Αγωνιζόμαστε για την επικράτηση της πιο πρωτοπόρας κοσμοθεωρίας στην ιστορία της ανθρωπότητας... Δεν είναι το μέλλον της Γης ο καπιταλισμός...

Σάββατο 17 Δεκεμβρίου 2016

Ο Μαρξισμός είναι επιστήμη...

Ο Μαρξισμός είναι η επιστήμη των νόμων της εξέλιξης της φύσης 
και της κοινωνίας...
Είναι η επιστήμη της επανάστασης των καταπιεζομένων και εκμε-
ταλλευομένων μαζών...
Είναι η επιστήμη της νίκης του σοσιαλισμού σ’ όλες τις χώρες... 
Είναι η επιστήμη για την οικοδόμηση της κομμουνιστικής κοινωνίας...

Ο Μαρξισμός είναι η αδιάρρηκτη ενότητα τριών συστατικών μερών : 
α) του διαλεκτικού και ιστορικού υλισμού, β) της πολιτικής οικονομίας 
και γ) του επιστημονικού σοσιαλισμού...

Αυτοί λοιπόν που καλοπροαίρετα επικαλούνται τον Μαρξισμό, το λιγό-
τερο το οποίο θα έπρεπε να πράττουν... είναι να τον μελετάνε... και να 
τον μελετάνε σε βάθος... και όχι απλά να τον επικαλούνται...

Κοσμάς Λεοντιάδης

Συνεχίζουμε...

Παρασκευή 16 Δεκεμβρίου 2016

ΑΝΘΡΩΠΟΣ... (Κοσμάς Λεοντιάδης)...

Βοηθήστε να σπάσουμε τα δεσμά... 
να κόψουμε τα νήματα που αιώνες τώρα δένουν τις ζωές μας... 
να τραβήξουμε μπροστά...
να αντικρίσουμε το μέλλον... 
να συναντήσουμε τη ζωή… 
την πραγματική ζωή... 
να ανταμώσουμε το νέο Άνθρωπο... 
να ψηλώσουμε το μπόι του... 
να γράψουμε το όνομά του αλλιώς... 
ΑΝΘΡΩΠΟΣ...

Κοσμάς Λεοντιάδης


O μαρξισμός πάνω απ’ όλα είναι Ανθρωπισμός…Έτσι, για να βάζουμε κάποια πράγματα στη θέση τους…

Ο μαρξισμός δεν θέλει να καταργήσει τον ατομισμό… 
Θέλει να τον επαναπροσδιορίσει… να αλλάξει τη φύση του… να τον οδηγήσει μακριά από τον αστικό ατομισμό, όπως μέχρι σήμερα τον γνωρίζουμε και τον βιώνουμε καθημερινά…
Ο μαρξισμός ούτε θέλει, ούτε επιθυμεί να μεταβάλει τον Άνθρωπο σε «μαζάνθρωπο»… 
Θέλει να αλλάξει τις οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες, ώστε ο άνθρωπος, μέσα σε αυ-
τές τις νέες συνθήκες, να μπορέσει να αναπτύξει ολόπλευρα και ελεύθερα την προσωπικό-τητα του… Γιατί... ο μαρξισμός πάνω απ’ όλα είναι Ανθρωπισμός… 

Κοσμάς Λεοντιάδης


Ο αποχαιρετισμός ενός φοιτητή στον Κώστα Βάρναλη...

Κώστας Βάρναλης...

Πέμπτη 15 Δεκεμβρίου 2016

Ρατσισμός... πληγή στη σάρκα του πλανήτη... Όλοι οι άνθρωποι ίσοι... Όλη η Γη μια πατρίδα...


3o Φεστιβάλ ΚΝΕ - Οδηγητή (Περιστέρι, 15-18 Σεπτέμβρη 1977)...

Η «αριστερά» τους είναι εδώ… αλλά...

Μαζί με αυτούς βέβαια και την «αριστερά» τους είναι εδώ και η ΕΕ των μονοπωλίων, 
το ΝΑΤΟ, αρκετοί εκπρόσωποι της πλουτοκρατίας και του μεγάλου κεφαλαίου... 
και φυσικά στο πλάι της, μαζί της, εταίροι της στην κυβέρνηση, ακροδεξιοί υπερπατ-
ριώτες ρατσιστές... 
Θα μου πείτε όλα αυτά δεν έχουν και μεγάλη σημασία για τους «καλούς αριστερούς»... αρκεί που η «αριστερά» τους είναι κυβερνώσα... Αυτό είναι που μετράει γι αυτούς…

Ξεχνάνε όμως κάτι ή κάνουν πως το ξεχνάνε... Είμαστε και εμείς εδώ... ένα μεγάλο 
τμήμα της εργατικής τάξης, που έχει δίπλα του την πολιτική του πρωτοπορία... 
Αυτή είναι η δική μας ΑΡΙΣΤΕΡΑ και όχι η δική τους γιαλαντζί «αριστερά»… 

Είναι εδώ, η δική μας... η μειοψηφούσα  Κομμουνιστική Αριστερά των αστικών τους κοινοβουλίων, αλλά είναι αυτή... η πλειοψηφούσα στις καρδιές μας, στους αγώνες, 
στις θυσίες και στη μάχη για το δίκιο και την προκοπή των εργαζόμενων και του λαού.

Κοσμάς Λεοντιάδης





Βενέρα 7... Το πρώτο διαστημικό σκάφος που προσεδαφίζεται σε άλλο πλανήτη (Αφροδίτη)...

Τετάρτη 14 Δεκεμβρίου 2016

Ο κατηφορικός οπορτουνιστικός δρόμος... (Β.Ι.Λένιν)...

"... Δεν είναι τόσο τρομερός και βλαβερός ο ανοιχτός οπορτουνισμός, που απωθεί 
αμέσως την εργατική μάζα από κοντά του, όσο αυτή η θεωρία της χρυσής μέσης, 
που δικαιολογεί με μαρξιστικά λογάκια την οπορτουνιστική πρακτική, υποστηρί-
ζοντας με μια σειρά σοφιστείες το άκαιρο της επαναστατικής δράσης και άλλα…"
"... Αν εμείς ακολουθούσαμε αυτό το δρόμο… Αυτό θα σήμαινε… Να απαρνηθούμε 
όλες τις αρχές μας, να ξεχάσουμε το παν, ότι γράψαμε και είπαμε, να μπερδευτού-
με και να ντροπιαστούμε οι ίδιοι. Δεν είναι δικός μας αυτός ο δρόμος..."

*Απόσπασμα από το έργο του B.Ι.Λένιν «Η χρεοκοπία της ΙΙ Διεθνούς» (1915)



Οι κομμουνιστές... για την οικογένεια, τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών και τη θέση της γυναίκας... (Καρλ Μαρξ - Φρίντριχ Ένγκελς)...

«Κατάργηση της οικογένειας! Ακόμα και οι πιο ριζοσπάστες αγανακτούν γι’ αυτή την επαίσχυντη πρόθεση των κομμουνιστών.

Πάνω σε ποια βάση στηρίζεται η σημερινή, η αστική οικογένεια; Πάνω στο κεφάλαιο, 
πάνω στο ατομικό κέρδος. Η οικογένεια αυτή σε ολόπλευρα αναπτυγμένη μορφή υπάρ-
χει για την αστική τάξη. Έχει όμως το συμπλήρωμά της στην αναγκαστική έλλειψη της οικογένειας για τον προλετάριο και στη δημόσια πορνεία.
Η αστική οικογένεια εξαλείφεται φυσικά μαζί με την εξάλειψη αυτού του συμπληρώμα-
τός της και τα δύο εξαφανίζονται μαζί με την εξαφάνιση του κεφαλαίου.

Μας κατηγορείτε γιατί θέλουμε να καταργήσουμε την εκμετάλλευση των παιδιών απ’ 
τους γονείς τους; Το ομολογούμε αυτό το έγκλημα.
Μας λέτε, όμως, ότι καταργούμε τις πιο προσφιλείς σχέσεις, αντικαθιστώντας τη δια-
παιδαγώγηση στο σπίτι με την κοινωνική διαπαιδαγώγηση.
Και μήπως και η δική σας διαπαιδαγώγηση δεν καθορίζεται από την κοινωνία; Μήπως 
δεν καθορίζεται από τις κοινωνικές συνθήκες μέσα στις οποίες ανατρέφετε τα παιδιά 
σας με την άμεση ή έμμεση ανάμειξη της κοινωνίας, με το σχολείο κλπ.; 
Την επίδραση της κοινωνίας στη διαπαιδαγώγηση δεν την εφευρίσκουν οι 
κομμουνιστές. Αυτοί μόνο το χαρακτήρα της αλλάζουν, αποσπούν τη διαπαι-
δαγώγηση από την επίδραση της κυρίαρχης τάξης.

Οι αστικές φλυαρίες για την οικογένεια και τη διαπαιδαγώγηση, για τις προσφιλείς 
σχέσεις των γονιών με τα παιδιά, γίνονται τόσο πιο αηδιαστικές, όσο περισσότερο, 
εξαιτίας της μεγάλης βιομηχανίας, σπάνε όλοι οι οικογενειακοί δεσμοί για τους προ-λετάριους και τα παιδιά μεταβάλλονται σε απλά εμπορικά είδη και όργανα εργασίας.

Μα εσείς οι κομμουνιστές θέλετε να φέρετε την κοινοκτημοσύνη των γυναικών, φω-
νάζει “εν χορώ” ολόκληρη η αστική τάξη.

Ο αστός βλέπει στη γυναίκα του ένα απλό εργαλείο παραγωγής. Ακούει να 
λένε πως τα εργαλεία παραγωγής πρόκειται να τα εκμεταλλεύονται από κοι-
νού και φυσικά δεν μπορεί να σκεφτεί τίποτε άλλο, παρά το ότι η μοίρα της 
κοινοκτημοσύνης θα βρει και τις γυναίκες.
Δεν υποπτεύεται καν πως πρόκειται ακριβώς να καταργηθεί η θέση της γυ-
ναίκας σαν απλό εργαλείο παραγωγής.
Κατά τα άλλα, δεν υπάρχει τίποτα πιο γελοίο από την υπερηθική φρίκη που προκαλεί
στους αστούς μας η δήθεν επίσημη κοινοκτημοσύνη των γυναικών από τους κομμου-
νιστές. Οι κομμουνιστές δεν έχουν ανάγκη να καθιερώσουν την κοινοκτημοσύνη των γυναικών : αυτή υπήρχε σχεδόν πάντα.

Οι αστοί μας, μη όντας ευχαριστημένοι απ’ το γεγονός ότι έχουν στη διάθεσή τους τις γυναίκες και τις κόρες των προλετάριών τους, χωρίς καν να γίνεται λόγος για την επί-
σημη πορνεία, βρίσκουν μια ιδιαίτερη ευχαρίστηση να ξελογιάζουν ο ένας τη γυναίκα 
του άλλου.

Ο αστικός γάμος είναι στην πραγματικότητα η κοινοκτημοσύνη των παντρε-μένων γυναικών. Το πολύ-πολύ θα μπορούσαν να κατηγορήσουν τους κομμουνιστές 
ότι στη θέση μιας υποκριτικά καλυμμένης κοινοκτημοσύνης των γυναικών θέλουν να βάλουν μια επίσημη, ανοιχτόκαρδη κοινοκτημοσύνη. Άλλωστε είναι αυτονόητο πως με 
την κατάργηση των σημερινών σχέσεων παραγωγής εξαφανίζεται και η κοινοκτημοσύνη των γυναικών που απορρέει από αυτές, δηλαδή η επίσημη και ανεπίσημη πορνεία».

*Απόσπασμα από το «Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος», σελ. 46-47

«Φυσική καταστροφή» η απεργία... (Σχόλιο στο Ριζοσπάστη 14/12/2016)...

Την περασμένη Παρασκευή, ο δήμαρχος Ιεράπετρας Κρήτης ζητούσε να κηρυχθεί η πόλη 
σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Ο λόγος δεν ήταν καμιά φυσική καταστροφή, αλλά η απεργία των ναυτεργατών. Η προσπάθεια αυτή του δημάρχου, σε ρόλο «λαγού» για την καταστολή, δεν είναι βέβαια γραφική, αλλά επικίνδυνη, καθώς βάζει τους εργατικούς αγώνες στο ίδιο τσουβάλι με τα δεινά που προκαλούνται από τους σεισμούς, τις πυρκαγιές, τις πλημμύρες κ.λπ. Θυμίζουμε ότι πριν από την πανελλαδική απεργία της 8ης Δεκέμβρη, έδιναν κι έπαιρναν διάφορα σχόλια, δήθεν ανησυχίας για την αποτελεσματικότητα των απεργιών, για το αν είναι ξεπερασμένη μορφή πάλης κ.λπ. Ολα τα βιολιά του συστήματος 
σε συγχορδία λοιπόν: Τοπικοί παράγοντες, επαγγελματίες συνδικαλιστές - απεργοσπάστες, εργοδότες και αστοί δημοσιογράφοι με καταμερισμό, για να προβοκάρουν, να δυσφημίσουν και να καταστείλουν τους εργατικούς αγώνες, υπερασπιζόμενοι τον «νόμο και την τάξη». Για την ακρίβεια, τον νόμο της τάξης που υπηρετούν, την εξασφάλιση των κερδών της πλουτοκρατίας.