Το παράδειγμα της Χιλής... Ανάπτυξη ναι, αλλά για ποιόν;

Μπορεί τα καθεστωτικά ΜΜΕ, έντυπα και ηλεκτρονικά, να μην αναφέρουν το 
παραμικρό, όμως ο λαός της Χιλής εξακολουθεί καθημερινά να βρίσκεται στους 
δρόμους, αγωνιζόμενος για την ανατροπή της φασιστικής κυβέρνησης της χώρας 
του, αντιμετωπίζοντας μια απίστευτη σε βαρβαρότητα κρατική καταστολή.

Εδώ να κάνουμε μια επισήμανση που έχει περάσει εντελώς απαρατήρητη. 
Το κράτος αυτό της Λατινικής Αμερικής είναι μια αρκετά πλούσια χώρα με πολλές 
πλουτοπαραγωγικές πηγές.
Είναι ένα κράτος με τους καλύτερους οικονομικούς δείκτες στη Νότια Αμερική. 
Έχει πολύ μικρό εξωτερικό χρέος και οι στατιστικές αναφέρουν ότι διαθέτει το 
υψηλότερο κατά κεφαλήν ΑΕΠ στην περιοχή, έχοντας ανάπτυξη 4% για το 2018.
Στην χώρα αυτή, λοιπόν. που έγινε "εργαστήρι του νεοφιλελευθερισμού" και απο-
τέλεσε το πειραματόζωο για την ελεύθερη οικονομία της αγοράς, από την εποχή 
του Πινοσέτ, συμβαίνει το εξής. Τα πάντα είναι ιδιωτικά. (ενέργεια, νερό, εκπαί-
δευση, υγεία κλπ) και το κράτος δεν έχει κανένα ρόλο εκτός να καταστέλλει τις 
λαϊκές αντιδράσεις. 
Κι αυτό γιατί στην χώρα αυτή, ενώ μια χούφτα καπιταλιστές είναι δισεκατομμυ-
ριούχοι -όπως και ο πρόεδρος της Χιλής Σεμπαστιάν Πινιερα- ο λαός ζει στην 
φτώχεια και την μιζέρια. 
Η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων αμείβεται με μικτές αποδοχές 400 
ευρώ, ενώ στην ίδια κατάσταση βρίσκονται και οι συνταξιούχοι αφού οι συντάξεις 
τους δεν υπερβαίνουν το 38% των εισφορών τους .
Μάλιστα τις συντάξεις  διαχειρίζονται ιδιωτικές εταιρείες βάσει ενός συστήματος 
που εγκαθίδρυσε η χούντα του Πινοτσέτ, και καμιά πολιτική ηγεσία μέχρι σήμερα 
δεν τόλμησε να αλλάξει από το 1982 που εφαρμόστηκε.
Έτσι, οι πληβείοι μοιράζονται το 2% του πλούτου που παράγεται στην χώρα και 
μια δράκα πλουτοκρατών καρπώνεται όσα παράγει η εργατική τάξη. 

*Απόσπασμα από άρθρο το οποίο δημοσιεύθηκε στο "ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ"