Τα σύνορα ανάμεσα στο Δυτικό και στο Ανατολικό Βερολίνο , που ας υπενθυμίσουμε
βρισκόταν ολόκληρο στο έδαφος της Λαϊκής Γερμανίας, έκλεισαν στις αρχές Αυγού-
στου 1961. Μέχρι τότε και επί 12 χρόνια τα σύνορα δεν ήταν ασφαλισμένα, ούτε καν
υπό έλεγχο. Περνούσαν μέσα από δρόμους, συγκροτήματα σπιτιών, κήπους και
υδάτινους δρόμους. Μισό εκατομμύριο άνθρωποι τα διάβαιναν καθημερινά.
Αλλά το Δυτικό Βερολίνο ήταν η πόλη-μέτωπο του ψυχρού πολέμου που ξεκίνησε
ο ιμπεριαλισμός. Ήταν "το παλούκι στο κρέας της Ανατολής", όπως ειπώθηκε
χαρακτηριστικά. Εκεί δρούσαν πάνω από 80 οργανώσεις κατασκοπείας και
τρομοκρατίας. Από εκεί γινόταν κερδοσκοπία με το νόμισμα, ενώ είχαν εγκατασ-
ταθεί και γραφεία για τη στρατολογία εργατικών δυνάμεων από τη Λαϊκή Γερμανία,
κανονικό ανθρωποεμπόριο με "κεφαλική τιμή".
Στις 10 Ιούλη 1961, ο δυτικογερμανικός Τύπος απαιτούσε κατά της Λαϊκής Γερμανίας
"να χρησιμοποιηθούν όλα τα μέσα του ψυχρού πολέμου, του πολέμου των νεύρων και
του πολέμου των πυροβολισμών... Γι' αυτό, δεν χρειάζονται μόνο συμβατικές στρατιω-
τικές δυνάμεις και εξοπλισμοί, αλλά και η υπονόμευση, η θέρμανση της εσωτερικής
αντίστασης, η δουλειά στην παρανομία, η αποσύνθεση της εξουσίας, το σαμποτάζ,
η διατάραξη των συγκοινωνιών και της οικονομίας, η ανυπακοή, η ανταρσία...".
Λίγες μέρες αργότερα ο Δυτικογερμανός υπουργός Ερνστ Λέμερ έσπευσε στο Δυτικό
Βερολίνο , για να κατευθύνει τη διεξαγωγή του ψυχολογικού πολέμου. Ταυτόχρονα
σαμποτέρ έβαλαν φωτιές σε εγκαταστάσεις του Ανατ. Βερολίνου , στο σταθμό του
ηλεκτρικού της πόλης, στη λεωφόρο Λένιν και στο Πανεπιστήμιο Χούμπολτ.
Ήταν εκείνες τις μέρες που το ΝΑΤΟ στην Κεντρική Ευρώπη τέθηκε σε κατάσταση
συναγερμού και τα τανκς του μπήκαν στο έδαφος της Λαϊκής Γερμανίας. Ήταν την
ίδια περίοδο που ο τότε υπουργός Άμυνας της Δυτικής Γερμανίας Φραντς Γιόζεφ
Στράους δήλωνε ότι πρέπει να είναι κανείς προετοιμασμένος για ένα είδος εμφυλίου
πολέμου στη Γερμανία!
Στις 11 Αυγούστου 1961 η βουλή της Λαϊκής Γερμανίας έδωσε εντολή στην κυβέρνηση
να πάρει όλα τα απαραίτητα μέτρα για τη διασφάλιση της ειρήνης και της ασφάλειας
του σοσιαλισμού. Τη νύχτα της 12 με 13 Αυγούστου τα σύνορα έκλεισαν.
Την ύψωση του τείχους την επέβαλε ο ιμπεριαλισμός.
Ο σοσιαλισμός του 20ού αιώνα, στη Σοβιετική Ένωση και στις άλλες χώρες της Ανα-
τολικής Ευρώπης, δεν ήταν μια κοινωνία χωρίς αδυναμίες και ελλείψεις. Επιπλέον,
λαθεμένες στρατηγικές επιλογές, ιδιαίτερα τη δεκαετία του '50 και του '60 και
κορυφώθηκαν στην πορεία, οδήγησαν στην καταστροφή της εργατικής εξουσίας.
Η ανατροπή του σοσιαλισμού έγινε δυνατή πρώτα απ' όλα επειδή υιοθετήθηκαν
νόμοι της λεγόμενης "ελεύθερης αγοράς".
Το ΚΚΕ μελέτησε τα λάθη που έγιναν και άσκησε κριτική. Δεν πέταξε το παιδί μαζί
με τα νερά, όπως κάνουν οι οπορτουνιστές. Έβγαλε διδάγματα, με σκοπό να διεξαχ-
θεί από καλύτερες θέσεις η εργατική και λαϊκή πάλη σήμερα.
Απευθύνουμε κάλεσμα στην εργατική τάξη και στα λαϊκά στρώματα να αναζητούν
την αλήθεια για το σοσιαλισμό, προσπερνώντας τις αντικομμουνιστικές κραυγές, τις
"θεωρίες" που ταυτίζουν το φασισμό με το σοσιαλισμό. Καλούμε να συσπειρωθούν
στο πλάι των κομμουνιστών, για τα δικαιώματά τους. Να παλέψουν γι' αυτό που
τρέμουν και στο άκουσμά του οι ιμπεριαλιστές, γι' αυτό που στέλνουν σε δίκες
κομμουνιστές, ενώ απαγορεύουν και τη δράση τους σε μία σειρά χώρες...
*Απόσπασμα από άρθρο το οποίο δημοσιεύθηκε στον Ριζοσπάστη στις 12 Νοέμβρη
2009
βρισκόταν ολόκληρο στο έδαφος της Λαϊκής Γερμανίας, έκλεισαν στις αρχές Αυγού-
στου 1961. Μέχρι τότε και επί 12 χρόνια τα σύνορα δεν ήταν ασφαλισμένα, ούτε καν
υπό έλεγχο. Περνούσαν μέσα από δρόμους, συγκροτήματα σπιτιών, κήπους και
υδάτινους δρόμους. Μισό εκατομμύριο άνθρωποι τα διάβαιναν καθημερινά.
Αλλά το Δυτικό Βερολίνο ήταν η πόλη-μέτωπο του ψυχρού πολέμου που ξεκίνησε
ο ιμπεριαλισμός. Ήταν "το παλούκι στο κρέας της Ανατολής", όπως ειπώθηκε
χαρακτηριστικά. Εκεί δρούσαν πάνω από 80 οργανώσεις κατασκοπείας και
τρομοκρατίας. Από εκεί γινόταν κερδοσκοπία με το νόμισμα, ενώ είχαν εγκατασ-
ταθεί και γραφεία για τη στρατολογία εργατικών δυνάμεων από τη Λαϊκή Γερμανία,
κανονικό ανθρωποεμπόριο με "κεφαλική τιμή".
Στις 10 Ιούλη 1961, ο δυτικογερμανικός Τύπος απαιτούσε κατά της Λαϊκής Γερμανίας
"να χρησιμοποιηθούν όλα τα μέσα του ψυχρού πολέμου, του πολέμου των νεύρων και
του πολέμου των πυροβολισμών... Γι' αυτό, δεν χρειάζονται μόνο συμβατικές στρατιω-
τικές δυνάμεις και εξοπλισμοί, αλλά και η υπονόμευση, η θέρμανση της εσωτερικής
αντίστασης, η δουλειά στην παρανομία, η αποσύνθεση της εξουσίας, το σαμποτάζ,
η διατάραξη των συγκοινωνιών και της οικονομίας, η ανυπακοή, η ανταρσία...".
Λίγες μέρες αργότερα ο Δυτικογερμανός υπουργός Ερνστ Λέμερ έσπευσε στο Δυτικό
Βερολίνο , για να κατευθύνει τη διεξαγωγή του ψυχολογικού πολέμου. Ταυτόχρονα
σαμποτέρ έβαλαν φωτιές σε εγκαταστάσεις του Ανατ. Βερολίνου , στο σταθμό του
ηλεκτρικού της πόλης, στη λεωφόρο Λένιν και στο Πανεπιστήμιο Χούμπολτ.
Ήταν εκείνες τις μέρες που το ΝΑΤΟ στην Κεντρική Ευρώπη τέθηκε σε κατάσταση
συναγερμού και τα τανκς του μπήκαν στο έδαφος της Λαϊκής Γερμανίας. Ήταν την
ίδια περίοδο που ο τότε υπουργός Άμυνας της Δυτικής Γερμανίας Φραντς Γιόζεφ
Στράους δήλωνε ότι πρέπει να είναι κανείς προετοιμασμένος για ένα είδος εμφυλίου
πολέμου στη Γερμανία!
Στις 11 Αυγούστου 1961 η βουλή της Λαϊκής Γερμανίας έδωσε εντολή στην κυβέρνηση
να πάρει όλα τα απαραίτητα μέτρα για τη διασφάλιση της ειρήνης και της ασφάλειας
του σοσιαλισμού. Τη νύχτα της 12 με 13 Αυγούστου τα σύνορα έκλεισαν.
Την ύψωση του τείχους την επέβαλε ο ιμπεριαλισμός.
Ο σοσιαλισμός του 20ού αιώνα, στη Σοβιετική Ένωση και στις άλλες χώρες της Ανα-
τολικής Ευρώπης, δεν ήταν μια κοινωνία χωρίς αδυναμίες και ελλείψεις. Επιπλέον,
λαθεμένες στρατηγικές επιλογές, ιδιαίτερα τη δεκαετία του '50 και του '60 και
κορυφώθηκαν στην πορεία, οδήγησαν στην καταστροφή της εργατικής εξουσίας.
Η ανατροπή του σοσιαλισμού έγινε δυνατή πρώτα απ' όλα επειδή υιοθετήθηκαν
νόμοι της λεγόμενης "ελεύθερης αγοράς".
Το ΚΚΕ μελέτησε τα λάθη που έγιναν και άσκησε κριτική. Δεν πέταξε το παιδί μαζί
με τα νερά, όπως κάνουν οι οπορτουνιστές. Έβγαλε διδάγματα, με σκοπό να διεξαχ-
θεί από καλύτερες θέσεις η εργατική και λαϊκή πάλη σήμερα.
Απευθύνουμε κάλεσμα στην εργατική τάξη και στα λαϊκά στρώματα να αναζητούν
την αλήθεια για το σοσιαλισμό, προσπερνώντας τις αντικομμουνιστικές κραυγές, τις
"θεωρίες" που ταυτίζουν το φασισμό με το σοσιαλισμό. Καλούμε να συσπειρωθούν
στο πλάι των κομμουνιστών, για τα δικαιώματά τους. Να παλέψουν γι' αυτό που
τρέμουν και στο άκουσμά του οι ιμπεριαλιστές, γι' αυτό που στέλνουν σε δίκες
κομμουνιστές, ενώ απαγορεύουν και τη δράση τους σε μία σειρά χώρες...
*Απόσπασμα από άρθρο το οποίο δημοσιεύθηκε στον Ριζοσπάστη στις 12 Νοέμβρη
2009
Ο αντικομμουνισμός τους δεν έχει όρια.... Βασιλική από Μόναχο.
ΑπάντησηΔιαγραφή