Μάρτιν Λούθερ Κινγκ (Martin Luther King)...

Σαν σήμερα… 4 Απρίλη 1968, δολοφονείται από τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ 
και τη μαφία, ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ (Martin Luther King), πολιτικός αγωνιστής 
και ηγετική μορφή του κινήματος για τα δικαιώματα των μαύρων στις ΗΠΑ. 
Ήταν 39 χρόνων.

Κλιμάκωση της αντιλαϊκής επίθεσης και της εμπλοκής σε επικίνδυνα σχέδια...

ΚΚΕ: Η προσπάθεια του πρωθυπουργού στο υπουργικό συμβούλιο να καλλιεργήσει 
κλίμα αισιοδοξίας στο λαό, με τα χιλιοειπωμένα κλισέ περί «ανάκαμψης των δεικτών» 
και «ισχυρών διεθνών συμμάχων», θα ήταν αστεία αν δεν ήταν επικίνδυνη, ιδιαίτερα 
στη σημερινή συγκυρία.

Τον «καλύτερο εαυτό της» σχεδιάζει να δώσει η κυβέρνηση το αμέσως επόμενο διάσ-
τημα, για να προωθήσει τα αντιλαϊκά προαπαιτούμενα της τέταρτης «αξιολόγησης», 
όπως διαβεβαίωσε χτες ο πρωθυπουργός, μιλώντας στο υπουργικό συμβούλιο.
Σε ό,τι αφορά τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς 
στην ευρύτερη περιοχή, ο Αλ. Τσίπρας παρουσίασε την ΕΕ και το ΝΑΤΟ ως παράγοντες «σταθερότητας», καλλιεργώντας κλίμα εφησυχασμού στο λαό μπροστά σε επικίνδυνες εξελίξεις.
Η κυβέρνηση προσπαθεί να κρύψει ότι στο μεν πεδίο της οικονομίας η ολοκλήρωση του προγράμματος θα συνοδευτεί με την εφαρμογή παλιών και νέων αντιλαϊκών μέτρων, ενώ στα λεγόμενα «εξωτερικά» θέματα, η αναβάθμιση της ελληνικής συμμετοχής στους σχεδιασμούς ΝΑΤΟ - ΕΕ δεν αποτελεί ούτε προστασία για το λαό ούτε «ασπίδα» απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα.

*Από την κεντρική σελίδα του Ριζοσπάστη (4 Απρίλη 2018)

Οι έμποροι του θανάτου...

Αυτοί οι δύο σφαγείς, Νετανιάχου & Ερντογάν, σκίζουν τα ιμάτιά τους και αλληλο-κατηγορούνται για τα εγκλήματά, που έχουν διαπράξει κατά του Παλαιστινιακού 
λαού ο ένας και κατά του Τουρκικού και Κουρδικού λαού ο άλλος.
Την ίδια ώρα, που η "Διεθνής Κοινότητα" επέδειξε άκρατη "διακριτικότητα" στις 
λεηλασίες, στους βασανισμούς, στους βιασμούς στο Afrin
Την ίδια ώρα, που μένει "μαρμαρωμένη" μπροστά στην προχθεσινή σφαγή των Παλαιστινίων στη Γάζα
Την ίδια ώρα, που το Ισραήλ απορρίπτει την σύσταση του ΟΗΕ για διεξαγωγή 
ανεξάρτητης έρευνας για αυτήν τη σφαγή και
Την ίδια ώρα, που οι ΗΠΑ μπλοκάρουν την έκδοση ψηφίσματος καταδίκης του 
Ισραήλ από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ..
Ένας είναι ο δρόμος και τον έχει χαράξει η Ιστορία
Οι τύχες στα χέρια του Παλαιστινιακού και Κουρδικού λαού!
Διεθνιστική Αλληλεγγύη!
Ζήτω τα όπλα της Παλαιστινιακής Αντίστασης!

Της Αλέκας Ζορμπαλά από το "ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ"

3 Απρίλη 1948... Σχέδιο Μάρσαλ...

Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρι Τρούμαν υπογράφει το γνωστό «σχέδιο Μάρσαλ» υπό τον ψευδεπίγραφο τίτλο της χορήγησης «βοήθειας» στις χώρες που υπέστησαν τα δεινά του 
Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Το «Δόγμα Τρούμαν» και το «Σχέδιο Μάρσαλ» αποτέλεσαν τον «πρόλογο» της στήριξης του αστικού μεταπολεμικού καθεστώτος στην Ελλάδα, η οποία ολοκληρώθηκε με την έν-
ταξη της χώρας στο ΝΑΤΟ και την εγκατάσταση των αμερικανικών βάσεων στην Ελλάδα.
Το «Σχέδιο Μάρσαλ», το οποίο είναι αδιάσπαστο από το «Δόγμα Τρούμαν», αποτελούσε μια γιγαντιαία επιχείρηση αντεπαναστατικού πολέμου με διπλό στόχο: Από τη μια στρεφόταν εναντίον των επαναστατικών δυνάμεων στη Δυτική Ευρώπη και από την άλλη αποσκοπούσε στην πρόσδεση των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης στην ιμπεριαλιστική τροχιά με ταυτόχρονη απομόνωση της ΕΣΣΔ.
Η εξαγγελία των δύο αυτών προγραμμάτων συνοδεύθηκε από την όξυνση κλίματος αντι-κομμουνιστικής και αντισοβιετικής υστερίας, ενώ δεν πρέπει να λησμονείται ότι οι «ειδι-
κές συνθήκες» της Ελλάδας, δηλαδή ο αγώνας του ΔΣΕ, ήταν εκείνες που «τράβηξαν» το ενδιαφέρον του Τρούμαν. 

*Αναδημοσίευση από το 902.gr

Προετοιμασία εδάφους για "εθνική συναίνεση"...

Αν ρίξει κανείς μια πιο προσεκτική ματιά στην αρθρογραφία που φιλοξενεί ο Τύπος τις μέρες αυτές, σχετικά με την ανάγκη «εθνικής συναίνεσης», ενόψει των «αναταράξεων» 
που διαβλέπουν όλοι στα Ελληνοτουρκικά, θα δει να πυκνώνουν οι αναφορές για την ανάγκη να υπάρχει «συμπαγής εμπιστοσύνη της κοινωνίας», να «συγκροτηθεί το εσω-
τερικό εθνικό μέτωπο», να αντιστραφούν «η διάβρωση του πατριωτισμού, ο ανέξοδος εφησυχασμός της νεολαίας, η διάδοση ιδεολογημάτων χωρίς αντίκρισμα, οι διχαστικές τάσεις» και άλλα τέτοια. Είναι βέβαια πέρα από φανερό ότι οι αναφορές αυτές πληθαίνουν στο πλαίσιο της «προετοιμασίας εδάφους» που κάνουν τα αστικά επιτελεία, θέλοντας το λαό στοιχισμένο με την αστική τάξη και τους στόχους της, σε ένα ενδεχόμενο περαιτέρω κλιμάκωσης, ακόμα και θερμού επεισοδίου ή πολεμικής εμπλοκής. Ακριβώς αντίθετη όμως πρέπει να είναι η προετοιμασία του λαού: Η υπεράσπιση των συνόρων και της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας στην οποία πρέπει να μπουν μπροστά, καμία σχέση δεν έχει με 
τα συμφέροντα των καπιταλιστών. Οι εργαζόμενοι να μη δείξουν καμία εμπιστοσύνη στην αστική τάξη και στις κυβερνήσεις της.

*Σχόλιο στον Ριζοσπάστη της 3ης Απρίλη 2018

Επισκεφθείτε τη νέα ιστοσελίδα μας, "Με τις νότες και τους στίχους συντροφιά..." (https://notes-stixoi.blogspot.de)...

Κάποιοι από τους προγόνους μας (αυστραλοπίθηκοι), περπατούσαν όπως εμείς...

Οι προϊστορικοί άνθρωποι, εκατομμύρια χρόνια πριν από την εμφάνιση του σύγχρονου ανθρώπου, περπατούσαν όρθιοι ακριβώς όπως εμείς. Στο συμπέρασμα αυτό κατέληξε μελέτη Βρετανών ερευνητών. Πρόκειται για μια ανακάλυψη που έχει σημαντικές συνέ-
πειες στην καλύτερη κατανόηση της ανθρώπινης εξέλιξης και σημαίνει ότι οι πολύ μακ-
ρινοί μας πρόγονοι πιθανώς να μας έμοιαζαν περισσότερο από ότι πιστεύαμε μέχρι σή-μερα.

Εξάγοντας επιπρόσθετα στοιχεία από τα αχνάρια βημάτων που βρέθηκαν στο Λαετόλι 
της Βόρειας Τανζανίας και χρονολογούνται πριν από 3,66 εκατομμύρια χρόνια, οι αρχαιολόγοι του Πανεπιστημίου Μπόρνμουθ κατάφεραν να δείξουν ότι οι μακρινοί μας πρόγονοι είχαν αναπτύξει έναν βηματισμό παρόμοιο με αυτό του σύγχρονου ανθρώπου πολύ νωρίτερα από ότι είχαμε αρχικώς εκτιμήσει. Επειδή αυτός ο σύγχρονος βηματισμός περιορίζει σημαντικά τη σπατάλη ενέργειας, η νέα ανακάλυψη πρακτικά σημαίνει ότι 
όλοι ή κάποιοι από τους αυστραλοπίθηκους, που κατά πάσα πιθανότητα άφησαν τα ίχνη, 
θα είχαν την ικανότητα επιβίωσης, αναπαραγωγής και καλύτερης προσαρμογής συγκρι-
τικά με άλλα είδη που δεν είχαν αναπτύξει τον ίδιο βηματισμό. Επίσης, όπως φαίνεται, 
θα είχαν μεγαλύτερη ικανότητα απόκτησης τροφής και επέκτασης της περιοχής τους 
αλλά και των πόρων που διέθεταν. Όλα αυτά τα πλεονεκτήματα πιθανώς να βοήθησαν 
τους προγόνους μας να προσαρμόζονται με μεγαλύτερη ευκολία σε διαφορετικά οικο-συστήματα, κάτι που θα διαδραμάτισε κομβική σημασία στη γεωγραφική μας επέκταση.

Όσον αφορά την αναπαραγωγή, ο σύγχρονος βηματισμός θα παρήγε επιπρόσθετη ενέρ-γεια, κάτι που θα μπορούσε να σημαίνει ότι οι γυναίκες βρίσκονταν υπό μικρότερη διατ-ροφική ανάγκη αλλά και υπό λιγότερους στρεσογόνους παράγοντες και ότι τα μωρά γεν-νιούνταν βαρύτερα και έτσι είχαν μεγαλύτερες πιθανότητες επιβίωσης.

Τα ίχνη που μελέτησαν οι επιστήμονες του Πανεπιστημίου Μπόρνμουθ διατηρήθηκαν σε καλή κατάσταση εξαιτίας των ιδιαίτερων περιβαλλοντικών συνθηκών. Στην πραγματικό-τητα επιβίωσαν λόγω μιας ηφαιστειακής έκρηξης. Έτσι η σαβάνα, που συνήθως καλύπτε-
ται από χορτάρια, καλύφθηκε από μια λεπτή στρώση ηφαιστειακής τέφρας. Επίσης, τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο έβρεχε και έτσι πάνω στο στρώμα της τέφρας ήταν πολύ εύκολο να δημιουργηθούν τα αποτυπώματα των ποδιών. Τα επόμενα στρώματα τέφρας καλύψαν και προστάτευσαν τα αποτυπώματα μέχρι που τα ανακάλυψε κάποιος Βρετανός αρχαιολόγος πριν από 41 χρόνια και δημιούργησε τα προπλάσματα που μελετούν σήμερα 
οι Βρετανοί ειδικοί. Χάρη σε πολύ προηγμένες τεχνικές οι ειδικοί κατάφεραν να απομο-νώσουν τα αποτυπώματα κάθε ποδιού διαπιστώνοντας ότι είχαν να κάνουν με τις πατη-μασιές τεσσάρων, τουλάχιστον, αυστραλοπιθήκων. Από την ανάλυση των δεδομένων κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι τέσσερις πρόγονοί μας περπατούσαν όρθιοι στην καλυμ-μένη με τέφρα γη, πριν από 3,7 εκατομμύρια χρόνια.

Πηγή : science-technology

Οι κομμουνιστές απέναντι στη θρησκεία... (Άρθρο, το οποίο δημοσιεύτηκε στον Κυριακάτικο Ριζοσπάστη, στις 21 Μάη 2000)...

Οι κομμουνιστές όταν εξετάζουν το ζήτημα της θρησκείας δεν ξεχνούν το βασικό : 
Τις ταξικές (και συνεπώς εξαιρετικά κοσμικές) αναγκαιότητες που μετέτρεψαν τη 
θρησκεία σε πλευρά των καθορισμένων κοινωνικών σχέσεων, αλλά και σε «εργαλείο» αναπαραγωγής αυτών των σχέσεων.

«Πίστευε και μη ερεύνα»...

