Το φασισμό βαθιά κατάλαβέ τον… Δεν θα πεθάνει μόνος, τσάκισέ τον…

Αυτό λέει ο ποιητής και πολύ σωστά…
Το ζητούμενο είναι όμως, ο τρόπος… Δηλαδή η στρατηγική, η τακτική 
και η μέθοδος που χρειάζεται για να τσακίσεις το φασισμό και τους φασίστες… 
Πάνω σε αυτό σηκώνει πολύ και μεγάλη συζήτηση και προσωπικά εκτιμώ, 
πως απαιτείται μεγαλύτερος προβληματισμός και συγκεκριμένες μορφές 
δράσης για το ποθούμενο αποτέλεσμα… ιδιαίτερα από τις ταξικές δυνάμεις, 
το μαζικό λαϊκό κίνημα και φυσικά την πολιτική του πρωτοπορία.
Δυστυχώς, δεν είναι απλά λεκτικό ή συνθηματικό το ζήτημα, αλλά βαθιά 
πολιτικό και ταξικό… και δεν επιδέχεται εφησυχασμούς και καθυστερήσεις... 
Το τσάκισμα επείγει…

Κοσμάς Λεοντιάδης

Τα ... γιατί της επίθεσης στον Φιντέλ και την Κούβα... (Άρθρο από τον Κυριακάτικο Ριζοσπάστη, 4/12/2016)...

Ο θάνατος του ιστορικού ηγέτη της Κουβανικής Επανάστασης ήταν η αφορμή, για να ξεδιπλωθεί στη χώρα μας και διεθνώς η αναμενόμενη επίθεση στον αγώνα για το σο-σιαλισμό. Αλήθεια, προκύπτει το εξής ερώτημα: Αφού ο Φιντέλ Κάστρο ήταν ένας τύ-
ραννος που εγκαθίδρυσε ένα καταπιεστικό καθεστώς, αφού ο σοσιαλισμός αποδείχτη-
κε χίμαιρα, αυταπάτη που γέννησε τυραννίες, ή αφού ο Κάστρο ήταν ο τελευταίος επα-ναστάτης όπως έγραψαν κάποιοι άλλοι, τότε γιατί χύνουν τόσο μελάνι, χαλάνε τόσο 
σάλιο, κάνουν τόσο κόπο να επιτίθενται σε κάτι που, σύμφωνα με τους ίδιους είναι νε-
κρό, ξεπερασμένο και απραγματοποίητο; Γιατί η επιχειρηματολογία τους ταυτίζεται με 
τους αλαλαγμούς των απογόνων των αστών και των συνεργατών του δικτάτορα Μπα-
τίστα, που εγκατέλειψαν την Κούβα μετά την Επανάσταση; Γιατί οι χιλιάδες Κουβανοί 
που ακολούθησαν τον ηγέτη της Κουβανικής Επανάστασης στην τελευταία του κατοι-
κία δεν φαίνεται να συμμερίζονται αυτές τις απόψεις;
Πολύ απλά, αυτό που τους ενοχλεί είναι να μη βγουν συμπεράσματα από την Κουβανική Επανάσταση. Πρώτα απ' όλα να θαφτεί ο αγώνας των εργαζομένων και 
των λαών για μια κοινωνία απαλλαγμένη από την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, 
ο αγώνας για το σοσιαλισμό - κομμουνισμό που σημάδεψε ένα μεγάλο μέρος του πλανήτη κατά τον 20ό αιώνα. Η σύγκριση στις χώρες που ο σοσιαλισμός ανατράπηκε με το καπι-ταλιστικό σήμερα δεν συμφέρει καθόλου τους απολογητές του συστήματος. Γι' αυτό, άλλωστε, συνεχίζει να διατηρεί υψηλά ποσοστά η άποψη σε μια σειρά πρώην σοσιαλιστι-
κά κράτη ότι τότε, πριν το 1989, ήταν καλύτερα. Το παράδειγμα της Κούβας φανερώνει 
κάτι ακόμα, ότι ένας λαός που θα βαδίσει στο σοσιαλιστικό δρόμο ακόμα και αν ξεκινήσει από πολύ χαμηλό επίπεδο ανάπτυξης παραγωγικών δυνάμεων μπορεί να έχει μεγάλες κατακτήσεις όσον αφορά τις εργατικές - λαϊκές ανάγκες. Στην Υγεία, στην Παιδεία, στην κοινωνική φροντίδα, στην ανάπτυξη του Πολιτισμού, της Φυσικής Αγωγής και του μαζικού Αθλητισμού. Η Κούβα έγινε σημείο αναφοράς για τις χώρες της περιοχής της Καραϊβικής και της Λατινικής Αμερικής, όπου δίπλα στον αμύθητο πλούτο των λίγων καπιταλιστών υπάρχει ακόμα και σήμερα η συντριπτική πλειοψηφία των πεινασμένων, των εξαθλιω-μένων, των απόκληρων, που δεν έχουν πρόσβαση σε βασικά αγαθά. Πολύ περισσότερο 
που το παράδειγμα της Κούβας και η μεγάλη απεριόριστη βοήθεια που πήρε ο κουβανικός λαός χωρίς κανένα αντάλλαγμα από την ΕΣΣΔ και τα άλλα σοσιαλιστικά κράτη φανερώνει τη δυνατότητα διαμόρφωσης ενός άλλου συστήματος διεθνών σχέσεων, όπου ο ανταγωνισ-
μός καπιταλιστικών κρατών αντικαθίσταται από τη συνεργασία, την αλληλεγγύη ανάμεσα σε λαούς που παλεύουν να οικοδομήσουν το σοσιαλισμό - κομμουνισμό. Αυτή η μικρή Κούβα, με τη σειρά της, πρόσφερε διεθνιστική βοήθεια και αλληλεγγύη σε λαούς και χώ-
ρες που πάλευαν ενάντια στην αποικιοκρατία ή στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. 
Και όλα αυτά παρ' όλο που η Κούβα βρέθηκε στο στόχαστρο της επιθετικότητας των 
ΗΠΑ και όλου του καπιταλιστικού κόσμου με το περίφημο εμπάργκο, τις δολοφονικές επιθέσεις, τις προβοκάτσιες που στοίχισαν τη ζωή χιλιάδων Κουβανών.

Η ελευθερία για την οποία κόπτονται όλοι οι απολογητές του καπιταλισμού και την οποία λένε στερεί ο σοσιαλισμός, είναι η ελευθερία στην εκμετάλλευση, η ελευθερία μια μειοψη-φία να καρπώνεται τη δουλειά της πλειοψηφίας, η ελευθερία στην ξέφρενη κούρσα του καπιταλιστικού κέρδους και της ανταγωνιστικότητας, που ισοπεδώνει ζωές, δικαιώματα, ανάγκες για τη λαϊκή πλειοψηφία. Η ελευθερία που έχει ως όριο την καπιταλιστική ιδιο-κτησία στα μέσα παραγωγής, η οποία θεωρείται ιερή και απαραβίαστη και που τα αστικά κράτη περιφρουρούν με κάθε μέσο. Η ελευθερία του κυνηγητού των μεριδίων στις διεθ-
νείς αγορές, της πάλης για το μοίρασμα των αγορών και εδαφών που οδηγεί στους αντα-γωνισμούς και τις πολεμικές αναμετρήσεις, τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. 
Την ελευθερία και τη δημοκρατία που σταματά έξω από τις πύλες των εργοστασίων, τις πόρτες των επιχειρήσεων. Ναι αυτή η ελευθερία καταπατήθηκε στην Κούβα και τα άλλα σοσιαλιστικά κράτη του 20ού αιώνα, γιατί αυτό είναι προϋπόθεση, για να μπορέσουν οι εργαζόμενοι να πάρουν την εξουσία και να απελευθερωθούν από τα δεσμά της εκμετάλ-λευσης.

Ανεξάρτητα από το πού βαδίζουν ή θα βαδίσουν οι εξελίξεις στην Κούβα, η ου-
σία είναι μία : Η αναγκαιότητα του σοσιαλισμού δεν μπορεί να ξορκιστεί, δεν μπορεί να θαφτεί, γιατί τη γεννά η ίδια η αντικειμενική πραγματικότητα. 
Αυτό το γνωρίζουν καλά, αυτό φοβούνται, γι' αυτό παίρνουν τα μέτρα τους. 
Το μέλλον θα φέρει νέες σοσιαλιστικές επαναστάσεις, νέοι λαοί θα βγουν στο προσκήνιο και τότε θα τεθεί το ζήτημα οι νέες αυτές προσπάθειες να διδαχτούν από τα παραδείγματα από τα θετικά και τα λάθη των προηγούμενων για να τις ξεπεράσουν.

4 Δεκέμβρη 1944... Η σφαγή του λαού της Αθήνας συνεχίζεται...

Η επιτυχία της απεργίας που είχε κηρύξει η ΚΕ του ΕΑΜ για τις 4 Δεκέμβρη, άγγιξε 
το 100%. Κανένα εργοστάσιο δεν κινήθηκε, κανένα μαγαζί δεν άνοιξε.
Ο λαός της Αθήνας και του Πειραιά, σε μια συγκλονιστική ατμόσφαιρα πένθους και μαχητικότητας, συνόδευσε τους ηρωικούς νεκρούς του της προηγούμενης μέρας στο Α’ νεκροταφείο όπου έγινε η κηδεία τους. Όταν ο όγκος της πένθιμης πομπής έφτασε στο Σύνταγμα, οι διαδηλωτές γονάτισαν, ορκίστηκαν στη μνήμη των νεκρών και έψαλαν το «Πένθιμο Εμβατήριο». Το πανό που κρατούσαν μαυροφορεμένες κοπέλες στην κεφαλή 
της πορείας έγραφε: «Όταν ο λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραν-
νίας διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα. ΕΑΜ.» 
Στην επιστροφή από το νεκροταφείο, όμως, πραγματοποιήθηκε νέα δολοφονική επίθε-
ση κατά του πλήθους από το ξενοδοχείο «Μητρόπολις» (κέντρο του ΕΔΕΣ) και τη Γενι-
κή Ασφάλεια, με αποτέλεσμα το θάνατο 40 και των τραυματισμό 70 ακόμη αγωνιστών.
Την ίδια μέρα ο ΕΛΑΣ εκμηδένισε τη σφηκοφωλιά των Χιτών στο Θησείο (παρά την επέμβαση των Βρετανών), ενώ έως το απόγευμα είχε καταφέρει να αφοπλίσει το 60% 
των αστυνομικών τμημάτων της πρωτεύουσας. Ο αφοπλισμός των αστυνομικών τμημά-
των ήταν καθολικός στον Πειραιά, όπου μοναδικές εστίες αντίδρασης απέμειναν το οχυρωμένο μέγαρο Βάτη και η Σχολή Δοκίμων.

*Αναδημοσίευση από το 902.gr

Εμείς ;

Ταξικός αγώνας για το δίκιο και την προκοπή... (Προσωπικό κολάζ)...

Και ξημέρωσε 3 του Δεκέμβρη 1944...

Ο προορισμός του ανθρώπου, που είναι : να κάνει κάτι μεγάλο ή να ζήσει 

κάτι μεγάλο, εκπληρώνεται. Γιατί ο λαός, ο Αθηναϊκός λαός, κείνη τη με-

γάλη μέρα αποκαλύφθηκε μπροστά στο ίδιο του το μεγαλείο.

Η μέρα αποβραδίς ήτανε βροχερή. Ήτανε μια νύχτα βαριά από γεγονότα. Ο λαός είχε 

οχτώ χρόνια να πει: «Θα γίνει το δικό μου!» Οι δολοφόνοι τροχίζανε τα σπαθιά τους, 

ο λαός ετοίμαζε τη φωνή του. Αύριο θα μιλήσουμε κι οι δυο. Είναι χιλιάδες χρόνια τώ-

ρα που η φωνή του λαού ακούγεται, φτάνει να μην είναι παράφωνη.

Όλοι κοιμηθήκαμε σίγουροι και αποφασισμένοι. Ούτε στιγμή από κανενός το μυαλό 

δεν πέρασε ο δισταγμός. Ούτε στιγμή δεν ταλαντεύτηκε η ψυχή.
-Αύριο λοιπόν.

Ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα του ΕΑΜ, από νωρίς το πρωί, χιλιάδες κόσμου άρχισαν 

να συρρέουν στις προσυγκεντρώσεις, που είχαν καθοριστεί σε κάθε λαϊκή συνοικία της Αθήνας και του Πειραιά. Σύντομα, τα δεκάδες ρυάκια λαού συνέκλιναν σε μια τεράστια λαοθάλασσα με κατεύθυνση την πλατεία Συντάγματος. Καθώς η κεφαλή της πορείας πλησίαζε την πλατεία, οι αστυνομικές δυνάμεις, που ήταν παραταγμένες μπροστά στο κτήριο του Αρχηγείου της Αστυνομίας (γωνία Πανεπιστημίου και Βασιλίσσης Σοφίας), άνοιξαν πυρ στο άοπλο πλήθος. Οι πυροβολισμοί πύκνωσαν από διάφορες κατευθύνσεις σκορπώντας το θάνατο: 21 νεκροί και 140 τραυματίες ο απολογισμός της θρασύ-δειλης αυτής επίθεσης.

Πηγές πληροφοριών : ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ και 902.gr

Να δώσουνε ζωή στη ΖΩΗ...

Ευτυχώς... Δεν είμαστε Κούβα... (Σχόλιο και γελοιογραφία από το Ριζοσπάστη, 2/12/2016)...

Στην Ελλάδα, εργαζόμενοι σκοτώνονται εν ώρα εργασίας, επειδή - όπως νομοθέτησαν άλλωστε μόλις προχτές όλα τα αστικά κόμματα στη Βουλή - τα μέτρα ασφαλείας είναι «λεπτομέρειες» μπροστά στο στόχο της ανάκαμψης των κερδών μιας χούφτας παρα-
σίτων. 
Το δουλεμπόριο εργαζομένων από τα γνωστά «γραφεία» είναι μια ακόμα «υπηρεσία» 
και γι' αυτό, όπως νομοθετεί άλλωστε αυτές τις μέρες η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ,
δεν μπορούν να μπαίνουν «αδικαιολόγητοι περιορισμοί στο πλαίσιο της άσκησης της δραστηριότητάς τους» που πλήττουν «την αύξηση της παραγωγικότητας και της αντα-γωνιστικότητας των επιχειρήσεων». Οι ανάπηροι πετάγονται στον Καιάδα, το επίδομα θέρμανσης για χιλιάδες λαϊκές οικογένειες κόβεται κι άλλο, οι συντάξεις το ίδιο, γιατί, 
όπως διαβεβαιώνουν τα κυβερνητικά στελέχη από τα τραπέζια των «διαπραγματεύσεων» και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα που τους φωνάζουν να βιαστούν, πρέπει να πιαστούν 
τα πλεονάσματα, να βρεθεί χρήμα για να μπουκώσουμε τους επιχειρηματικούς ομίλους 
και να «απογειωθεί» η οικονομία. Αλλά υπάρχουν καλά νέα. Δεν είμαστε Κούβα. 
Εδώ, όλα λειτουργούν όπως στον υπόλοιπο «ελεύθερο κόσμο»: με κριτήριο το κέρδος.

