Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2017

Ύμνος στο θεό... (Μπέρτολτ Μπρεχτ)...

Βαθιά στις σκοτεινές κοιλάδες
πεθαίνουνε οι πεινασμένοι.
Αλλά εσύ τους δείχνεις το ψωμί
και τους αφήνεις να πεθαίνουν.
Εσύ έχεις θρονιαστεί αιώνιος κι αόρατος
κι αστράφτεις ανελέητος πάνω απ’ το αιώνιο Σχέδιό σου.
Άφησες να πεθάνουνε οι νέοι κι οι χαροκόποι
μα αυτούς που θέλουν να πεθάνουν, δεν τους άφησες.
Πολλοί από κείνους που τώρα έχουνε σαπίσει
πιστεύανε σε σένα και πέθαναν γεμάτοι εμπιστοσύνη.
Άφησες τους φτωχούς φτωχοί να μείνουνε
χρόνια και χρόνια
γιατί ήτανε οι πόθοι τους
πιο όμορφοι απ’ τον Παράδεισό σου.
Πεθάνανε, αλίμονο, πριν δουν το φως σου
πεθάνανε μακάριοι, όμως και σαπίσανε αμέσως.
Λένε πολλοί πως δεν υπάρχεις
και τόσο το καλύτερο.
Μα πώς μπορεί να μην υπάρχει
αυτό που μπορεί έτσι να ξεγελά;
Αφού τόσοι και τόσοι ζούνε από σένα
και δεν μπορούν χωρίς εσένα να πεθάνουν
πες μου, τι σημασία έχει τ’ ότι δεν υπάρχεις;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου