Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2020
19 Νοέμβρη 1999... Επίσκεψη Κλίντον στην Αθήνα...
Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπιλ Κλίντον, επισκέπτεται για 24 ώρες την Ελλάδα.
Οι διαδηλωτές, οι οποίοι αψηφούν την εντολή «στρατιωτικού νόμου» που έχει
ουσιαστικά κηρύξει στην πρωτεύουσα η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, προσπαθούν
να κάνουν πορεία προς την αμερικανική πρεσβεία, αλλά εμποδίζονται και
δέχονται επίθεση από τα ΜΑΤ που επί ώρες βιαιοπραγούν εναντίον τους.
Οι διαδηλωτές, οι οποίοι αψηφούν την εντολή «στρατιωτικού νόμου» που έχει
ουσιαστικά κηρύξει στην πρωτεύουσα η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, προσπαθούν
να κάνουν πορεία προς την αμερικανική πρεσβεία, αλλά εμποδίζονται και
δέχονται επίθεση από τα ΜΑΤ που επί ώρες βιαιοπραγούν εναντίον τους.
*Αναδημοσίευση από το 902.gr
Τζο Χιλ (Joe Hill) (1879 - 1915)...
Σαν σήμερα... 19 Νοέμβρη 1915, δολοφονήθηκε από τους καπιταλιστές των
ΗΠΑ, ο Τζο Χιλ (Joe Hill), ποιητής και τραγουδοποιός, ηγετικό στέλεχος των «Βιομηχανικών Εργατών του Κόσμου» (IWW), των οποίων τα μέλη έγιναν
γνωστά με το παρατσούκλι «Wobblies»...
19 Νοέμβρη 1948... Οδηγείται στο εκτελεστικό απόσπασμα, ο Νίκος Γόδας… ένας ήρωας της εργατικής τάξης, ένας κομμουνιστής… που αγάπησε πολύ τον Ολυμπιακό...
Ο Νίκος Γόδας γεννήθηκε το 1921 στο Αϊβαλί και η Μικρασιατική καταστροφή τον
έστειλε μαζί με την οικογένειά του, πρώτα στη Μυτιλήνη, μετά στην Κρήτη και τελικά
στην Κοκκινιά.
Υπήρξε βασικός ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού, ο οποίος ήταν η μεγάλη του αγάπη.
Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής οργανώνεται στο ΕΑΜ και γίνεται μέλος του
έστειλε μαζί με την οικογένειά του, πρώτα στη Μυτιλήνη, μετά στην Κρήτη και τελικά
στην Κοκκινιά.
Υπήρξε βασικός ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού, ο οποίος ήταν η μεγάλη του αγάπη.
Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής οργανώνεται στο ΕΑΜ και γίνεται μέλος του
ΚΚΕ. Υπήρξε μαχητής του ΕΛΑΣ, μέλος του 5ου Επίλεκτου Λόχου του στην Κοκκινιά και έδωσε το παρών σε πολλές μάχες και σε όλους τους αγώνες για τη λευτεριά και την κοι-
νωνική αλλαγή.
Στις αρχές του 1945 και λίγο μετά την υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας, ο Νίκος αρρωσταίνει από πνευμονία, επιστρέφει στην Αθήνα όπου συλλαμβάνεται και οδηγείται αρχικά στις φυλακές της Αίγινας (όπου έπαιζε μπάλα στην ποδοσφαιρική ομάδα που
είχαν συστήσει οι φυλακισμένοι) και κατόπιν στην απομόνωση των φυλακών της Κέρκυ-
ρας, καταδικασμένος σε θάνατο.
Στις 19 Νοέμβρη του 1948, ο Νίκος Γόδας, οδηγείται στο εκτελεστικό απόσπασμα, μπρο-
στά στο λιμάνι της Κέρκυρας, στο νησάκι Λαζαρέτο.
Η τελευταία του επιθυμία, που έγινε και πραγματικότητα, ήταν να φορέσει τη φανέλα
της αγαπημένης του ομάδας, του Ολυμπιακού...
«Να μου ρίξετε και να με δολοφονήσετε με τη φανέλα του Ολυμπιακού, και να
μη μου δέσετε τα μάτια, για να βλέπω τα χρώματα της ομάδας μου πριν από τη χαριστική βολή», είπε στους δεσμώτες του.
Λίγο πριν τον εκτελέσουν φώναξε προς τους συγκρατούμενους του : «Νενικήκαμεν…
ζήτω οι Ολυμπιονίκες του σοσιαλισμού. Γεια σας, συναθλητές μου».
Στην ίδια ομάδα του Ολυμπιακού, συμπαίκτες με τον Νίκο Γόδα, ήταν ακόμα πολλοί αγωνιστές, Επονίτες και Ελασίτες, όπως : ο Μίμης Αποστολόπουλος, ο Γιάννης Φερλεμής,
ο Ανδρέας Μουράτης (ο θρυλικός Μιζούρι), ο Μιχάλης Αναματερός (σκοτώθηκε το 1944, πολεμώντας τους Άγγλους και τους ταγματασφαλίτες) και ακόμα ο Γιώργος Δαρίβας (Λορέντσι), ο Ηλίας Μαλαμόπουλος, ο Νίκος Πολίτης και ο Διονύσης Γεωργάτος, οι οποίοι μαζί με χιλιάδες άλλους αγωνιστές οδηγήθηκαν για τη δράση τους και τα πιστεύω τους στο κολαστήριο της Μακρονήσου...
Τιμή και δόξα στους ήρωες της εργατικής τάξης και σε όλους τους λαϊκούς αγωνιστές...
Κοσμάς Λεοντιάδης
Στις αρχές του 1945 και λίγο μετά την υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας, ο Νίκος αρρωσταίνει από πνευμονία, επιστρέφει στην Αθήνα όπου συλλαμβάνεται και οδηγείται αρχικά στις φυλακές της Αίγινας (όπου έπαιζε μπάλα στην ποδοσφαιρική ομάδα που
είχαν συστήσει οι φυλακισμένοι) και κατόπιν στην απομόνωση των φυλακών της Κέρκυ-
ρας, καταδικασμένος σε θάνατο.
Στις 19 Νοέμβρη του 1948, ο Νίκος Γόδας, οδηγείται στο εκτελεστικό απόσπασμα, μπρο-
στά στο λιμάνι της Κέρκυρας, στο νησάκι Λαζαρέτο.
Η τελευταία του επιθυμία, που έγινε και πραγματικότητα, ήταν να φορέσει τη φανέλα
της αγαπημένης του ομάδας, του Ολυμπιακού...
«Να μου ρίξετε και να με δολοφονήσετε με τη φανέλα του Ολυμπιακού, και να
μη μου δέσετε τα μάτια, για να βλέπω τα χρώματα της ομάδας μου πριν από τη χαριστική βολή», είπε στους δεσμώτες του.
Λίγο πριν τον εκτελέσουν φώναξε προς τους συγκρατούμενους του : «Νενικήκαμεν…
ζήτω οι Ολυμπιονίκες του σοσιαλισμού. Γεια σας, συναθλητές μου».
Στην ίδια ομάδα του Ολυμπιακού, συμπαίκτες με τον Νίκο Γόδα, ήταν ακόμα πολλοί αγωνιστές, Επονίτες και Ελασίτες, όπως : ο Μίμης Αποστολόπουλος, ο Γιάννης Φερλεμής,
ο Ανδρέας Μουράτης (ο θρυλικός Μιζούρι), ο Μιχάλης Αναματερός (σκοτώθηκε το 1944, πολεμώντας τους Άγγλους και τους ταγματασφαλίτες) και ακόμα ο Γιώργος Δαρίβας (Λορέντσι), ο Ηλίας Μαλαμόπουλος, ο Νίκος Πολίτης και ο Διονύσης Γεωργάτος, οι οποίοι μαζί με χιλιάδες άλλους αγωνιστές οδηγήθηκαν για τη δράση τους και τα πιστεύω τους στο κολαστήριο της Μακρονήσου...
Τιμή και δόξα στους ήρωες της εργατικής τάξης και σε όλους τους λαϊκούς αγωνιστές...
Κοσμάς Λεοντιάδης
Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2020
18 και 19 Νοεμβρίου 1973, πραγματοποιούνται μια σειρά διαδηλώσεις και συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας για το ματοκύλισμα του Πολυτεχνείου. Στις συγκρούσεις με την αστυνομίας, πολλοί τραυματίστηκαν, ενώ συνεχίστηκαν και οι συλλήψεις...