Απλά, να υπενθυμίσω σε όλους εσάς, τους σύγχρονους κυβερνώντες «αριστερούς», πως…

Με όλους αυτούς… που φωτογραφίζεστε…
Με όλους αυτούς… που αποκαλείτε εταίρους και συμμάχους σας…
Με όλους αυτούς… που παίρνετε μέρος σε κοινές Νατοϊκές «ασκήσεις» για να δολοφονούνται οι λαοί της Γης… 
Με όλους αυτούς… που κλείνεται οικονομικές συμφωνίες σε όφελος των καπιταλιστών… 
Με όλους αυτούς… που ξεπουλάτε την περιουσία της χώρας και τον εθνικό της πλούτο 
για να αυγατίζουν τα υπερκέρδη των πολυεθνικών… 
Με όλους αυτούς... το ίδιο σύστημα εξυπηρετείτε…
Όλοι αυτοί είναι οι ΔΙΚΟΙ ΣΑΣ… και εσείς οι ΔΙΚΟΙ ΤΟΥΣ…

Κοσμάς Λεοντιάδης

Η πορεία για τη νίκη της Κουβανικής Επανάστασης είχε ανοίξει...

Σαν σήμερα... 2 Δεκέμβρη 1956, ένα πλοιάριο με το όνομα «Γκράνμα», αποβιβάζει 82 
νέους μαχητές-επαναστάτες στις ακτές της Κούβας, στην Πλάγια Ολοράδα.
Η ομάδα δέχεται επίθεση από μονάδες του δικτάτορα Μπατίστα και οι περισσότεροι σκοτώνονται. Οι εναπομείναντες μαχητές, γύρω στους 20 άντρες, ανάμεσά τους ο Φιντέλ Κάστρο και ο Τσε Γκεβάρα, συνεχίζουν και προωθούνται στην οροσειρά Σιέρα Μαέστρα.
Δυόμισι μήνες αργότερα, ο Φιντέλ στη συνέντευξή του στον απεσταλμένο των «Νιου 
Γιορκ Τάιμς» δηλώνει: «Πολεμάμε επί 79 ημέρες και είμαστε δυνατότεροι από ποτέ!». 
Η πορεία για τη νίκη της Κουβανικής Επανάστασης είχε ανοίξει.

*Αναδημοσίευση από το 902.gr

Η πτώση του ποσοστού κέρδους και η υπερσυσσώρευση κεφαλαίου (Καρλ Μαρξ)...