Όλες οι θρησκείες, και ο χριστιανισμός, διαπερνώνται από το εξής σχήμα: Πράγματι 
ο επίγειος βίος δεν είναι τόσο φιλικός με τον άνθρωπο, αλλά η δικαιοσύνη (κάποτε) θα 
αποκατασταθεί. Θα αποκατασταθεί, όμως, υπό ορισμένες προϋποθέσεις και - κυρίως - 
σε μια... άλλη ζωή. Ποια ζωή; Α, εδώ είναι που αρχίζουν τα «πίστευε και μη ερεύνα»...
Είναι προφανές ότι αυτό το στοιχείο, της μεταθανάτιας ανταμοιβής, που το προβάλλουν 
όλα τα θρησκευτικά δόγματα, γίνεται πολύ χρήσιμη δύναμη στα χέρια όσων θέλουν να περνούν «μπέικα» στον... μάταιο τούτο κόσμο. Ας το σκεφτούμε: Γιατί να αντιδρούν οι καταπιεζόμενοι εναντίον των καταπιεστών τους, αφού θα πάρουν την «εκδίκησή τους» στον... «παράδεισο»;
Εδώ θα δανειστούμε πάλι τη σκέψη του Λένιν, που, όπως σημείωνε, η θρησκεία καλλιερ-
γεί, στον στερημένο και εκμεταλλευόμενο αυτού του κόσμου, την παρηγοριά της επου-ράνιας ανταμοιβής, με ενέχυρο την καρτερικότητα για όσα υφίσταται επί της Γης. 
Όμως, και οι άλλοι δεν πάνε χαμένοι. Ειδικά «σε κείνους που ζουν από ξένη εργασία, η θρησκεία διδάσκει την αγαθοεργία στην επίγεια ζωή, προσφέροντάς τους μια πολύ φτη-
νή δικαίωση για όλη την εκμεταλλευτική τους ύπαρξη και πουλώντας τους σε συμφέρου-
σα τιμή εισιτήρια για την επουράνια μακαριότητα», όπως διαπίστωνε.

Θρησκεία «συμβατή» με τον καπιταλισμό...

Σε ό,τι αφορά ειδικά τον χριστιανισμό, ο Ένγκελς αναγνώριζε ότι στην «πρωτόγονη» 
φάση του «υπάρχουν άξια προσοχής σημεία προσέγγισης με το σύγχρονο εργατικό 
κίνημα». Εδώ, όμως σταματούν οι ομοιότητες.
Ο χριστιανισμός στην εξέλιξή του, με το «λυτρωτικό» του μήνυμα που ανάγεται στο «μεταθανάτιο υπερπέραν» (σε αντίθεση με το σοσιαλισμό, που, όπως έλεγε ο Ενγκελς, «κηρύττει» τη λύτρωση στον επίγειο κόσμο και στο μετασχηματισμό της κοινωνίας), αποτέλεσε «εργαλείο» αξιοποιήσιμο για τις κυρίαρχες τάξεις από την εποχή κιόλας της αρχαίας Ρώμης. Ο χριστιανισμός δεν επιλέχτηκε τυχαία (από θρησκεία των δούλων και 
των «μη εχόντων») να γίνει η επίσημη θρησκεία της αυτοκρατορίας του Καίσαρα και η επίσημη ιδεολογία του Μεσαίωνα...
Σε συνθήκες καπιταλισμού, ο χριστιανισμός αποδείχτηκε ακόμα πολυτιμότερος «σύμ-
μαχος» των εκμεταλλευτριών τάξεων. Ο Μαρξ εξηγούσε πως «ο χριστιανισμός με 
τη λατρεία του αφηρημένου ανθρώπου... αποτελεί την πιο κατάλληλη μορφή θρησκείας για μια κοινωνία εμπορευματοπαραγωγών». Ο λόγος είναι απλός : 
Ο καπιταλισμός, ως σύστημα παραγωγικών και κοινωνικών σχέσεων, που θέλει να επι-καλύπτεται η εκμεταλλευτική του φύση, βασιζόμενος στην απόκρυψη από τις μάζες εκεί-
νων των αναλυτικών ιστορικο-διαλεκτικών δυνατοτήτων που θα τους έδιναν τη «γνώση» 
για να δουν την ουσία του συστήματος, έχει την ανάγκη μιας «συμβατής» με το καπιτα- 
λιστικό σύστημα θρησκείας.

Ο καπιταλισμός έχει την ανάγκη μιας θρησκείας «συμβατής» με τον εαυτό του. 

Έχει ανάγκη μια θρησκεία που θα αναγκάζει τον άνθρωπο να προσκρούει πάνω σε ένα 
πέπλο φετιχισμού και ιδεοληψίας, ώστε η εξήγηση των υφιστάμενων κοινωνικών σχέσεων 
να εμποδίζεται από τις φαντασμαγορικές δοξασίες που κατατείνουν στο «ήταν θέλημα 
Θεού»... Έχει ανάγκη από μια θρησκεία που, όπως όλες οι θρησκείες, αλλά πιο εκλεπτυσ-
μένα, θα αξιοποιεί το φόβο του ανθρώπου απέναντι στο άγνωστο, θα δαιμονοποιεί τα φυ-
σικά και κοινωνικά φαινόμενα, θα «θεοποιεί» τις συμφορές της ανεργίας, της φτώχειας, 
της αρρώστιας κλπ. Όλα αυτά έχουν άλλα αίτια, φυσικά, πολύ διαφορετικά από το «αμαρ-
τωλό κρίμα», αλλά η θρησκεία τα χρησιμοποιεί. Στόχος είναι η άγνοια του ανθρώπου να 
μην αντικατασταθεί από τη γνώση, αλλά αντίθετα αυτή η άγνοια να γίνει η «μήτρα», για 
να γεννηθεί στη συνείδηση του ανθρώπου ο Θεός. Ο καπιταλισμός και κάθε εκμεταλλευ-
τικό σύστημα θέλει μια θρησκεία που θα δημιουργεί την ανάγκη της πίστης σε μια μετά 
θάνατον καλύτερη ζωή. Μια ζωή που θα κατακτηθεί, αφ' ενός μέσω της εξατομικευμένης 
«νηστείας και προσευχής» και αφ' ετέρου μέσω μιας κοινωνικής συμπεριφοράς του ατό-
μου που θα διέπεται είτε από την αρχή του «γύρνα και το άλλο μάγουλο» είτε από την 
αρχή του «κάνε ιερό πόλεμο» (Τζιχάντ), αλλά για τα συμφέροντα της επίγειας εξουσίας 
των κάθε λογής Αγιατολάχ...

Προϊόν και αντανάκλαση της οικονομικής καταπίεσης...

Στο 1ο Πανρωσικό Συνέδριο των Εργατών, ο Λένιν έλεγε ότι «η πιο βαθιά πηγή των 
θρησκευτικών προλήψεων είναι η εξαθλίωση και η αμάθεια. Αυτά πρέπει να καταπολεμήσουμε». Αλλά ο Λένιν δεν περιοριζόταν εκεί. Όπως σημείωνε, αν η παρα-
πάνω θέση δε συμπληρωθεί από τη θέση πως οι ρίζες της θρησκείας «στις σύγχρονες 
καπιταλιστικές χώρες είναι κύρια κοινωνικές», τότε θα συνιστά μια μεταφυσική εξήγηση 
της θρησκείας. Εξήγηση καλή για τους αστούς υλιστές, αλλά όχι για τους προλετάριους.

Αλλαγή της κοινωνίας, λοιπόν, είναι το ζητούμενο, πολύ περισσότερο σήμερα, στην εποχή 
της απίθανης προόδου της επιστήμης. Μιας προόδου, όμως, που δεν μπορεί από μόνη της 
να απελευθερώσει από τη «θρησκευτική καταπίεση της ανθρωπότητας (που) είναι απλώς 
προϊόν και αντανάκλαση της οικονομικής καταπίεσης στους κόλπους της κοινωνίας». 
Αλλωστε, πάλι ο Λένιν είχε διαγνώσει ότι «αντιδραστικές προσπάθειες γεννιούνται από 
την πρόοδο της επιστήμης». Αυτή είναι και η απάντηση στο εύλογο ερώτημα : Γιατί η 
πρόοδος της επιστήμης και της τεχνολογίας δεν επιφέρει αυτόματα την απαλλαγή από
τα δεσμά του θρησκευτικού μυστικισμού; Ούτε καν και σε αρκετούς από τους κατέχοντες 
τα επιστημονικά εφόδια; Μα, επειδή ακριβώς η πρόοδος αυτή δε συντελείται στο «κενό», 
αλλά μέσα σε συγκεκριμένα κοινωνικά πλαίσια και αποτελεί (και αυτή) όπλο στα χέρια 
των «ελέω Θεού» εκμεταλλευτών.
Πολύτιμη είναι επίσης η σκέψη του Πάβελ Γκούρεβιτς, που στο βιβλίο του «Οι θεοί ξανα-
ζούν», αναφερόμενος στην προσέγγιση του Λένιν, σημείωνε τη θέση του τελευταίου ότι η 
επίθεση των αντιδραστικών δυνάμεων και η προσωρινή τους νίκη οδηγεί σε προσπάθειες 
εκ μέρους της άρχουσας τάξης «να αναβιώσει τη θρησκεία, να αυξήσει την απαίτηση για 
θρησκεία, να ανακαλύψει θρησκεία, να μπολιάσει τους ανθρώπους με θρησκεία, ή να 
δυναμώσει την επιρροή της θρησκείας με νέες μορφές».