Στην ανακοίνωση του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ τονίζονταν μεταξύ άλλων πως...
«Το μαχητικό λαϊκό ξέσπασμα αυτών των ημερών έδειξε πόσο γυμνή από λαϊκό έρεισμα παραμένει η δικτατορία. Πόσο αβυσσαλέο μίσος για τους τυράννους
και πόσος πόθος για τη λευτεριά, για την απαλλαγή από την αμερικανοκρατία,
για την εθνική ανεξαρτησία συμπυκνώθηκε στην ψυχή του λαού».
Σαν σήμερα... 18 Νοέμβρη 1962, πέθανε ένας λαμπρός φυσικός επιστήμονας... ο Δανός Νιλς Μπορ (Niels Bohr) (1885 - 1962 κ.ε)...
*Διαβάστε την αναλυτική βιογραφία του, στην ανάρτηση της ιστοσελίδας μας "Ταξίδια του
νου..."
νου..."
Πωλ Ελυάρ (Eugène Émile Paul Grindel) (1895 - 1952)...
Σαν σήμερα... 18 Νοέμβρη 1952, πεθαίνει ο Γάλλος κομμουνιστής ποιητής Πωλ Ελυάρ.
Επισκεπτόμενος την Ελεύθερη Ελλάδα το καλοκαίρι του 1949 θα γράψει απευθυνόμενος στους μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας :
«Το Βίτσι και ο Γράμμος, οι δυο αυτές κορφές του λεύτερου κόσμου, δεν είναι καθόλου πιο κάτω από κει που τις είχε βάλει η φαντασία μου. Αντίθετα, γιατί
είδα εκεί τους μαχητές που τις στολίζουν με τον απίστευτο ηρωισμό τους, τους μαχητές πούναι η φωτιά των βουνών και ολόκληρης της Ελλάδας, τιμή για τον πολιτισμένο κόσμο που δε θέλει να πεθάνει κάτω απ' την ασφυκτική πίεση μιας μειοψηφίας εκμεταλλευτών, εμπρηστών του πολέμου. Ο ήλιος και η γης είναι ολότελα δικοί τους.
Αδελφοί μου, αδελφές μου με το καλοσυνάτο και ωραίο χαμόγελο, πόσες φορές
«Το Βίτσι και ο Γράμμος, οι δυο αυτές κορφές του λεύτερου κόσμου, δεν είναι καθόλου πιο κάτω από κει που τις είχε βάλει η φαντασία μου. Αντίθετα, γιατί
είδα εκεί τους μαχητές που τις στολίζουν με τον απίστευτο ηρωισμό τους, τους μαχητές πούναι η φωτιά των βουνών και ολόκληρης της Ελλάδας, τιμή για τον πολιτισμένο κόσμο που δε θέλει να πεθάνει κάτω απ' την ασφυκτική πίεση μιας μειοψηφίας εκμεταλλευτών, εμπρηστών του πολέμου. Ο ήλιος και η γης είναι ολότελα δικοί τους.
Αδελφοί μου, αδελφές μου με το καλοσυνάτο και ωραίο χαμόγελο, πόσες φορές
δε δάκρυσα ακούγοντας σας να τραγουδάτε, βλέποντας όλους έτσι ενωμένους
στην αγάπη για την πατρίδα σας, στην εμπιστοσύνη σας για το μέλλον.
Μισούμε τον πόλεμο αλλά δυστυχία σε κείνους που θα μας τον επιβάλλουν.
Φεύγω και φυλάω στην καρδιά μου σαν διαμάντι την αξέχαστη θύμηση της σωματικής και ψυχικής σας υγείας, τον ενθουσιασμό σας, την αδελφοσύνη σας, την πίστη σας για τη νίκη. Το μέλλον είναι δικό σας. Επειδή είσαστε ενωμένοι
τα καταπιεσμένα αδέλφια σας αύριο θάρθουνε μαζί σας. Η λευτεριά και η αδελ-φοσύνη είναι μεταδοτικές. Δεν μπορούν να κάνουν τίποτα ενάντια σ' ένα λαό πούναι ενωμένος. Κι η θάλασσα καρτερικά θα δεχτεί τους σκλάβωνές σας.