"... Με την πτώση του ποσοστού του κέρδους αυξάνει το ελάχιστο μέγεθος του κεφαλαίου, που απαιτείται να διαθέτει ο ξεχωριστός κεφαλαιοκράτης για την παραγωγική χρησιμο-ποίηση της εργασίας, του κεφαλαίου που απαιτείται τόσο για την εκμετάλλευση της ερ-γασίας γενικά, όσο και για να είναι ο ξοδεμένος εργάσιμος χρόνος, ο αναγκαίος για την παραγωγή των εμπορευμάτων χρόνος, και να μην ξεπερνάει ο χρόνος αυτός το μέσο κοι-νωνικά αναγκαίο χρόνο εργασίας που απαιτείται για την παραγωγή των εμπορευμάτων. 
Και ταυτόχρονα αυξάνει η συγκέντρωση του κεφαλαίου, γιατί, πέρα από ορισμένα όρια, 
ένα μεγάλο κεφάλαιο με μικρό ποσοστό κέρδους συσσωρεύεται πιο γρήγορα από ένα 
μικρό κεφάλαιο με μεγάλο ποσοστό κέρδους. Αυτή η αυξανόμενη συγκέντρωση οδηγεί 
από την πλευρά της, όταν φθάσει ένα ορισμένο επίπεδο, σε νέα πτώση του ποσοστού του κέρδους. Η μάζα των μικρών κατακερματισμένων κεφαλαίων ωθείται έτσι στο δρόμο των περιπετειών : κερδοσκοπία, πιστωτική αγυρτεία, απάτη με τις με-
τοχές, κρίσεις. 
Η λεγόμενη πληθώρα του κεφαλαίου αναφέρεται ουσιαστικά πάντα στην πληθώρα εκεί-
νη κεφαλαίου, για το όποιο η πτώση του ποσοστού του κέρδους δεν ισοσταθμίζεται από 
τη μάζα του, και τέτοιες είναι πάντα οι νέες σχηματιζόμενες φρέσκες καταβολάδες του κεφαλαίου, ή αναφέρεται στην πληθώρα εκείνη που, με τη μορφή της Πίστης, θέτει στη διάθεση των επιχειρηματιών των μεγάλων κλάδων παραγωγής, τα κεφάλαια εκείνα που μόνα τους είναι ανίκανα για αυτοτελή δράση. Η πληθώρα αυτή του κεφαλαίου απορρέει από τις ίδιες συνθήκες, που γεννούν ένα σχετικό υπερπληθυσμό, και γι’ αυτό αποτελεί ένα φαινόμενο που συμπληρώνει αυτόν τον τελευταίο, παρ’ όλο που και οι δυο βρίσκονται σε αντιτιθέμενους πόλους, αναπασχόλητο κεφάλαιο στη μια πλευρά, και αναπασχόλητος εργατικός πληθυσμός στην άλλη.
Υπερπαραγωγή κεφαλαίου, και όχι ξεχωριστών εμπορευμάτων, αν και η υπερπαρα-
γωγή κεφαλαίου περιλαβαίνει πάντα την υπερπαραγωγή εμπορευμάτων, δε σημαίνει 
λοιπόν τίποτα άλλο από υπερσυσσώρευση κεφαλαίου..."

*Απόσπασμα από «Το Κεφάλαιο», (τρίτος τόμος, τρίτο τμήμα, κεφάλαιο δέκατο πέμπτο, παράγραφος 3, σελίδα 317) (Καρλ Μαρξ)

Σεργκέι Μιρόνοβιτς Κίροφ...

Σαν σήμερα... 1 Δεκέμβρη του 1934, δολοφονείται στο Λένινγκραντ ο Σεργκέι Μιρόνοβιτς Κίροφ. Μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού Κόμματος της Ρωσίας από το 1904. 
Ο Κίροφ υπήρξε ένας από τους βασικότερους οργανωτές και καθοδηγητές της ένοπλης πάλης στη διάρκεια της Μεγάλης Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης. 
Στη συνέχεια διετέλεσε, μεταξύ άλλων, Γραμματέας της Κομματικής Οργάνωσης του Λένινγκραντ, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του Πανενωσιακού Κομμουνιστικού Κόμματος (μπολσεβίκοι), Γραμματέας και μέλος του Οργανωτικού Γραφείου της ΚΕ του ΠΚΚ (μπ.) 
και μέλος του Προεδρείου της Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής της ΕΣΣΔ.
Στις 1/12/1934 και ώρα 16.30 ο Σ. Κίροφ δολοφονήθηκε στο Σμόνλι (Λένινγκραντ) από 
τους εχθρούς του σοσιαλισμού. Η εργατική τάξη της Σοβιετικής Ένωσης έχασε έναν απ' τους καλύτερους γιους της και το διεθνές προλεταριάτο ένα ικανότατο και εξέχον ηγετικό στέλεχος. Ο Σεργκέι Κίροφ ενταφιάστηκε στα τείχη του Κρεμλίνου στην Κόκκινη Πλατεία. 

*Αναδημοσίευση από το 902.gr

Αυτός ο κόσμος... χάρισμά σας...