Πεδίο ταξικής πάλης...

Το πώς αντιμετωπίζεται το φαινόμενο του θρησκευτικού ανορθολογισμού είναι επίσης 
ένα από τα ερωτήματα που τίθενται.
Ο μαρξισμός - λενινισμός είναι σαφής: Η θρησκεία και δεν πρέπει, αλλά και δεν μπορεί 
να αντιμετωπιστεί ως υπό εξόντωση αντικείμενο. Όχι μόνο για λόγους σεβασμού απέναντι στο θρησκευτικό δικαίωμα του οιουδήποτε. Αλλά και γιατί μια τέτοια αντιμετώπιση θα ήταν, το λιγότερο, κουτή, αφού τα χιλιάδες χρόνια που η θρησκεία επηρεάζει τον άνθρωπο έχει γίνει μέρος της κληρονομιάς, των παραδόσεων και των αισθημάτων του (Δ. Κασιούρας, «Μαρξισμός και νεοορθόδοξοι», εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή»).
Επ' αυτού του ζητήματος η διατύπωση του Μαρξ είναι αξεπέραστη : «Η θρησκευτική αντανάκλαση του πραγματικού κόσμου μπορεί γενικά να εξαφανιστεί μόνο 
από τη στιγμή που οι σχέσεις της καθημερινής πρακτικής ζωής θα εκφράζουν 
για τους ανθρώπους καθημερινά καταφανείς λογικές σχέσεις μεταξύ τους και προς τη φύση(...) Οι πηγές της θρησκείας - τόνιζε - δε θα βρεθούν στον ουρανό, αλλά εδώ στη Γη. Μόλις αυτή η διαστρεβλωμένη πραγματικότητα, της οποίας 
η θρησκεία είναι αντανάκλαση, διαλυθεί, η τελευταία θα πεθάνει από φυσικό θάνατο».
Η υπέρβαση των θρησκευτικών προκαταλήψεων, επομένως, δε θα έρθει διά διαταγμάτων, αλλά μέσα από την οριστική ανατροπή των κοινωνικών συνθηκών, που αυτές γεννούν το έδαφος για μεταφυσική απόδραση από την πραγματικότητα. 
Οι άνθρωποι παύουν να έχουν την ανάγκη του Θεού, όταν πάρουν στα χέρια τους την υπό-θεση της ζωής τους. Προϋπόθεση γι' αυτό είναι να μάθουν ότι (πράγματι) μπορούν και ότι (πράγματι) πρέπει να γίνουν «κύριοι του εαυτού τους».
Συνεπώς, όπως συμπλήρωνε ο Λένιν, την ίδια ώρα που θα δίνουμε την καθημερινή και αναγκαία πάλη με τα καθαρά προπαγανδιστικά μέσα για «να διαλύσουμε τις θρησκευ-
τικές προλήψεις», πρέπει να προσανατολίζουμε κατάλληλα την πολιτική μας πά-λη. Και αυτό γιατί τελικά είναι «ανοησία» να μην αντιλαμβάνεσαι ότι «με κανε-νός είδους φυλλάδες και με κανενός είδους κήρυγμα δεν μπορείς να διαφωτίσεις το προλεταριάτο, αν δεν το διαφωτίσει η ίδια η πάλη του».

Μητροπολίτης Κοζάνης Ιωακείμ...

Σαν σήμερα... 2 Απρίλη 1962, πεθαίνει ο Μητροπολίτης Κοζάνης Ιωακείμ, στέλεχος του 
ΕΑΜ και εθνοσύμβουλος της ΠΕΕΑ. Μετά την απελευθέρωση αρνήθηκε να αναθεματίσει 
τους κομμουνιστές και διώχτηκε από την Εκκλησία...

*Από το 902.gr

Γιατί οι προγονοί μας εγκατέλειψαν την Αφρική πριν από περίπου 70.000 χρόνια;

Οι επιστήμονες είχαν διατυπώσει εδώ και χρόνια την υπόθεση ότι η Αφρική μπορεί 
να γνώρισε μεγάλες κλιματικές αλλαγές πριν από 70.000 χρόνια, ωστόσο νέα στοι-
χεία δείχνουν ότι το περιβάλλον γινόταν ολοένα και πιο εχθρικό, ωθώντας τελικά 
τους ανθρώπους στην αναζήτηση νέων, φιλικότερων τόπων διαμονής -στην ουσία, 
σε αναζήτηση πράσινων βοσκότοπων.
Οι ερευνητές ανέλυσαν δείγματα θαλάσσιου ιζήματος από τις ακτές της βορειοανα-
τολικής Αφρικής και ανακάλυψαν ότι η περιοχή υπέστη μεγάλες κλιματικές μεταβο-
λές, και μετά από μια φάση υψηλής υγρασίας γνώρισε μεγάλη, εκτεταμένη περίοδο ξηρασίας, μεγαλύτερη ακόμη και τα σημερινά δεδομένα, όπως περιγράφουν στην 
σχετική δημοσίευση τους.

Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου της Αριζόνα συνεργάστηκαν με το Lamont-Doherty 
Core Repository για να βρουν πυρήνες ιζημάτων από τη βορειοανατολική Αφρική ηλι-
κίας 55.000-70.000 ετών ή περίπου την περίοδο που σύμφωνα με τη γενετική έρευνα 
οι άνθρωποι μετανάστευσαν από την Αφρική στην Ευρασία.
Η ομάδα ανέλυσε δείγμα το οποίο είχε συλλεχθεί από το Κέρας της Αφρικής το 1965 
και ανακάλυψαν ότι περιείχε ιζήματα ηλικίας 200.000 ετών. Με αυτόν τον τρόπο κατάφεραν να προσδιορίσουν πώς άλλαξε το κλίμα την περίοδο εκείνη, καθώς μέχρι 
τώρα δεν υπήρχαν στοιχεία. Η ομάδα συνέλεξε δείγματα από τον πυρήνα ανά δέκα εκατοστά, που αντιπροσωπεύουν περιόδους περίπου 1.600 ετών. Οι ερευνητές ανα-
ζήτησαν χημικές ουσίες που αποκαλούνται αλκενόνες και παράγονται από ένα συγ-κεκριμένο είδος θαλάσσιων φυτικών μικροοργανισμών. Η αλλαγή στη σύνθεσή τους σχετίζεται με τη θερμοκρασία του νερού.
Η ομάδα ανέλυσε επίσης αρχαίο κερί φύλλων, που είχαν παρασυρθεί στον ωκεανό 
και το οποίο βοήθησε στον προσδιορισμό του μοντέλου βροχοπτώσεων εκείνης της περιόδου.

Η έρευνά αποκάλυψε ότι το κλίμα άλλαξε και έγινε ψυχρότερο και ξηρότερο.
«Υπήρχε πάντα το ερώτημα κατά πόσον η κλιματική αλλαγή επέδρασε ως τη χρονική 
στιγμή που το είδος μας εγκατέλειψε την Αφρική», είπε η Τζέσικα Τιέρνι, αναπληρώτ-
ρια καθηγήτρια Γεωεπιστημών του Πανεπιστημίου της Αριζόνα.
«Τα στοιχεία μας δείχνουν ότι όταν οι περισσότεροι του είδους μας εγκατέλειψαν την Αφρική, επικρατούσε ξηρασία κι όχι υγρασία στο βορειοανατολικό της τμήμα.»

*Πηγή πληροφοριών : ldeo.columbia.edu

Ο Καρλ Μαρξ και ο Β.Ι.Λένιν... για την πάλη των τάξεων...

Ο Λένιν, επισημαίνοντας το καίριο σημείο διαφοροποίησης του μαρξιστή από το δήθεν μαρξιστή, υποστήριζε ότι : 
«Μαρξιστής είναι μόνο εκείνος που επεκτείνει την αναγνώριση της πάλης των τάξεων ως την αναγνώριση της δικτατορίας του προλεταριάτου. Εδώ βρίσκε-
ται η βαθύτερη διαφορά του μαρξιστή από το μικρό (μα, και μεγάλο) αστό 
της αράδας. Πάνω σ' αυτή τη λυδία λίθο, πρέπει να δοκιμάζουμε την πραγμα-
τική κατανόηση και παραδοχή του μαρξισμού» ("Άπαντα", τόμος 33, σελίδα 34).

Αυτή η επισήμανση εναρμονίζεται απολύτως με την εκτίμηση του ίδιου του Μαρξ για το καινούριο που έφερε το έργο του, εκείνη τη συγκεκριμένη περίοδο, στην κατανόηση της ιστορικής κίνησης. Το 1852, τέσσερα χρόνια μετά την πρωτοδημοσίευση του Μανιφέστου, 
ο Μαρξ υπογράμμιζε πως δεν του ανήκει η τιμή της ανακάλυψης της ύπαρξης και πάλης 
των τάξεων στον καπιταλισμό. Αυτό το είχαν κάνει πριν από τον ίδιο αστοί ιστορικοί και οικονομολόγοι. 
«Ότι καινούριο έκανα εγώ ήταν να αποδείξω : 1) ότι η ύπαρξη των τάξεων συν-δέεται απλώς με ορισμένες ιστορικές φάσεις ανάπτυξης της παραγωγής, 2) ότι 
η ταξική πάλη οδηγεί αναγκαστικά στη δικτατορία του προλεταριάτου, 3) ότι η ίδια αυτή η δικτατορία αποτελεί μονάχα το πέρασμα στην κατάργηση όλων των τάξεων και σε μιαν αταξική κοινωνία...» ("Διαλεχτά Έργα", τόμος 2, σελίδα 530).

Οι φανφαρόνοι «επαναστάτες»…

Γεμάτος ο κόσμος με φανφαρόνους «επαναστάτες»…
Για όλους αυτούς... Άγνωστος ο μαρξισμός, ξένες ιδεολογίες ο διαλεκτικός υλισμός,
ο ιστορικός υλισμός και ο προλεταριακός διεθνισμός… και πολλές φορές, άγνωστος
και ο στοιχειώδης σεβασμός απέναντι στους ανθρώπους του μόχθου, αλλά ακόμα
και ο σεβασμός απέναντι σε ολόκληρους λαούς...
Όπου κι αν στρέψεις το βλέμμα, η ψευτοεπαναστατική μικροαστική κατάντια και 
η οπορτουνιστική κατρακύλα δίνουν τη δική της παράσταση… και οι φανφαρόνοι 
«επαναστάτες» καμαρωτοί πρωταγωνιστές...

Κοσμάς Λεοντιάδης

1η Απρίλη 1955... Έναρξη του ένοπλου αγώνα της αντικομμουνιστικής και εθνικιστικής Οργάνωσης Κυπρίων Αγωνιστών (ΕΟΚΑ)...

Η ΕΟΚΑ, που στόχο είχε την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, είχε έντονο αντικομμου-νιστικό και εθνικιστικό χαρακτήρα.
Τα σχέδια ίδρυσης της οργάνωσης εξυφαίνονταν ήδη από το 1950 με την ενεργή στήριξη μερίδας της ελληνικής αστικής τάξης. 
Επικεφαλής της υπήρξε ο Γεώργιος Γρίβας, ο οποίος στην κατοχή είχε δράση ως αρχηγός της αντικομμουνιστικής οργάνωσης Χ, ενώ τη συγ-κατάθεσή του είχε δώσει και ο Αρχιε-πίσκοπος Μακάριος.
Η πάλη της ΕΟΚΑ δεν στηριζόταν στο μαζικό ένοπλο αγώνα. Τη δύναμή της αποτελούσαν λίγες εκατοντάδες ενόπλων, σαμποτέρ και εκτελεστών, ενώ στο στόχαστρό της βρέθηκαν τουρκοκύπριοι, αλλά και συνδικαλιστές, μέλη και στελέχη του ΑΚΕΛ. Η δράση της ΕΟΚΑ και της ΒΟΛΚΑΝ (τουρκοκυπριακή εθνικιστική οργάνωση) συντέλεσε στην έξαψη του εθνικιστικού μίσους, το οποίο ο βρετανικός ιμπεριαλισμός αξιοποίησε στο έπακρο στα πλαίσια της προώθησης της δικής του πολιτικής υπαγόρευσης λύσεων κατά τα στρατηγικά του συμφέροντα.

*Αναδημοσίευση από το 902.gr