία και πρακτική όσων πρωταγωνίστησαν στην κριτική για την αποχή από τις εκλογές του 1946
και αργότερα (1968) πρωτοστάτησαν στην ίδρυση του λεγόμενου «ΚΚΕ Εσωτερικού».
*Αναδημοσίευση από το 902.gr
Σάββατο 30 Μαρτίου 2019
Μικρό απόσπασμα από την απολογία του Νίκου Μπελογιάννη...
"...Είμαι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και ακριβώς για την ιδιότητά μου αυτή δικάζομαι, γιατί το κόμμα μου παλεύει και χαράζει το δρόμο της Ειρήνης,
της Ανεξαρτησίας και της Ελευθερίας. Στο πρόσωπό μου δικάζεται η πολι-
τική του ΚΚΕ… Εάν έκανα δήλωση αποκήρυξης θα αθωωνόμουνα κατά
πάσα πιθανότητα μετά μεγάλων τιμών... Αλλά η ζωή μου συνδέεται με την
ιστορία του ΚΚΕ και τη δράση του... Δεκάδες φορές μπήκε μπροστά μου
το δίλημμα: Να ζω προδίδοντας τις πεποιθήσεις μου, την ιδεολογία μου,
είτε να πεθάνω, παραμένοντας πιστός σ' αυτές. Πάντοτε προτίμησα το
δεύτερο δρόμο και σήμερα τον ξαναδιαλέγω… Τα δικαστήριά σας είναι δικαστήρια σκοπιμότητας. Γι' αυτό δε ζητώ την επιείκειά σας.
Αντικρίζω την καταδικαστική σας απόφαση με περηφάνια και ηρεμία.
Με το κεφάλι ψηλά θα σταθώ μπροστά στο εκτελεστικό σας απόσπασμα..."
της Ανεξαρτησίας και της Ελευθερίας. Στο πρόσωπό μου δικάζεται η πολι-
τική του ΚΚΕ… Εάν έκανα δήλωση αποκήρυξης θα αθωωνόμουνα κατά
πάσα πιθανότητα μετά μεγάλων τιμών... Αλλά η ζωή μου συνδέεται με την
ιστορία του ΚΚΕ και τη δράση του... Δεκάδες φορές μπήκε μπροστά μου
το δίλημμα: Να ζω προδίδοντας τις πεποιθήσεις μου, την ιδεολογία μου,
είτε να πεθάνω, παραμένοντας πιστός σ' αυτές. Πάντοτε προτίμησα το
δεύτερο δρόμο και σήμερα τον ξαναδιαλέγω… Τα δικαστήριά σας είναι δικαστήρια σκοπιμότητας. Γι' αυτό δε ζητώ την επιείκειά σας.
Αντικρίζω την καταδικαστική σας απόφαση με περηφάνια και ηρεμία.
Με το κεφάλι ψηλά θα σταθώ μπροστά στο εκτελεστικό σας απόσπασμα..."
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)