Μισούμε τον πόλεμο αλλά δυστυχία σε κείνους που θα μας τον επιβάλλουν.
Φεύγω και φυλάω στην καρδιά μου σαν διαμάντι την αξέχαστη θύμηση της σωματικής και ψυχικής σας υγείας, τον ενθουσιασμό σας, την αδελφοσύνη σας, την πίστη σας για τη νίκη. Το μέλλον είναι δικό σας. Επειδή είσαστε ενωμένοι
τα καταπιεσμένα αδέλφια σας αύριο θάρθουνε μαζί σας. Η λευτεριά και η αδελ-φοσύνη είναι μεταδοτικές. Δεν μπορούν να κάνουν τίποτα ενάντια σ' ένα λαό πούναι ενωμένος. Κι η θάλασσα καρτερικά θα δεχτεί τους σκλάβωνές σας.
Ζήτω η Ελλάδα ενωμένη και λεύτερη!
Ζήτω η αδελφοσύνη των λαών!
Ζήτω η ειρήνη που χτίζεται!
Με σεβασμό σας χαιρετώ
Πωλ Ελυάρ».
*Αναδημοσίευση από το 902.gr
Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2020
17 Νοέμβρη 1918 - 17 Νοέμβρη 2020… 102 χρόνια ΚΚΕ...
Κάπα, Κάπα, Έψιλον.
Τρία κόκκινα γράμματα...
Πολύ πονέσαμε σύντροφοι,
πολύ ξαγρυπνήσαμε
πολύ μακριά κοιτάξαμε
από κανέναν δεν το δανειστήκαμε το κόκκινο.
Δικό μας αίμα.
Τρία κόκκινα γράμματα
σεμνή υπογραφή του λαού μας
στις λεωφόρους του μέλλοντος
Τρία κόκκινα γράμματα...
Πολύ πονέσαμε σύντροφοι,
πολύ ξαγρυπνήσαμε
πολύ μακριά κοιτάξαμε
από κανέναν δεν το δανειστήκαμε το κόκκινο.
Δικό μας αίμα.
Τρία κόκκινα γράμματα
σεμνή υπογραφή του λαού μας
στις λεωφόρους του μέλλοντος
(Γιάννης Ρίτσος)
Ζήτω το τιμημένο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΚΚΕ)...
Σαν σήμερα... στις 17 Νοέμβρη 1918, συνήλθε στα γραφεία του Συνδέσμου Μηχανικών
Ατμοπλοίων στον Πειραιά, το ιδρυτικό συνέδριο του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμ-
ματος Ελλάδας (Σ.Ε.Κ.Ε), το οποίο συνένωσε τις τότε σοσιαλιστικές οργανώσεις σε
ενιαίο Κόμμα της εργατικής τάξης, με δική του ταξική πολιτική.
Στο τρίτο έκτακτο συνέδριό του (Νοέμβρης 1924), μετονομάστηκε σε Κομμουνιστικό
Κόμμα Ελλάδας (ΚΚΕ).
Ατμοπλοίων στον Πειραιά, το ιδρυτικό συνέδριο του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμ-
ματος Ελλάδας (Σ.Ε.Κ.Ε), το οποίο συνένωσε τις τότε σοσιαλιστικές οργανώσεις σε
ενιαίο Κόμμα της εργατικής τάξης, με δική του ταξική πολιτική.
Στο τρίτο έκτακτο συνέδριό του (Νοέμβρης 1924), μετονομάστηκε σε Κομμουνιστικό
Κόμμα Ελλάδας (ΚΚΕ).
Η ίδρυση του ΚΚΕ ήταν η νομοτελειακή κατάληξη μιας μακροχρόνιας διαδικασίας,
η οποία οδήγησε στη συνένωση της πρωτοπόρας επαναστατικής κοσμοθεωρίας του
Μαρξισμού - Λενινισμού με το εργατικό κίνημα και στη δημιουργία του επαναστατι-
κού προλεταριακού κόμματος νέου τύπου.
Από τότε, το ΚΚΕ πρωταγωνιστεί στους λαϊκούς αγώνες και την ταξική πάλη, κορυ-
φαία στιγμή της οποίας υπήρξε ο μεγαλειώδης αγώνας του Δημοκρατικού Στρατού
Ελλάδας (ΔΣΕ), την τριετία 1946 - 1949.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)